Расія ўжо нагадвае стомленага вялікага пса на сабачых баях
5- Аляксандр Карпюк
- 8.05.2026, 18:15
- 3,848
Наступіла стадыя няўпэўненасці.
Цікава цяпер глядзець, «што там у к...аў».
І вялікая павага з майго боку да дзяржавы Ізраіль і да іх ліквідацыі лідараў Ірана і «Хезбалы». Бо тое, як узлом інтэрнэт‑інфраструктуры хакерамі «Масаду» паўплываў на светапогляд аднаго сс..клівага бункернага дзеда, — гэта мая павага.
Паўсюдны «чэбурнет», «Мах», «белыя спісы», адключэнне інтэрнэту ў гарадах (што кладзе безнаяўныя плацяжы бізнесу і зганяе яго ў наяўныя і ў цень), абмежаванні — і ўсё гэта таму, што адзін дзед абас..ўся. Сумна яму было, захацелася руху. Нармальны такі рух: усю РФ бомбіць ад гэтай «двіжухі», літаральна і ў пераносным сэнсе.
Але ёсць і прызнанне эфектыўнасці дып‑мідл страйкаў. І вельмі на гэта паўплывалі z‑ваенкары.

Чаму?
Бо, па‑першае, абмежаванні закранаюць іх тг‑пляцоўкі.
А па‑другое, у сучасных умовах яны сс...цца набліжацца да лініі, нават за дзесяткі кіламетраў. Калі глядзіш на паляванне за лагістыкай сіламі СОУ на адлегласці 30–40 км ад ЛБЗ, дык не надта хочацца ехаць нават на пазіцыі 2–3 лініі. І байцы, з якімі яны камунікуюць і якія мелі больш бяспечныя пасады, у адрозненне ад «мясных» пасад, — таксама ўжо не надта хочуць. І гэта змяняе іх светаўспрыманне. Бо ў выніку чатырох гадоў поўнамаштабнай вайны яны не адчуваюць сябе ў адноснай бяспецы нават у тыле. Ды яшчэ і з тылу пастаянна прывозяць трупы. Як ваяваць у такіх умовах?
І гэта ўжо маўчу пра дыпстрайкі, «Крэмній Эл», Туапсэ, Прыморск, караблі‑ракетоносцы, аптовую выпілоўку СПА і многае іншае. Акрамя таго, яны бачаць, што гэтая тэндэнцыя толькі распаўсюджваецца, і ім ...страшна ад гэтага. Літаральна.
Калісьці напрыканцы 90‑х мы часам глядзелі відэа баёў баевых сабак. Былі тады такія забаўкі — добра, што гэта не атрымала шырокага распаўсюджання, бо гэта жывадзёрства. Але 90‑я былі ...спецыфічнымі, і забавы тады — таксама.
Адзін з варыянтаў — уладкаваць цікавы бой для арганізатараў: зводзілі вялікую баявую сабаку (нейкі алабай) з невялікай (буль, піт, стаф).
І далёка не заўсёды вялікая сабака перамагала меншую. Пераважна я бачыў менавіта перамогі стафаў і пітаў.
Але малюнак бою быў аднолькавы. Вялікая сабака грудзьмі збівала меншую і пачынала яе рваць. Гэта было жудаснае відовішча. Піт літаральна выжываў, імкнуўся ўкусіць суперніка хоць за што, але густая воўна і гнуткая скура гэтаму заміналі. Але ён не здаваўся. Яго рвалі, а ён стойка трымаў і шукаў свой шанец. У першыя хвіліны вы б не далі меншае сабаку ані шанцу на перамогу — настолькі ўсё выглядала несправядліва праз розніцу ў габарытах.
Але праз нейкі час алабай пачынаў спыняцца. Яму трэба было пераддыхнуць. Хоць на секунды, але трэба. За гэтыя секунды піт паляпшаў сваю пазіцыю і ўжо больш упэўнена хапаў скуру. Ён стараўся рухаць сківіцамі да горла, лап, жывата, паху — куды заўгодна, абы нанесці больш шкоды. І ўпарта трымаўся.
Праз нейкі час у дзеяннях вялікай сабакі пачынала з'яўляцца... няўпэўненасць. Яна ўжо імкнулася не толькі наносіць шкоду, але і разарваць дыстанцыю, каб не даць суперніку ўчапіцца глыбей і хоць крыху пераддыхнуць. Але меншая сабака ў гэты момант толькі ўзмацняла свае намаганні. Што выглядала немагчымым пасля ўсяго, што ён перажыў і як ён выглядаў (а там быў літаральна камяк акрываўленага мяса).
Алабай патрабаваў паветра, адпачынку, перадышкі; яго вялікае цела спажывала мноства энергіі, якая ў яго была вычарпана, але піт, не зважаючы ні на што, працягваў рухаць сківіцы да горла. І вось гэты момант — траурны вой. І арганізатары, што з вёдрамі вады кідаюцца разнімаць сабак.
Чаму я ўзгадаў гэтыя падзеі?
Бо бачым, што першая стадыя — а менавіта няўпэўненасць у тым, што атрымаецца перамагчы гэты неўміручны кавалак зубастага мяса, — у РФ ужо наступіла. Цяпер трэба не спыняцца, пакуль не прыбяжыць «писдил» Трамп з вёдрамі вады. А да гэтай пары трэба як мацней парваць ворагу горла.
Аляксандр Карпюк, Facebook