Лукашэнка нёс ахінею на парадзе 9 траўня
4- 10.05.2026, 17:12
- 4,150
Спічрайтары дыктатара відавочна далі маху.
Беларускі кіраўнік працягвае ілюстраваць азбуку паліталогіі: дыктатурам як паветра патрэбны вобраз ворага, — піша палітычны аналітык Аляксандр Класкоўскі на «Позірку»:
— Увечары 9 траўня Аляксандр Лукашэнка на ўрачыстай цырымоніі ў Мінску абмаляваў сённяшніх ворагаў рэжыму. У гэтай прамове, што прагучала пасля вяртання «вождзя» з параду ў Маскве, выразна гучалі крэмлёўскія прапагандысцкія наратывы.
Праўда, адзін з пасажаў атрымаўся двухсэнсоўным: «І хай у фашызму цяпер іншае аблічча — ласьністае, гэта не мяняе сутнасці. Мы бачым гэта аблічча. Ідэі звышдзяржаўнасці і ўласнай перавагі мацнеюць і наносяць свету новыя раны. Але ўжо побач з нашымі межамі».
Спічрайтары тут далі маху. Побач з беларускімі межамі свету раны наносіць расійска-ўкраінская вайна, і яе развязаў у вялікадзяржаўным угары Крэмль.
Але, вядома, Лукашэнка мэтыўся не ў крэмлёўскі гарод. Пасля прагучала ўдакладненне: «Наш вораг — рэваншысты, прамыя і ідэйныя нашчадкі эсэсаўцаў, бандэраўцаў і лясных братоў. Тыя, хто проста цяпер прыбірае парэшткі савецкіх салдат з літоўскага Шяуляя і называе подзвіг савецкага народа міфам».
Можа, Кіеў хацеў захапіць Кубань, а Вільнюс — заняць усе землі ВКЛ?
Такім чынам, камень кінута найперш у гарод украінцаў, палітыкаў краін Балтыі. Але якія там рэваншысты? Украіна не замахвалася на Кубань, Вільнюс не прэтэндуе на беларускія землі, што калісьці ўваходзілі ў Вялікае Княства Літоўскае.
Гэта Уладзімір Пуцін абвясціў Украіну штучнай дзяржавай. Маўляў, яе стварылі Ленін і ягоныя паплечнікі, адарваўшы ў Расіі яе гістарычныя тэрыторыі.
Гэта Пуцін падняў на шчыт імперскую канцэпцыю «Наварасіі», адціснуў Крым, а цяпер патрабуе ўвесь Данбас (і не факт, што гатовы на гэтым уняць свой шавіністычны апетыт).
Так, і наконт Шяуляя. Там ніхто не глуміцца з костак загінулых салдат Чырвонай арміі. Ідзе гаворка пра перанос парэшткаў з цэнтра горада на могілкі Гінкунай, дзе ўжо ёсць мемарыял савецкім воінам. Эксгумацыю ашчадна праводзілі археолагі.
Такім чынам выконваецца рашэнне Камісіі па дэсаўетызацыі, якая прызнала, што пахаванне салдат каля сабора ў Шяуляі парушае забарону на прапаганду таталітарных, аўтарытарных рэжымаў і іх ідэалогій у публічных месцах.
А рэжым Іосіфа Сталіна, аднаго з куміраў Лукашэнкі, быў менавіта таталітарным. І, дарэчы, грубыя пралікі гэтага крэмлёўскага вождзя, перадваенныя рэпрэсіі супраць каманднага складу Чырвонай арміі ў многім сталі прычынай яе каласальных страт і адступлення да самай Масквы ў 1941-м.
Вялікі змагар за «праўду пра вайну» маўчыць пра другі бок медаля
«Мы змагаемся на ўсіх фронтах за праўду пра тую вайну», — гэты прапагандысцкі наратыў таксама прагучаў 9 траўня ў прамове Лукашэнкі каля абеліска Перамогі ў Мінску. Але насамрэч рэжым прасоўвае выгадную яму паўпраўду, змяшаную з прапагандысцкімі выдумкамі.
