«Гэта абсалютна абсурдная гісторыя»
20- 28.10.2026, 9:33
- 10,214
Лукашэнка прыцягвае гастарбайтараў, каб плаціць ім больш, чым беларусам.
На Гродзеншчыне з дзясятак прадпрыемстваў гатовыя прыняць работнікаў з Таджыкістана на заробкі ў $750–1200, забяспечыўшы іх жыллём і часткова харчаваннем. Цікава, што пра гэтую дамоўленасць паведаміла не беларускае Міністэрства працы, а таджыкістанскае. Ці не таму маўчыць беларускі бок, што памер абяцаных заробкаў, мякка кажучы, не на карысць мясцовых супрацоўнікаў?
Эканамічны аглядальнік Андрэй Махоўскі не паленаваўся праверыць, якія заробкі прапануюць у адкрытых вакансіях гродзенскія прадпрыемствы, пазначаныя ў беларуска-таджыкістанскім пагадненні.
— Перш за ўсё, $1200 — гэта заробак вышэйшы, чым сярэдні па Гродзенскай вобласці; там, паводле даных за верасень, было $940, — адзначыў эксперт у каментары «Філіну». — І нават вышэйшы, чым у сярэднім па Беларусі — $1050. Толькі ў Мінску сярэднія заробкі перавышаюць $1300. І тое мы разумеем, што «сярэдні» — гэта як у сярэднім па бальніцы і ні пра што рэальна не гаворыць.
Але я праверыў па адкрытых вакансіях і магу кампетэнтна заявіць: ні адно з указаных прадпрыемстваў на Гродзеншчыне не прапануе заробкі ў $1200. Столькі і нават больш можа атрымліваць вадзіцель-міжнароднік — то бок вадзіцелі фур з усімі неабходнымі дакументамі, дазволамі і правам на працу на тэрыторыі Еўразвязу.
Пры ўсім павазе да вадзіцеляў з Таджыкістана я сумняваюся, што Беларусь шукае дальнабойшчыкаў у гэтай краіне.
Акрамя іх, дадае Андрэй Махоўскі, заробкі вышэй за $1000 на Гродзеншчыне атрымліваюць толькі кіраўнічыя работнікі. Напрыклад, намеснік дырэктара агракамбіната «Скідзельскі». Ці начальнік транспартнага цэха на «Гронітэксе». Ці рэдкі, высокакваліфікаваны спецыяліст, як ліцейшчык высокага ціску для «Цветліта».
Але ж у патрабаваннях да таджыкістанскіх прэтэндэнтаў нічога пра досвед і кваліфікацыю не сказана — прынамсі, публічна. Трэба толькі мець даведку аб здароўі, ведаць рускую мову і не быць судзімым.
А такім, то бок некваліфікаваным работнікам, як грузчык, кладаўшчык або звычайны слесар, гродзенскія прадпрыемствы наогул плацяць каля $300–500. Але не ў паўтара–два разы больш, як абяцана кандыдатам з Таджыкістана.
— Але абяцанні — справа такая. Мы памятаем, што ўзбекістанскім рабочым у Віцебскай вобласці таксама абяцалі заробак у $1000, — дадае Андрэй Махоўскі, — а ў выніку яны змаглі выбіць сабе, і тое толькі пасля ўмяшання ўрада Узбекістана, па $750.
— І ўсё ж такі паабяцалі многа. Ці варта чакаць, што масава паедуць работнікі з Таджыкістана?
— Справа ў тым, што павышаны заробак, значна вышэйшы за той, які вы дазваляеце сабе плаціць усім астатнім, можна плаціць пары дзясяткаў работнікаў. У маштабе краіны — хай пары сотняў.
У Віцебскую вобласць прыбылі 204 чалавекі з Узбекістана, і то былі складанасці, каб плаціць ім па $1000. Хаця гэта была такая іміджавая гісторыя, і скандал разгарэўся з-за неадпаведнасці абяцанага і рэальнасці. (Дарэчы, цікава, што наймальнікі з беларускага рэгіёна заявілі пра патрэбу прыкладна ў 800 работніках, а фактычна змаглі забяспечыць больш-менш прымальныя ўмовы ў разы меншай колькасці — Ф.).
Дык што яны могуць прывабіць заробкамі вышэй за сярэдні пэўную колькасць работнікаў — але не масава. Не дзясяткамі тысяч. Проста таму, што не могуць дазволіць сабе столькі плаціць. А калі паедуць людзі масава — то адкуль узяць грошы, каб ім плаціць?
Тады давядзецца плаціць ім тое, што мы насамрэч можам, гэтыя $300–500. А на такія грошы — які сэнс ехаць з Таджыкістана, дзе таксама сярэдні заробак каля $400?
Бо сэнс прыцягнення гастарбайтараў у тым, што іх праца таннейшая за працу мясцовых. Гэта агульнае правіла, якое дзейнічае паўсюль. А Беларусь прыцягвае гастарбайтараў, каб плаціць ім больш, чым плацяць мясцовым. Шчыра кажучы, гэта абсалютна абсурдная гісторыя.
— Ці можна дапусціць, што такія гісторыі падштурхнуць кваліфікаваных беларусаў: раз нас не цэняць у роднай краіне, паедзем і мы ў іншыя месцы?
— Сумняваюся. Колькі там прыедзе таджыкістанцаў? 100, хай 200 чалавек. Ніхто гэтага і не заўважыць.
І наогул уся гісторыя з прыцягненнем працоўных мігрантаў ніякага дачынення да рэальнай эканомікі не мае. Яна пачалася як піяр-гісторыя з пакістанцамі, і мы бачым, што так і працягваецца дагэтуль.