У Крамля заканчваюцца аргументы
- Telegram-канал «Забароненае меркаванне»
- 12.09.2026, 5:42
У ход пайшлі мошчы.
Крамль нарэшце знайшоў рэзерв, які яшчэ не паспелі вычарпаць за чатыры з паловай гады вайны.
На фронт адправілі часцінку дэсніцы Дзмітрыя Данскога.
РПЦ паведамляе, што святы князь павінен «нябачна стаць у адзін баявы строй» з расійскімі вайскоўцамі, а прынясенне мошчаў дапаможа «здабыць перамогу над супастатам».
Каўчэг ужо даставілі на Саўр-Магілу і павязуць далей па лініі фронту.
Здаецца, усё. Адмоўны цывілізацыйны рывок адбыўся.
Калі заканчваюцца рэальныя вайсковыя поспехі, у справу ўводзіцца правая рука нябожчыка XIV стагоддзя.
Можна доўга распавядаць пра гіпергук, штучны інтэлект, «Арэшнік» і армію будучыні.
Але калі праз чатыры з паловай гады да вырашэння аператыўных задач падключаюць рэшткі сярэднявечнага князя, тэхналагічны бляск імперыі набывае крыху іншы адценак.
Пры гэтым сама фармулёўка РПЦ выдатная: Дзмітрый Данскі павінен нябачна ўстаць у строй.
Ідэальны штурмавік пуцінскай арміі.
Яго не трэба карміць, экіпаваць, ротыраваць і нават паказваць на карце. Ён нябачны, затое палітычна бездакорны і гарантавана не напіша ў Telegram, што начальства зноў хлусіць пра ўзяты горад.
Гэта ўжо нават не рэлігія, а дзяржаўнае цемрашальства, аформленае як элемент ваеннай палітыкі.
Вера прадугледжвае духоўнае жыццё чалавека, а тут са святыні робяць франтавы рэквізіт: каўчэг вязуць па пазіцыях і абвешваюць цалкам зямной дзяржаўнай прапагандай пра перамогу, Айчыну і чарговага «супастата».
У нармальнай арміі поспех забяспечваюць разведка, сувязь, лагістыка, падрыхтаваныя камандзіры і дакладнае разуменне таго, што адбываецца на фронце.
У арміі эпохі звар'яцелага Вожда можна спачатку паведаміць яму пра захоп Святагорска, якога не захоплівалі, а потым адправіць да войскаў мошчы князя, які памёр у 1389 годзе.
Атрымліваецца суцэльная сістэма.
Генералы пастаўляюць дыктатару прыдуманыя перамогі. Царква — замагільнае падмацаванне. Пуцін — краіне вайну без канца.
І кожны абслугоўвае фантазію другога.
Асабліва забавна, што мошчы Дзмітрыя Данскога «адшукалі» толькі ў жніўні — і практычна адразу знайшлі для іх дзяржаўна карыснае прымяненне.
У познім пуцінізме наогул нічога не павінна проста існаваць.
Гісторыя абавязаная ваяваць.
Царква — агітаваць.
Рэшткі князёў — мабілізавацца.
Бо ўся гэтая канструкцыя даўно жыве не ў XXI стагоддзі, а ў галаве аднаго старэючага чалавека, дзе НАТА змяшана з печанегамі, Украіна — з бандэраўцамі, а ўласная вайна паступова набывае рысы містычнага крыжовага паходу.
Рацыянальна патлумачыць яе ўсё цяжэй.
Значыць, патрабуецца ірацыянальнае.
Нікога там уверсе ўжо не бянтэжыць, што ядзерная дзяржава публічна спрабуе злучыць сучасную вайну з магічным мысленнем эпохі жыціяў і летапісаў.
Наадварот, усё выглядае цалкам арганічна.
У Крамля заканчваюцца аргументы — і ён пачынае ўскрываць грабніцы.
Пры такім тэмпе наступны рэзерв для расійскай акупацыйнай арміі давядзецца шукаць ужо археолагам.
Telegram-канал «Забароненае меркаванне»