Партнікоў: Пуцін апынуўся Кашпіроўскім і Жырыноўскім у адным флаконе
- 5.10.2026, 13:30
- 1,592
СССР быў краінай цёмнай безграматнасці і веры ў цуды.
Украінскі публіцыст Віталь Партнікоў на сваім YouTube-канале пракаментаваў смерць Анатоля Кашпіроўскага і патлумачыў, чаму постаць савецкага экстрасэнса важная для разумення сённяшняй Расіі.
Сайт Charter97.org падае поўны тэкст выступлення:
— Памерлага нядаўна самазваны лекавальнік і экстрасэнс часоў перабудовы Анатоля Кашпіроўскага пахаваюць у Санкт-Пецярбургу таемна нават ад самых блізкіх сяброў.
Калі адбудзецца цырымонія развітання, дзе будзе пахаваны Кашпіроўскі, не ведае ніхто. Заканамерны лёс аднаго з самых яскравых авантурыстаў мінулага, які збіраў шматтысячныя аўдыторыі, антынавуковыя сеансы гіпнозу якога дэманстраваліся па цэнтральным тэлебачанні Савецкага Саюза.
Калі ў перабудовы і былі нейкія яскравыя сімвалы, што падкрэслівалі, што насамрэч адбылося з савецкім грамадствам за гады камуністычнай дыктатуры, дык гэта, безумоўна, Анатоль Кашпіроўскі і Алан Чумак. Праўда, абодва лічылі адзін аднаго шарлатанамі.
Кашпіроўскі, па-за ўсякім сумневам, быў чалавекам артыстычна адораным. Але відавочна, што без падтрымкі тагачаснага савецкага кіраўніцтва ён ніколі б не трапіў на тэлевізійныя экраны і не гіпнатызаваў бы аўдыторыі сваімі, па сутнасці, заявамі аб неабходнасці падпарадкавацца гіпнозу.
Калі перабудова скончылася, Кашпіроўскі працягваў знаходзіць падтрымку ў новых вядучых тэлевізійных шоу па ўсёй краіне. І гаворка ішла ў дадзеным выпадку не толькі пра Расію, але і пра постсавецкую прастору. Як вядома, трыбуну ўжо амаль забытым экстрасэнсу давалі і Андрэй Малахоў, і Дзмітрый Гардон. Аднак відавочна, што аўтарамі поспеху Анатоля Кашпіроўскага ў перабудовачныя гады былі не яны, а тыя самыя куратары з Лубянкі, якія займаліся і яго кар'ерай, і выводзілі на арэну сваіх будучых прадстаўнікоў у палітыцы, такіх як Уладзімір Жырыноўскі.
Кашпіроўскі зусім не выпадкова стаў дэпутатам Дзяржаўнай Думы першага склікання менавіта ад партыі Жырыноўскага, у фракцыі якога з'явілася нямала прахадзімцаў тых гадоў. Кім насамрэч быў Жырыноўскі і наколькі сур'ёзнымі былі яго сувязі з КДБ СССР, мне падаецца, стала відавочна па ўсёй палітычнай дзейнасці чалавека, якога Крэмль выкарыстоўваў для таго, каб выпрабоўваць на грамадстве самыя экстравагантныя планы расійскага кіраўніцтва, што сёння ўвасобіліся ў рэальнасць.
А Кашпіроўскі быў прыкладна з таго ж поля ягадай, толькі ў іншай сферы. Палітычна ён якраз быў Жырыноўскім-экстрасэнсам. Бо недарэмна чалавек, які нарадзіўся ва Украіне і большую частку жыцця да краху Савецкага Саюза пражыў менавіта ў гэтай краіне, у Кіеве, падтрымаў расійскую агрэсію супраць Украіны ў 20-я гады XXI стагоддзя і памёр у родным горадзе Уладзіміра Пуціна, амаль забыты ўласнымі суайчыннікамі.
