Лукашэнку паслалі сігнал: незаменных няма
2- 16.06.2026, 14:51
- 5,942
На гэты раз Пуцін не прыйдзе на дапамогу.
Лукашэнка пачаў выбачацца перад прэзідэнтам Украіны Уладзімірам Зяленскім. У інтэрв’ю «Аль-Арабія» беларускі кіраўнік заявіў, што «яму не трэба было так рэзка казаць». Ідзе пра асабістыя выпады дыктатара на адрас Зяленскага.
Чаму раптам Лукашэнка вырашыў выбачацца? Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з украінскім палітолагам, прафесарам Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі Пятром Алешчуком:
— Лукашэнка сам вельмі дакладна адказаў на гэтае пытанне. Ён прызнаў, што калі Беларусь уступіць у вайну з Украінай, і мы пачнем наносіць па ёй удары па расійскай мадэлі, то яму будзе вельмі дрэнна. Ён прызнаў, што ёсць тыя самыя 500 аб’ектаў на тэрыторыі Беларусі, якія пад прыцэлам.
Лукашэнка проста банальна баіцца. Ён выдатна разумее, што сітуацыя развіваецца не вельмі добра для яго, у першую чаргу. У тым ліку з гледзішча магчымай падтрымкі з боку Расіі. Думаю, ён выдатна бачыць, як развіваецца сітуацыя на фронце для Расіі, што Украіна выбівае менавіта расійскую лагістыку.
Сітуацыя складаецца не вельмі добра для Расіі, нягледзячы на ўсе пераможныя рэляцыі і тэрарыстычныя абстрэлы Украіны. Усім зразумела, што нядаўні абстрэл Кіева быў чыста тэрарыстычным жэстам, накіраваным на тое, каб псіхалагічна ўздзейнічаць на ўкраінцаў. Так дзейнічае кожны тэрарыст. Але падобныя тэрарыстычныя акты — гэта не праява сілы, а, наадварот, пераход да адкрытага тэрарызму. Гэта сведчыць пра тое, што іншых аргументаў не засталося.
Украіна выбівае расійскую лагістыку і стратэгічныя галіны эканомікі. Усё, чым можа адказваць РФ, — гэта тэрарызм, які яны потым «прадаюць» сваім грамадзянам: маўляў, глядзіце, мы ўсіх паспяхова перамагаем. Тэрарызм — гэта, па сутнасці, своеасаблівы сурогат, беспамоцнасць па ключавых напрамках. Думаю, Лукашэнка ўжо бачыў, як быў паражаны НПЗ у Маскве.
Калі ў Маскве ўжо паражаюць нафтаперапрацоўчыя заводы, то ў яго ніякіх шанцаў няма. Пры гэтым ён выдатна ўсведамляе, якую ролю ён адыгрывае ў гэтай вайне, пачынаючы з 2022 года. Апошнім часам у яго былі прыступы чарговых пагроз, трасенне «Арэшнікам», ядзернай зброяй і гэтак далей. Вядома, ён выдатна разумее, што ўсё гэта памятаюць.
Актывізацыя Украіны ў адносінах з беларускай апазіцыяй таксама была ўспрынятая Лукашэнкам, калі не як чорная метка для сябе, дык як вельмі непрыемны сігнал. Ён выдатна разумее, што гэта сігналы для яго — незаменных няма. Наўрад ці, як у 2020 годзе, цяпер яго можа выратаваць Пуцін. Захоча ён гэта зрабіць...
Насамрэч я не цалкам бачыў гэтае інтэрв’ю Лукашэнкі, а толькі асобныя фрагменты. Але нават яны дазваляюць мне зрабіць выснову, што гэта проста цуды нейкай палітычнай эквілібрыстыкі.
Спроба ўседзець адразу на некалькіх крэслах: паўтараючы прыемныя для Расіі прапагандысцкія тэзісы і выбачаючыся перад Зяленскім, кажучы, што ваяваць з Украінай яны не хочуць.
Увогуле, там такая эквілібрыстыка, такія спробы неяк усім спадабацца адначасова, што, гледзячы на гэта, разумею, што ён сапраўды адчувае: сітуацыя ў яго не вельмі. Лукашэнка спрабуе ўседзець на некалькіх крэслах адначасова. З аднаго боку пасылае сігналы, маўляў, я свой, з другога — Путіну спрабуе пасылаць сігналы: «я свой», «я з вамі». Гэта вельмі дзіўная эквілібрыстыка.