Беларус схуднеў на 25 кілаграмаў, харчуючыся адзін раз на дзень

Не параіўшыся ні з кім, мужчына распрацаваў для сябе план.

Іван ніколі ўсур'ёз не турбаваўся наконт знешнасці — і з ім салідарныя тысячы мужчын. Матывацыя прыйшла адтуль, адкуль не чакалі. Пару гадоў таму хлопец далучыўся да аматарскай каманды па занятках картынгам — і вельмі захапіўся. Але даволі хутка стала зразумела: з лішняй вагой нармальных вынікаў дабіцца не атрымаецца. «20 кілаграмаў — гэта прыкладна секунда часу на крузе», — тлумачыць Іван. Не раіўшыся ні з кім, ён распрацаваў для сябе план: харчавацца раз на дзень і хадзіць мінімум па 10 тыс. крокаў. Пазней высветлілася, што ў такой дыеты ёсць нават асобная назва, піша Onlíner.

Дысклеймер! У матэрыяле апісваецца асабісты досвед чалавека. У пытаннях здароўя мы раім у першую чаргу абапірацца на парады прафесіяналаў і выбіраць толькі правераныя крыніцы інфармацыі.

У 32 гады ўпершыню пераступіў адзнаку ў 100 кілаграмаў

Калі я жаніўся 10 гадоў таму, у мяне не было асаблівай лішняй вагі: стабільна трымаўся на 85 кілаграмах пры росце 176. Далей пачалося спакойнае сямейнае жыццё, сядзячая праца… З кожным годам вага патроху набіралася — нешта я скідваў, нешта вярталася назад. Так, зусім незаўважна для сябе ў 32 гады я пераступіў адзнаку ў 100 кілаграмаў.

Такі вынік быў заканамерны, бо я заўсёды вельмі любіў паесці — асабліва шашлык са свініны, купляў яго амаль штодня. Сеў у машыну, паклаў у багажнік мангал, хутка на прыродзе прыгатаваў, усё з'еў. Кілаграм мяса за раз мог без праблем з'есці.

Яшчэ па вечарах пастаянна былі чыпсы. Працую цэлы дзень, асабліва нічога не ям, а потым пачынаецца… Спачатку проста павячэраў, потым дабраў чыпсамі, потым M&M’s у сябе закінуў, а яшчэ тарцік на вечар можна купіць… Цяпер думаю, што такім чынам «заядаў» стомленасць, таму што праца айцішніка даволі стрэсавальная. Фізічная актыўнасць на той момант была нулявая. Нават сабакі не было, каб даводзілася з ёй гуляць.

Калі я важыў ужо 107 кіло, часам задумваўся пра тое, што нядрэнна было б схуднець. Справа ў тым, што ў мяне ў сям'і ўсе сардэчнікі з лішняй вагой. Я бачыў, колькі хвароб гэта прыносіць (дыябет, інсульты, інфаркты), і разумеў, што таксама магу стаць на гэтую сцежку. Тата ў мяне важыў 167 кілаграмаў, але ў пэўны момант схуднеў да 110 на «Оземпіку». Я для сябе такі варыянт не разглядаў: вельмі баюся пабочных эфектаў.

Пайшоў на картынг і зразумеў: трэба тэрмінова худзець

Матывацыя прыйшла нечакана. Я ўладкаваўся ў новую для сябе айці‑кампанію. Яксьці прыехаў у офіс, гляджу, а там мой калега ў гоначнай экіпіроўцы стаіць, са шлемам, у камбінезоне. Я пачаў распытваць — аказваецца, у кампаніі ёсць каманда, якая кожны год ездзіць на картынг‑марафоны. Так я ўпершыню трапіў на трэніроўкі — і ўцягнуўся.

Трэнер у нас — кандыдат у майстры спорту. Ён мяне падбадзёрваў, вядома, але я цудоўна бачыў, што адстаю ад каманды: усе едуць хутка, а ў мяне чамусьці не атрымлівалася. Тады трэнер сказаў, што трэба нешта рабіць з вагой, у картынгу гэта важна.

У марафонах у нас ёсць рэгламент па вазе — 85 кілаграмаў. Калі ты разам з экіпіроўкай важыш менш, то табе ў машынку кладуць свінцовыя давескі, каб усіх ураўнаваць. Калі важыш больш, едзеш павольней. 20 кілаграмаў — гэта прыкладна секунда часу на кожным крузе.

Я вырашыў дзейнічаць. Сам прыдумаў сабе план, які ідэальна падыходзіў да майго раскладу: цалкам прапускаў сняданак, паўнавартасна абедаў, а ўвечары абмяжоўваўся або грэчаскім ёгуртам, або пратэінавым кактэйлем, або чымсьці яшчэ бялковым.

Чаму я вырашыў харчавацца менавіта так? Зранку галодным мне нібыта лягчэй працуецца, галава вальнейшая, што лі… Спачатку замест сняданку я піў салодкія напоі з цукразамяняльнікам, напрыклад колу без цукру. Думалі, што такім чынам «абманваю» свой арганізм: маўляў, нейкія калорыі ўсё ж паступілі. Але потым зразумеў, што гэта ўсё лухта, і проста перайшоў на чорную каву.