Менавіта гэта палітычная арыентацыя Кашпіроўскага, яго сувязі з ЛДПР Жырыноўскага і яго палітычныя заявы, якія не пакідалі ніякіх сумневаў, каму ён насамрэч сімпатызуе, могуць сёння праліць святло на тое, адкуль увогуле на савецкім тэлевізійным экране ўзяўся чалавек, які вырашыў, што можа лячыць хваробы гукам уласнага голасу.
Неабходна было не толькі нейкім чынам пераключыць увагу аўдыторыі з тых праблем, што ўзніклі ў гады перабудовы, на сеансы тэлевізійнага гіпнозу. Трэба было шукаць людзей, якія змогуць падпарадкаваць сабе грамадства і выканаць задачы, што ўжо тады ставілі перад сабой савецкія чэкісты. І Жырыноўскі, і Кашпіроўскі былі якраз тымі людзьмі, якія па-рознаму падыходзілі да выканання гэтага важнага даручэння.
Але ў Кашпіроўскага не надта атрымалася. Амаль адразу стала ясна, што ён шарлатан, здольны зацікавіць толькі даволі вузкую групу людзей, зусім без усякага ўяўлення пра навуку і адукацыю, і што сур'ёзным публічным палітыкам і грамадскім лідарам ён не стане.
Хаця, вядома, сам Кашпіроўскі думаў пра сябе зусім інакш. Менавіта таму з абоймы перабудовачных сімвалаў тымі, хто прывёў яго на цэнтральнае тэлебачанне, ён быў адразу ж выняты. Тэлевізійнаму начальству больш не спрабавалі распавядаць, наколькі важныя сеансы Кашпіроўскага для супакаення савецкага грамадства.
І ва ўсе наступныя гады сваёй дзейнасці адстаўны экстрасэнс ужо ніяк не мог прадэманстраваць сваіх паранармальных здольнасцяў.
Яскравым сімвалам стала яго паездка ў захоплены радзільны дом у Будзёнаўску, дзе Кашпіроўскі сустрэўся з Шамілём Басаевым і спрабаваў яго загіпнатызаваць, распавёў Партнікоў"
— Басаеў толькі скептычна хмыкнуў, гледзячы ў вочы дэпутату Дзяржаўнай Думы ад бандыцкай фракцыі, і пацікавіўся, чаму ж у яго не атрымліваецца. Па сутнасці, гэта было апошняе з'яўленне Кашпіроўскага ў расійскай палітыцы. Далей ён быў вядомы хіба што сваімі заявамі ў падтрымку агрэсіўнай вайны Расіі супраць Украіны.
Аднак сам той факт, што сотні тысяч, калі не мільёны людзей уключалі тэлевізар падчас тэлевізійных сеансаў Кашпіроўскага і верылі, што ён можа дапамагчы іх выздараўленню, ужо сведчыць пра тое, што міф пра адукаваную і нібыта самую чытаючую краіну свету, які бытаваў у савецкі час, разбіўся аб гэтыя тэлевізійныя сеансы.
Сапраўды, Савецкі Саюз, нягледзячы на ўсю вонкавую абалонку, так і заставаўся краінай цёмнай безграматнасці і веры ў цуды. І менавіта гэтая цёмная безграматнасць неўзабаве дазволіць чэкістам усталяваць кантроль над краінай, а Уладзіміру Пуціну хутка ліквідаваць усе зачаткі перамен і павесці Расію назад, у сталінскую мінуўшчыну.
Менавіта Пуцін апынуўся тым самым Кашпіроўскім і Жырыноўскім у адным флаконе, хто здолеў увасобіць у жыццё задачы, пастаўленыя Камітэтам дзяржаўнай бяспекі СССР перад сваімі агентамі яшчэ напрыканцы 80-х і ў пачатку 90-х гадоў мінулага стагоддзя.
Дык што, можа быць, цалкам сімвалічны той факт, што Кашпіроўскі будзе таемна пахаваны менавіта ў родным горадзе чалавека, які стаў гіпнатызёрам для мільёнаў расіян, што аказаліся лёгкай здабычай таго, хто і не спрабаваў лячыць іх голасам, затое прапанаваў ім зразумелую для цёмнага грамадства палітычную праграму.