Рыгорыч, Тхонглун і султан Ібрагім

Беспрыданніца едзе ў Маскву.

Калі вайна заканчваецца перамогай аднаго тырана над другім, праз шмат гадоў гэтую перамогу ўжо святкуюць іншыя тыраны. Пра ахвяр вайны яны спакойна забываюцца. А нашчадкі герояў і ахвяр адмаўляюцца ад святкаванняў і нават часам ад памінання, каб толькі не апынуцца ў адной лодцы з тыранамі.

Парады становяцца камічнымі шоу, а пераапранутыя, што прыкідваюцца ветэранамі, выглядаюць жалюгідна. Што да саміх старэючых тыранаў, дык яны з кожным годам усё агіднейшыя, як і іх святы. І вось ужо людзі, якія шмат гадоў шчыра віншавалі тых, хто прайшоў вайну, з тым, што выжылі і пераадолелі, адрываюць ад сябе гэтую частку жыцця і ўспамінаў: не, не звязвайце нас з тымі, што нацягваюць на сябе то маршальскія пагоны, то ім не прызначаныя ўзнагароды, і выкарыстоўваюць чужыя подзвігі дзеля ўласнай асалоды, бразгання зброяй і новых забойстваў.

Лукашэнка прычэпліваўся да перамогі над фашызмам як толькі мог: і сачыняў сабе бацьку, загінулага на фронце, і малодшага сына ў форму пераапранаў, і сам пераапранаўся, і на трыбунах стаяў з урачыстым выглядам, пакуль міма каціліся ўнітазы «Керамін» і халадзільнікі «Атлант». Ён нават са сваім адзіным саюзнікам дамовіўся пра падзел дат: 9 мая парад у Маскве, куды трэба ехаць госцем і прасіцелем, а 3 ліпеня — у Мінску, па рэшткавым прынцыпе, з унітазамі.

9 мая ў Мінску парад адбываецца толькі раз на пяць гадоў. А самы жудасны быў шэсць гадоў таму, у 2020 годзе, у разгар пандэміі. Увесь свет тады сядзеў дома, разумеючы, што лакдаўн — гэта цяжка, але неабходна, а ў Мінску сганялі людзей на парад усё тымі ж разнарадкамі на прадпрыемствы і пагрозамі студэнтам выгнаць іх з інтэрната. Пры гэтым патрабавалі абавязкова прыходзіць без масак, але са сцяжкамі. Пры гэтым Лукашэнка казаў, што ніяк не мог адмовіцца ад правядзення парада, бо беларусы — нашчадкі Перамогі, і менавіта пра гэты парад марылі загінулыя на вайне. Ага, так і марылі франтавікі-затэйнікі, каб іх нашчадкі праз дзесяцігоддзі з-за прыхамаці аднаго чалавека ляжалі пад апаратамі ШВЛ і паміралі ў рэанімацыі ад новага віруса.

А летась, калі Расія бамбіла Украіну, Лукашэнка цешыўся відовішчам ваенных самалётаў і верталётаў у небе і не разумеў, што для беларусаў у цяперашніх абставінах вайсковая тэхніка на вуліцах і ў небе — гэта ўдар па псіхіцы, нервах, эмоцыях. Асабліва з улікам таго, што ў небе над галовамі беларусаў гулі яшчэ і расійскія знішчальнікі з устрашальнай назвай «пілотажная група «Рускія віцязы». Ці, наадварот, Лукашэнка ўсё цудоўна разумеў.

Цяпер ён ляціць у Маскву на пуцінскі парад. Пуцін не любіць, калі малодшыя саюзнічкі часта ладзяць уласныя парады: яны павінны быць побач, стаяць на трыбунах і ствараць уражанне не толькі ўсенароднага, але і сусветнага святкавання. Сусветнае лобі выглядае, вядома, уражліва: Лукашэнка, Додзік, Фіцо, Гаглоеў, Тхонглун Сісуліт і султан Ібрагім. Гучыць, праўда? Не горш, чым «бурбалка, саломінка і лапаць».

А перад самым вылетам да Додзіка і Пуціна Лукашэнка з нагоды свята ўручаў дзяржаўныя ўзнагароды. Пераважна сілавікам. Бо для яго менавіта яны — пераможцы. У галаве Лукашэнкі даўно ўсё змяшалася: яму здаецца, што гэта ён разам са сваімі балабамі перамог фашыстаў і цяпер раздае ордэны героям. Для яго Другая сусветная — гэта далёкі пачатак ягонай асабістай вайны супраць нас. Дакладна так жа, як і Пуціну здаецца, нібыта «дзеды ваявалі» за тое, каб праз шмат гадоў ён мог паліваць агнём украінскія гарады. Бо ягоны кумір Сталін дакладна ўхваліў бы такое (ён, дарэчы, сапраўды ўхваліў бы).

Ну што ж, як мы казалі ў дзяцінстве, без соплівых абыдземся. Яны так загадзілі дату 9 мая, што іх парады цяпер — хіба што тэма для мемаў і стэндапаў. Асабліва калі Лукашэнка зноў, як пару гадоў таму, не зможа прайсці некалькі крокаў па Чырвонай плошчы і папросіць адвезці яго на калясачцы. Затое мы яшчэ больш наблізіліся да еўрапейскай супольнасці: будзем, як усе, адзначаць Victory in Europe Day 8 мая. Без парадаў і хлусні, без пафасу і фальшу, без пераапранутых і чужых. Успомнім сваіх загінулых, задумаемся і паабяцаем, што не забудзем. Большага яны ад нас і не хацелі б.

Дык дарэмна Лукашэнка кажа пра нашчадкаў Перамогі, маючы на ўвазе сябе, вядома. Ніякі ты не нашчадак, Рыгорыч. Тыя, хто даўно ў зямлі, ужо пазбавілі цябе спадчыны. Ты — беспрыданніца.

Ірына Халіп, спецыяльна для Charter97.org

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]