9 траўня Лукашэнка зноў успомніў, што ў тую вайну загінуў кожны трэці беларус. Улады раз за разам козыраюць гэтай лічбай, ледзь не ганарацца ёю. Але давайце памятаць і пра тое, што Беларусь за лічаныя тыдні была пакінутая на раздарванне гітлераўцам.
А між тым Чырвоная армія, насуперак сцвярджэнням савецкай прапаганды, спачатку пераўзыходзіла групоўку «трэцяга рэйха» на ўсходнім фронце, у прыватнасці па колькасці самалётаў і танкаў. Танкаў у СССР на 22 чэрвеня 1941 года наогул было больш, чым ва ўсіх іншых дзяржавах свету разам узятых — каля 23 тысяч, уключна з найноўшымі, падобных да якіх у гітлераўцаў тады і блізка не было.
І з такой магутнасцю «геніяльны палкаводзец» Сталін і яго ордэнаноснае асяроддзе (малапісьменныя рубакі грамадзянскай вайны) бяздарна прайгралі першы этап вайны.
А калі Чырвоная армія перайшла ў наступ, то паўсюль практыкаваліся «мясныя штурмы» (як цяпер у «СВА»), гарады стараліся ўзяць любой цаной да чарговай чырвонай бальшавіцкай даты.
Дыктатарскі рэжым Сталіна са сваёй жорсткасцю і валюнтарызмам памножыў крывавую цану той перамогі. Але пра гэты бок медаля Лукашэнка, вялікі змагар за «гістарычную праўду», пераважна маўчыць. Бо сам збудаваў рэжым, у якім угадваюцца рысы сталінізму.
І яшчэ цытата з ягонай прамовы: «Наша калісьці вялікая савецкая Радзіма, знявечаная, змучаная, вызваліла Еўропу». І тут — паўпраўда.
Бо, па-першае, значную частку Старога Свету вызвалілі саюзнікі СССР. А па-другое, краінам, куды ўвайшлі савецкія войскі, былі навязаныя камуністычныя рэжымы, што душылі свабоду. Памкненне ж яе набыць душылася танкамі: Венгрыя — 1956 год, Чэхаславакія — 1968-ы.
Як Мінск «развязвае праблемныя вузлы» ў адносінах з ЕС
Так супала, што 9 траўня дзяржСМІ раскруцілі інтэрв'ю намесніка міністра замежных спраў Ігара Секрэта нямецкай Berliner Zeitung. Дыпламат заявіў, што Мінск гатовы «прыступіць да развязвання праблемных вузлоў не толькі ў двухбаковых адносінах [з ФРГ], але і з Еўрапейскім саюзам у цэлым».
Цудоўнае намерэнне, але пры гэтым спадар Секрэта ў унісон з Лукашэнкам абвінавачвае заходнія краіны, уключна з Германіяй, у тым, што там «падымае галаву рэваншызм». Хоць сёння Кіеў бамбяць зусім не немцы, а тыя, каго Пуцін называе «героямі СВА» і каго сваёй прысутнасцю на маскоўскім парадзе ўшанаваў і Лукашэнка.
І наогул, можа, для пачатку дыялогу з Еўропай варта было б перастаць тэрарызаваць суседнія краіны ЕС мігранцкімі штурмамі, кантрабанднымі шарамі, пагражаць ім «Арэшнікам»? А яшчэ — перастаць трымаць у турмах тых беларусаў, што адважыліся выступіць за еўрапейскія каштоўнасці, уключаючы дэмакратычныя выбары.
Але рэжым хоча будаваць адносіны з Еўропай паводле прынцыпу «палюбіце нас чорненькімі». Кідаецца ў яе камякамі бруду. Глуміцца з яе прынцыпаў. Шантажуе.
Увогуле, беларускія ўлады аж са скуры лезуць, каб «развязаць праблемныя вузлы». А еўрапейцы чамусьці адмаўляюцца раскрыць абдымкі. Ну што з іх возьмеш — «фашысты»!