27 жнiўня 2026, Чацвер, 15:32
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Блеф Пуціна

Блеф Пуціна

Масква не зможа дамагчыся пералому ў вайне.

Кожны раз, калі з Масквы раздаецца чарговая ядзерная пагроза, у стужцы з’яўляецца адно і тое ж пытанне. Ці сапраўды такое ўзбраенне здольнае змяніць ход гэтай вайны? Давайце разбярэмся ў гэтым спакойна і без істэрыкі.

Калі чалавек чуе словы «ядзерная зброя», ён уяўляе сабе разбураны горад і грыб над гарызонтам. Але гаворка ідзе пра паўнавартасную ядзерную бомбу. З тактычнай ядзернай зброяй сітуацыя крыху іншая.

Тактычны зарад працуе дакладна так жа, проста ён значна меншы па магутнасці. Ідзе гаворка пра долі кілатоны або пра некалькі дзесяткаў кілатон.

Бомба, што знішчыла Хірасіму, мела магутнасць каля пятнаццаці кілатон. Атрымліваецца, што наймагутнейшыя тактычныя зарады прыкладна роўныя той самай Хірасіме, а найслабейшыя здольныя ахапіць плошчу ў некалькі кварталаў. Слова «тактычная» азначае толькі адно: вайскоўцы плануюць наносіць удар не па горадзе, а мэтай становіцца вузел абароны, скупчэнне тэхнікі або пераправа цераз раку.

Носьбіты даўно вядомыя і нічым асаблівым не вызначаюцца. Гэта аператыўна-тактычныя комплексы тыпу «Іскандэра» з далёкасцю да пяцісот кіламетраў, авіяцыйныя бомбы, крылатыя ракеты.

Калісьці такія боепрыпасы выраблялі нават для буйнакалібернай артылерыі. Асобнай ядзернай пускавой устаноўкі вы нідзе не ўбачыце. З адной і той жа машыны ляцяць і звычайная ракета, і ядзерная.

Адсюль вынікае самая непрыемная частка ўсёй гэтай гісторыі. На дыстанцыі ў сто або трыста кіламетраў палёт доўжыцца лічаныя хвіліны. Спадарожнікі ранняга папярэджання фіксуюць сам факт запуску амаль імгненна. Але паколькі яны бачаць ракету, а не яе «начынне», што было ў баягалоўцы, свет даведаецца ўжо пасля выбуху.

Цяпер пра наступствы, бо тут хапае міфаў. Паветраны выбух магутнасцю ў дваццаць кілатон знішчае тэхніку і жывую сілу ў радыусе некалькіх кіламетраў. Дадайце да гэтага асляпленне аптыкі, электрамагнітны імпульс і поўную адмову сістэм сувязі. Аднак пяхота ў правільна абсталяваных укрыццях цалкам здольная выжыць. Да таго ж наземны выбух прыводзіць яшчэ і да працяглага заражэння мясцовасці.

І вось тут узнікае галоўнае пытанне гэтай калонкі. Савецкая канцэпцыя выглядала лагічна і нават прыгожа на паперы. Ядзерны ўдар прабівае калідор у абароне, у пралом уваходзяць механізаваныя калоны. Схема працуе выключна супраць шчыльнай абароны з даступным тылам.

Сучасны фронт уладкаваны прынцыпова інакш. Абарона расцягнутая і не мае адзінага вузла, вартага такога ўдару. Зона дзеяння беспілотнікаў цягнецца на дваццаць кіламетраў у глыб пазіцый. Яна нікуды не дзенецца пасля ядзернага выбуху. Штурмавыя групы пойдуць праз тую ж зону паражэння. Толькі цяпер яшчэ і праз заражаную мясцовасць. Пытанне простае: колькі з іх дабярэцца?

Таму мая выснова гучыць даволі прозаічна. Тактычны ядзерны зарад сёння з’яўляецца інструментам палітычнага шантажу, а не выхадам з аператыўнага тупіка.

Адказ на гэты шантаж мы даём штодня без лішняга пафасу. Рассяроджванне, укрыцці, лічбавае кіраванне войскамі, адсутнасць буйных скупчэнняў людзей і тэхнікі.

Таму пералому на фронце гэта не прынясе, а вось Расія ператворыцца з дзяржавы, што шантажуе свет пагрозамі, у дзяржаву ядзернага тэрарыста, якая аднойчы ўжо ўжыла ядзерную зброю супраць суседа, і жыць з гэтым кляймом ёй давядзецца вякамі.

Віктар Таран, «Фэйсбук»

Напісаць каментар

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках