Неадэкватнасць Пуціна
1- Аляксандр Адэльфінскі
- 5.10.2026, 9:45
- 2,304
Злая імперыя павінна ўпасці.
Намёк Інстытута вывучэння вайны на неадэкватнасць Пуціна мае занадта важкія падставы. Міжнародны злачынца публічна заявіў пра маштабны захоп украінскіх тэрыторый, тады як насамрэч расійскія захопнікі іх страцілі.
Можна было «пераблытаць лічбы», аднак розніца разючая. Пуцін прыпісаў Расіі за верасень захоп плошчы аж у 1301 кв. км, у той час як, наадварот, за гэты перыяд рашысцкія агрэсары страцілі 80,81 кв. км, пры гэтым агульныя страты, маўляў «зайшлі войскі, але выйшлі», склалі 175,18 «квадратаў». Тут «выпадкова прамахнуцца» проста немагчыма.
Інстытут вывучэння вайны цалкам справядліва адзначыў, што такія заявы першай асобы «настолькі далёкія ад рэчаіснасці, што нагадваюць галюцынацыі». Нават калі прыняць як дапушчэнне, што Пуціна дэзінфармуюць, што ён сам прыдумаў лічбы і падаў іх настолькі наглядна ілжыва, дык усё роўна фактар перыядычнай або пастаяннай неадэкватнасці занадта сур’ёзны.
Менавіта ад такіх момантаў неабходна вяртацца да падобных жа сітуацый, якія сістэмна ўзнікаюць і ўзнікалі за часы ўлады Пуціна. Калі ў пачатковы перыяд шмат што ўспрымалася, мякка кажучы, празмернай «арыгінальнасцю» або няправільнымі парадамі іміджмэйкераў, то з цягам часу гэтага будучага падсуднага Гаагскага трыбунала, што называецца, стала пастаянна «заносіць» усё далей і небяспечней — і гэта з ядзернай зброяй пад рукой.
Рэтраспектыўна гледзячы, усе гэтыя амфары, стэрхі, голы торс, пацалунак хлопчыка ў жывот, «від ката ззаду», дзіўныя падхіхікванні падчас найсур’ёзнейшых размоў, унутрыкадравыя перапады настрою, супярэчлівасць у межах аднаго і таго ж тэксту, садзісцкія адценні ў казарменным гумары, перыядычная зацыкленасць на адсылках да палавой сферы і іншы шэраг — гэта ж неспроста.
Сёння, калі рашысцкая хунта не проста прыкідваецца буйнапамешанай, але кожным СВАім крокам гэта даказвае, важна аглядзець усю карціну яе кіравання цалкам. Мы ўбачым бездань вар’яцтва, якое пры гэтым спрабуе рацыяналізаваць сябе, падвесці філасофскую базу, тэорыі, аднак застаецца вар’яцтвам. Гэта не проста падсудныя злачынцы, а вар’яты падсудныя злачынцы і скончаныя нягоднікі.
Неабходна адзначыць, што з падзеннем, звяржэннем такіх уладаў трэба звярнуць увагу і на тыя эшалоны ўлады, якія стаяць за імі, утвараючы сукупнасць «другіх» і «трэціх» асоб, на ўсю гэтую «лесвіцу» з рэзервам для новых упыроў. У Расіі ідзе мэтанакіраваны адмоўны адбор, і мы не можам супакоіцца, пакуль з «чаргі ва ўладу» не будуць вычышчаны вар’яты.
Расія павінна пацярпець паразу ў гэтай захопніцкай вайне і страціць магчымасць распачынаць новыя такія ж. Але гэта не ўсё. Патрэбны механізм абароны свету ад будучага рашызму, бо ён з’яўляецца смяротна небяспечным экспансіянісцкім імперскім вар’яцтвам. Zлая імперыя павінна зваліцца за свае злачынствы і больш не пагражаць чалавецтву.
Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com