Лукашэнка сам сябе разаблачыў
3- Арцём Сініцын
- 10.07.2026, 9:05
- 5,916
Лёд пад нагамі паступова станчаецца.
Падчас штогадовага ўручэння генеральскіх пагонаў і ўшанавання выпускнікоў вайсковых ВНУ Лукашэнка традыцыйна ўжо ужыўся ў ролю каменданта абложанай крэпасці.
У ягоных прамовах знайшлося месца і ўяўным нашчадкам нацызму, «якія прагнуць рэваншу з-за рэжучай вока незалежнасці Беларусі», якая, паводле яго, палягае ў шматгадовым саюзе з Расіяй.
І Еўразвязу, які марнуе мільярды на закуп ударна-наступальных узбраенняў, які фактычна і ёсць НАТА (паводле класіфікацыі былога лектара таварыства «Знанне» — заўв.).
І не менш фантомнай, чым нашчадкі нацызму, міжнароднай «партыі вайны», якая ўсімі сіламі не дае адбыцца мірным перамовам.
Ён, вядома ж, не распавёў пры гэтым, хто ў гэтыя дні рэкордна нарастіў пастаўкі дэфіцытнага бензіну ў Расію. І хто не першы год зарабляе крывавыя грошы, падстаўляючы плячо ваенна-прамысловаму комплексу Расіі.
І ўсё ж у ягоных словах без асаблівых высілкаў знаходзяцца самаразаблачальныя прызнанні.
«Беларускі народ перажыў неверагодныя выпрабаванні ў гады фашысцкай акупацыі і на генетычным узроўні не прымае вайны», — Лукашэнка недарэмна звяртаецца да аднаго з галоўных страхаў беларусаў.
Тое, што беларуская армія дагэтуль не ўдзельнічае ў вайне наўпрост, залічваюць яму ў заслугу не толькі яго прыхільнікі, але і частка апанентаў. І гэта адзін з нямногіх рэальных крэдытаў народнага даверу, што засталіся ў яго.
У чым ён завуаліравана і прызнаецца, паводле звычкі заяўляючы ад імя ўсіх:
Мы павінны абараніць не толькі сваю краіну — сваю сям'ю, сваіх людзей, блізкіх. Яны глядзяць на нас, і мы павінны зрабіць усё, каб яны не памыліліся і каб народ нас не папракнуў, што ён дарма нас корміць.
Менавіта Лукашэнка на гэтым этапе з'яўляецца адным з галоўных выгодапалучальнікаў расійска-ўкраінскай вайны, што цягнецца пяты год: і ў палітычным, і ў эканамічным, і ў іншых сэнсах. Па сутнасці, кіраўнік Беларусі зацікаўлены ў тым, каб баявыя дзеянні працягваліся і далей.
Але ў той жа час Лукашэнка адчувае, што лёд пад нагамі паступова станчаецца. І ёсць рызыка праваліцца ў раптоўна ўтвораную палонку.
Але пакуль гэтага не адбылося, «голуб міру» працягвае эксплуатаваць нежаданне беларусаў ваяваць.
Арцём Сініцын, «Салідарнасць»