WSJ: Кошт падтрымкі Тэгерана для Пекіна расце
1- 22.04.2026, 19:43
- 1,550
Кітай рызыкуе страціць ключавых пастаўшчыкоў нафты ў Персідскім заліве.
Падтрымка Ірана з боку Кітая можа абярнуцца для Пекіна сур'ёзнымі стратэгічнымі і эканамічнымі стратамі, бо пад пагрозай аказваюцца яго ключавыя пастаўшчыкі нафты ў Персідскім заліве, піша The Wall Street Journal (пераклад — сайт Charter97.org).
Армузскі праліў — адна з найважнейшых сусветных артэрый гандлю энергарэсурсамі, і любое абвастрэнне ў рэгіёне адразу адбіваецца на кошце перавозак і ланцужках паставак. Суднаходныя кампаніі ўжо нясуць растучыя выдаткі і пазбаўленыя магчымасці загадзя зафіксаваць цэны на паліва, у выніку чаго лагістыка і маршруты становяцца ўсё менш стабільнымі і прадказальнымі.
Апошнімі гадамі Кітай атрымліваў каля 11% нафты з Ірана, часта праз схемы абыходу санкцый. Аднак значна больш важнымі для Пекіна застаюцца пастаўкі з краін Персідскага заліва: Саудаўскай Аравіі, Ірака, Амана і ААЭ, якія ў суме забяспечваюць прыблізна 37% кітайскага імпарту нафты.
Паводле звестак крыніц, Пекін прадастаўляў Тэгерану спадарожнікавыя дадзеныя і тэхналогіі падвойнага прызначэння, якія маглі выкарыстоўвацца ў ваенных мэтах. Гэта ўзмацняе раздражненне ў сталіцах краін Заліва, чыя інфраструктура і энергетычныя аб'екты аказваюцца ў зоне рызыкі.
Арабскія манархіі, якія доўгі час трымаліся прагматычнага курса і супрацоўнічалі з Кітаем у сферы інфраструктуры і інвестыцый, пачынаюць пераглядаць узровень даверу. Хоць публічнага разрыву не адбываецца, у адносінах ужо адчуваецца пахаладанне, уключаючы пытанні абмену разведданымі і абароннага супрацоўніцтва.
Кітайская стратэгія шмат гадоў грунтавалася на прынцыпе нейтралітэту і эканамічнага прагматызму — супрацоўніцтва з усімі без палітычных абавязацельстваў. Аднак падтрымка Ірана ў бягучым канфлікце падрывае гэты баланс.
Эксперты адзначаюць, што логіка Пекіна была скіраваная на атрымання таннай нафты і ўмацаванне ўплыву ў рэгіёне, але наступствы аказаліся процілеглымі: ключавыя пастаўшчыкі, якія забяспечваюць больш за трэць энергетычных патрэб Кітая, апынуліся пад пагрозай.
Спробы кампенсаваць залежнасць праз альтэрнатыўныя маршруты і трубаправоды пакуль не гарантуюць стабільных аб'ёмаў паставак, неабходных для найбуйнейшай у свеце транспартнай і прамысловай сістэмы.
На фоне эскалацыі Пекіну давядзецца не толькі тлумачыць свае дзеянні арабскім партнёрам, але і аднаўляць давер.