Абед — гэта самы галоўны для мяне прыём ежы, таму што ў нас у гэты час ніхто не працуе. То бок ты або проста нічога не робіш, або ідзеш і абедаеш з усімі. Таму я вырашыў ні ў чым сябе не абмяжоўваць. Спачатку хадзіў у турэцкае кафэ — у іх там добрая «абедка». А потым мы з жонкай вырашылі, што будзем раз на тыдзень гатаваць сабойкі. Звычайна гэта рыс, катлеты з ялавічыны і гародніна.

За абед у мяне набіралася ў сярэднім 900—1300 кілакалорый, гэта значыць даволі вялікая порцыя. Спачатку я строга ўсё падлічваў, адмерваў колькасць, а потым зразумеў, як гэта ўсё працуе, і вызначаў порцыю ўжо на вока. Калі падаграваў ежу і бачыў тлустую плёнку, мог прамакнуць сурвэткай, каб зменшыць каларыйнасць.

Не вячэраць спачатку было цяжкавата, але калі ператрываць тры вечары і не аб'ядацца, то потым ужо якосьці і не хочацца: арганізм прывыкае.

Такі графік харчавання я распрацаваў сам. Ужо потым даведаўся, што ёсць дыета пад назвай OMAD — One Meal A Day (жорсткі від інтэрвальнага галадання, пры якім чалавек есць толькі адзін раз на суткі. — Заўв. Onlíner). У мяне была палегчаная версія, таму што лёгкі перакус увечары ўсё ж прысутнічаў.

Траціў калорыі на трэніроўках і падчас прагулкаў з жонкай

Да абмежаванняў у ежы я таксама падключыў штодзённую хаду з сабакай, а яшчэ мы часта выходзілі гуляць з жонкай. І гэта вельмі моцна ўзмацніла нашы адносіны. Калі вы штодзень разам нахажваеце па 10 тыс. крокаў, размаўляеце, распавядаеце, што адбылося за дзень, якія былі праблемы, усё гэта вельмі збліжае. Нашы адносіны выйшлі на новы ўзровень.

Таксама я траціў нямала калорый на трэніроўках па картынгу — яны доўжацца гадзіну-паўтары. І насамрэч, там ідзе сур'ёзная нагрузка, таму што ты працуеш усім корпусам унутры машыны, каб эфектыўна завесці яе ў паварот. Калі ехаць даволі хутка, у гадзіну траціцца каля 600 кілакалорый. І я адразу бачыў адвесы пасля трэніровак. Гэта, дарэчы, быў яшчэ адзін матывуючы фактар, каб працягваць.

У такім рэжыме я правёў перыяд з красавіка па кастрычнік мінулага года. Скідаў па 5 кілаграмаў у месяц — гэта верхняя мяжа нормы. У кастрычніку ў нас было ўзважванне перад марафонам, і я ўжо ўдзельнічаў у гонцы з давесам, а не з перавесам. Праехаў тады вельмі добра — быў вельмі задаволены сабой і вынікам.

Расслабіўся, і… 10 кілаграмаў вярнуліся

Пасля спаборніцтваў мы адразу ж з'ехалі ў Турцыю, каталіся на яхце па Міжземным моры, і там я, вядома, расслабіўся. Вярнуўся дадому, трэніровак было меней, і да студзеня я набраў вагу да 91 кілаграма.

Калі зноў пачаўся сезон, я ўжо выдатна ведаў, што трэба рабіць. Узяў сябе ў рукі, вярнуўся да рэжыму і схуднеў. А да 10‑гадзіннага марафону ў жніўні рыхтаваўся асабліва грунтоўна, бо туды прыязджалі розныя сусветныя каманды. Так, за дзве тыдні я скінуў вагу з 84 кілаграмаў да 80. Яшчэ мацней абмежаваў каларыйнасць: еў не больш за 900 кілакалорый у дзень, а таксама павялічыў колькасць крокаў да 25 тыс. у дзень.

Ці ёсць наступствы ў такога рэзкага пахудання? Калі арганізм абязводжаны, калі рэзка ўстаеш, пачынае круціцца галава, такое перадпрытомнае стан… Калі я гэта заўважыў, дадаў больш солі і пачаў піць ізатанікі, якія выдатна аднаўляюць водна‑салёвы баланс. У цэлым, на мой погляд, так рэзка худзець можна, але непрацяглы час. Вядома, месяцамі сядзець на такой дыеце нежадана.

Цяпер у мяне хутчэй падтрымліўны рэжым. Я ем ужо два разы на дзень — на вячэру прыкладна тое ж самае, што і на абед, акрамя гародніны. У дзень атрымліваецца 1800—1900 кілакалорый.

Важу 81—82 кілаграма, далей худзець пакуль не хачу.

Шкодную ежу часам магу сабе дазволіць. Напрыклад, у дзень народзінаў я замовіў у офіс піцу на ўсіх і спакойна паеў яе замест абеду. Магу пасля добрай трэніроўкі заехаць у «Мак», узяць гамбургер, але не есці ніжнюю булачку, каб атрымалася менш калорый. Калі, дапусцім, сваякі прыязджаюць у госці або я іду да бабулі, ем тое ж самае, што і ўсе. Пры гэтым столькі, колькі раней, я ўжо фізічна не магу ў сябе запхаць: усё ж страўнік скараціўся.

