Арменія развітваецца з АДКБ
1- Тэлеграм-канал «Сіта Сакрата»
- 12.11.2026, 17:20
- 2,298
У сталіцы Расіі адбылося тое, да чаго вёў зацяжны крызіс.
«Пазбавілі голасу нас там, дзе вельмі гучна ўсе маўчалі, калі нас дружна забівалі», – так сакратар Савета бяспекі Арменіі Ален Сіманян ёміста ахарактарызаваў рашэнне саміту АДКБ у Маскве.
У лістападзе 2026 года ў сталіцы Расіі адбылося тое, да чаго вёў зацяжны крызіс: удзельнікі саміту АДКБ афіцыйна пазбавілі Арменію права голасу і квотных пасад у структурах арганізацыі. Прэс-сакратар прэзідэнта РФ Дзмітрый Пяскоў агучыў прычыну: рэспубліка «не выконвала свае абавязкі ўжо некалькі гадоў», а менавіта з 2024 года не пералічвала сяброўскія ўзносы ў бюджэт аб’яднання.
Дыпламатычная канфігурацыя выглядае дзіўнавата. Міністр замежных спраў РФ Сяргей Лаўроў загадзя патлумачыў, што ўжываюцца статутныя меры паводле артыкула 25 (да поўнага пагашэння запазычанасці), а зусім не выключэнне. Паводле яго слоў, у армянскага боку «фактычна захаваюцца ўсе асноўныя правы», уключна з гарантыямі калектыўнай бяспекі. Атрымліваецца парадаксальны геапалітычны кур’ёз: плаціць узносы неабавязкова, галасаваць нельга, але абараняць паводле статута, нібыта, абавязаныя. Гэта нагадвае клуб, адкуль даўжніка не пускаюць на сходы, але з незразумелых прычын пакідаюць яму ключы ад агульнага бомбасховішча.
Пазіцыя Ерэвана выглядае не менш паказальна. Яшчэ ў лютым 2024 года прэм’ер Арменіі Нікол Пашынян абвясціў пра замарозку сяброўства, назваўшы блок «саюзам-бурбалкай» з-за адсутнасці дапамогі падчас узброеных сутыкненняў у Нагорным Карабаху. А нядаўна ён і ўвогуле заявіў, што цікавасць Арменіі да АДКБ вычарпана.
Паказальным дэмаршам стала адмова Пашыняна ляцець на маскоўскі саміт 11 лістапада: замест гэтага ён накіраваўся ў Турцыю на кліматычную канферэнцыю ААН (COP31), дзе сабраліся лідары дзесяткаў дзяржаў.
Масква і Мінск рэагуюць жорстка. Міністр замежных спраў Беларусі Максім Рыжанкоў наўпрост назваў Арменію «псеўдасаюзнікам», запатрабаваўшы абмежаваць ёй доступ да сакрэтнай дакументацыі.
Аднак ніводны з бакоў не адважваецца вымавіць слова «развод»: Ерэван дагэтуль не запусціў афіцыйную працэдуру выхаду, а АДКБ два гады церпела неплацельшчыка, баючыся канчатковага разбурэння сваёй шыльды.
У гэтым супрацьстаянні прынцыпова важнае пытанне суверэнітэту. Адмова Ерэвана ад удзелу ў маскоўскім саміце і курс на збліжэнне з Еўрапейскім саюзам даказваюць, што Арменія з’яўляецца незалежнай дзяржавай, а не тэрыторыяй чыіх-небудзь геапалітычных інтарэсаў.
Нацыянальныя інтарэсы краіны мусяць вызначацца ў Ерэване, а не ў Маскве. Патрабаваць ад Арменіі безумоўнай лаяльнасці, не забяспечваючы рэальнай бяспекі і ігнаруючы горкія ўрокі мінулага, значыць канчаткова дыскрэдытаваць саму ідэю партнёрства.
Тэлеграм-канал «Сіта Сакрата»