Чаму маўчанне не выратуе Лукашэнку
2- 16.06.2026, 7:33
- 3,420
Дыкатару хочацца забыць пра свае абяцанні.
Кадры Кіева-Пячэрскай лаўры, якая гарэла пасля атакі расійцаў, трапілі на першыя палосы сусветных СМІ. Пра варварскі абстрэл напісалі беларускія незалежныя медыя. А вось лукашэнкаўская прапаганда, якая спраўна публікуе паведамленні расійскіх калег, як вады ў рот набрала, піша «Салiдарнасць».
Да вечара панядзелка, 15 чэрвеня, дзяржаўнае агенцтва БЕЛТА паспела занепакоіцца правамі чалавека ў Латвіі, «катастрафічным» становішчам Літвы і адставаннем Кіева ад графіка рэалізацыі ўзгодненых з ЕС эканамічных рэформаў. Але пра абстрэл лаўры — ні слова.
Прычын у гэтага маўчання можа быць некалькі. Не выключана, што адна з іх — яшчэ адно нязручнае ўсведамленне таго, з кім даводзіцца быць у адной лодцы.
Не, гаворка не пра прачнуўшаеся сумленне, бо ў дадзеным выпадку банальна няма чаму прачынацца. Тут хутчэй пра напамін, што для крэмлёўскіх партнёраў няма нічога немагчымага. І ніколі не было — попел Магілёва і Полацкай Сафіі не дадуць схлусіць.
Неразмоўнасць можна патлумачыць і тым, што Украіна ў апошнія дні і месяцы не зводзіць вачэй з Беларусі. Можна колькі заўгодна лісліва ківаць і паддаківаць фантазіям Лаўрова пра руку Францыі або Брытаніі, якія «ўцягнулі» ўкраінцаў у вайну, але па лаўры ў Кіеве ўдарылі расійскія, а не брытанскія дроны.
І прыляцець яны маглі з адной з пускавых пляцовак, уладкаваных саюзнікамі ля самай беларускай мяжы. Як тут не ўспомніць папярэджанне Роберта Бровдзі пра пяць сотняў мэтаў у Беларусі?
«Для Захаду важна ўтапіць у крыві расійска-ўкраінскае братэрства, наша славянскае братэрства. Але мы — родныя славянскія народы, выхадцы з адной купелі Хрышчэння. Нашы карані — з глыбіні вякоў. І гэта трэба зберагчы, чаго б нам гэта ні каштавала. Бо братэрства значна вышэйшае, чым надуманыя крыўды і мястэчкавыя палітычныя амбіцыі. Нашы неразрыўныя сувязі — аснова агульнай бяспекі і выжывання. І як бы камусьці ні хацелася, мы вернем нашу Украіну ў лона нашага славянства. Мы гэта абавязкова зробім», — казаў Лукашэнка ў 2022 годзе.
За месяц да поўнамаштабнага ўварвання ва Украіну, у тым ліку і з тэрыторыі Беларусі, Лукашэнка паабяцаў «вярнуць Украіну». Сёння яму, магчыма, хацелася б забыць пра тыя абяцанні. Але нават гучнае маўчанне тут, здаецца, ужо не дапаможа.