Як я зразумеў, самае галоўнае ў пахуданні — гэта пастаянства. Калі раптам рэжым збіваецца, проста трэба на наступны дзень вяртацца да свайго звычайнага харчавання. Таксама для мяне вельмі важнымі аказаліся прагулкі. Калі ў цябе фіксаванае харчаванне, але ты павялічваеш фізічную актыўнасць, абавязкова схуднееш.

Цяпер я хаджу з дому на працу пешшу — гэта каля 8,7 тыс. крокаў. Шлях займае прыкладна 1 гадзіну 10 хвілін, уключаю сабе аўдыякнігу або відэа на YouTube. Пасля працы зноў іду пешшу, праветрываю галаву, а ўвечары яшчэ і «дабіваю» астатнія крокі з жонкай. Так і набягаюць вялікія адлегласці. Жонка, дарэчы, толькі на адной хадзе таксама за гэты год страціла кілаграмаў 7.

Навошта ўсё гэта? У прыярытэце — здароўе

Першапачаткова худзець я пачаў з‑за картынгу, але цяпер лічу, што спаборніцтвы — гэта хутчэй пабочны эфект. Галоўнае, дзеля чаго я ўсім гэтым займаюся, — гэта здароўе, бо бачу перад сабой прыклады таго, што бывае, калі не сачыць за сабой. Поўны чэкап мне яшчэ толькі належыць, але паводле агульнага аналізу крыві ў мяне ўсё ў парадку. Знізіўся халестэрын, ціск прыйшоў у норму.

Знешнасць цікавіць мяне ў меншай ступені. Ну, раз на тыдзень можаш паглядзець на сябе ў люстэрка і звярнуць увагу, што добра выглядаеш, але гэта не прыярытэт. Бывае прыемна, што людзі пачалі ўспрымаць мяне па‑іншаму. Знаёмыя, якія не ведаюць мой узрост, могуць даць на 8—10 гадоў меней.

З цікавостак — заўважыў, як змянілася «фізіка цела». Многія позы, якія я раней прымаў, ужо не працуюць. Напрыклад, у транспарце я раней мог пакласці тэлефон на жывот і глядзець на ім відэа — было вельмі зручна. А цяпер паставіць смартфон няма куды (смяецца. — Заўв. Onlíner). Даводзіцца вывучаць сваё цела нанова.

Затое цяпер я магу дайсці пешшу куды заўгодна, нават моцна пацець не буду. У любым падарожжы, калі вывучаеш новы горад, я магу прайсці колькі заўгодна крокаў і не стаміцца, мне на ўсё хапае сіл. Гэта не можа не радаваць.

Каментар урача‑дыетолага Марты Марудовай

— У хлопца выдатная матывацыя для пахудання ў выглядзе здароўя. Калі стройнасць мае прыкладное значэнне і мы прымяняем яе ў рухальнай актыўнасці, верагоднасць таго, што ўдасца надоўга захаваць вынік, даволі вялікая.

Што датычыцца рэжыму харчавання адзін‑два разы на дзень, то тут сітуацыя дваістая. У людзей з парушанымі харчовымі паводзінамі або лішняй вагой прыёмы ежы даволі часта хаатычныя і бессістэмныя, то бок, груба кажучы, чалавек «есць увесь дзень», часам нават не заўважаючы гэтага. Строгае абмежаванне ў прыёмах ежы сапраўды дапамагае такім людзям структуразаваць свой рацыён і прыбраць лішнія калорыі.

Каму можа не падысці такі стыль харчавання? Калі ў чалавека захворванні жоўцевай бурбалкі, жоўцекаменная хвароба, парушэнне адтоку жоўці, гастрапатыя, рэфлюкс, то перад гэтым абавязкова трэба параіцца са сваім урачом. Ёсць дыягназы, пры якіх працяглыя паўзы паміж прыёмамі ежы супрацьпаказаныя.

Таксама я не рэкамендую харчавацца так людзям, схільным да зрываў. У выпадку «галоднай паўзы» ім прасцей сарвацца на якую‑небудзь смакату, таму такое харчаванне ім не падыходзіць.

Людзі, якія займаюцца спортам і сочаць не толькі за колькасцю калорый, але і за балансам бялкоў, тлушчаў і вугляводаў, таксама павінны ўпэўніцца, што за два прыёмы ежы змогуць з'есці ўсю дзённую норму бялку. Калі не, эфектыўнасць пахудання ў кантэксце падцягнутага цела і захавання мышачнай тканкі можа выклікаць сумневы. Таму, калі вам актуальныя не толькі стройнасць, але і актыўнае даўгалецце, то стары добры здаровы лад жыцця, а менавіта персанальныя нормы КБТВ, кратнасць прыёмаў ежы і прадукты, прыдатныя па здароўі і смкавых перавагах, будуць лепшым памочнікам.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]