Кіты здзівілі фізікаў
2- 28.08.2026, 20:53
- 1,604
Гэтыя млекакормячыя кідаюць выклік тэорыі Эйнштэйна.
Амерыканскія акеанолагі са Стэнфардскага ўніверсітэта патлумачылі анамальны фізічны эфект, пры якім гукавыя сігналы сініх кітоў рэгістраваліся гідрафонамі хутчэй за афіцыйную хуткасць гуку ў вадзе. Фізікі даказалі, што бачнае парушэнне спецыяльнай тэорыі адноснасці Альберта Эйнштэйна з'яўляецца маштабнай акустычнай ілюзіяй, якую ствараюць геаметрыя акіянскага дна і спецыфіка распаўсюджвання нізкачастотных хваль. Пра гэта паведамляе «Хайтэк» са спасылкай на [IFLScience].
Даследчыкі прааналізавалі запісы глыбакаводных мікрафонаў, устаноўленых на падводным схіле ў заліве Мантерэй. Датчыкі зафіксавалі серыю магутных вакалізацый сініх кітоў, якія перамяшчаліся паміж прыёмнікамі з хуткасцю, што перавышае 1 500 метраў за секунду.
Такія паказчыкі тэарэтычна немагчымыя для гукавой хвалі ў вадным асяроддзі. Гэты факт прымусіў навукоўцаў дэталёва змадэляваць траекторыю руху імпульсаў.
Высветлілася, што гідрафоны ўлоўлівалі не прамую хвалю, а складаную суперпазіцыю гукаў. Песня кіта адбівалася ад стромага скалістага дна каньёна пад пэўным вуглом, з-за чаго фронт хвалі дэфармаваўся.
У выніку адлюстраваны эха-сігнал дасягаў другога датчыка практычна адначасова з першым. Гэта стварала ў рэгіструючай апаратуры лжывае матэматычнае ўражанне, што крыніца гуку рухалася звышгукавой хуткасцю.
Фізічная з'ява аказалася аналагам вядомай аптычнай ілюзіі са звышсветлавым рухам «лазернага зайчыка» па сцяне. Пры гэтым сам кіт плыў са сваёй звычайнай хуткасцю, а гукавыя ваганні распаўсюджваліся ў строгай адпаведнасці з раўнаннямі Эйнштэйна. Новыя разлікі дапамогуць навукоўцам дакладней вызначаць рэальныя каардынаты і маршруты міграцыі марскіх млекакормячых паводле запісаў з глыбакаводных акустычных станцый.