«Хтосьці цяпер спаць не можа, есці не можа»
2- Тэлеграм-канал «Лісты да дачкі»
- 30.05.2026, 11:29
- 2,976
Лукашэнку патлумачылі падрабязнасці, ад якіх кроў стыне ў жылах.
Учора хтосьці тлумачыў, які ён быў з Макронам ліхі і малайцаваты. Макрон яму такі і кажа:
— Мне тут паступаюць сігналы, што ты хочаш увязацца ў вайну….
А хтосьці нават не даслухаў. Хтосьці адразу перабіў:
— Што? Як? Ды што вы такое кажаце! Ды не дай Божа! Якая вайна? Куды ўвязвацца? Як вы маглі такое пра мяне падумаць? Хто вам такое мог сказаць? Вы ведаеце, як я паважаю прэзідэнта Зяленскага. Прэзідэнт Зяленскі — гэта галава. Але тут прэзідэнт Зяленскі быў трошачкі не правы. Дык вы так і скажыце прэзідэнту Зяленскаму. Абавязкова скажыце прэзідэнту Зяленскаму, як я яго паважаю.
Карацей, наколькі хтосьці быў малайцаваты, бачна нават з яго ўласнага пераказу.
Горды, суверэнны і незалежны гарант. Можа, трошкі крывоточны, асабліва пасля таго, як яго спыталі пра вайну, але вельмі горды. Таму горда і незалежна Макрону так і сказаў:
— Спадар Макрон, вы ж паважаны чалавек. Вы ж у Еўропе цяпер самы галоўны. Таму вы мусіце ўсё вырашаць, а не нейкі там Трамп. Вы ведаеце, як я паважаю Дональда Фрэдэрыкавіча, але хто такі наогул гэты Трамп? Мы тут не ведаем ніякага Трампа, каб яму вырашаць. Спадар Макрон, я вам скажу як роднаму. Вы паезджайце ў Мінск і спытайце. Не, вы абавязкова паезджайце ў Мінск і спытайце. Вы спытайце — і вам адкажуць, што я ўвогуле не ведаю, што такое вайна.
Прэзідэнт Макрон у Мінск, вядома, не прыедзе. Не макронаўская гэта справа ў Мінск ездзіць. Але прэзідэнт Макрон паабяцаў, што дашле спецыяльнага чалавека, каб той у Мінску ўсё ж такі спытаў. І ўвогуле на месцы праверыў, куды канкрэтна там хтосьці не збіраецца ўвязвацца.
І ёсць у мяне смутнае адчуванне, што з правяраючым ад прэзідэнта Макрона хтосьці будзе такі ж малайцаваты, як і з самім Макронам. А можа нават яшчэ больш малайцаваты. Бо за апошні час вельмі шмат самых розных людзей вельмі падрабязна патлумачылі крывоточнаму гаранту, што з ім канкрэтна будзе, калі ён усё ж такі ўвязецца ў вайну.
Пра мішэнь на лбе, апошнія дні і непублічныя даручэнні ўкраінскай разведцы.
Вядома, я думаю, хтосьці і раней гэта трошкі разумеў. Але яму патлумачылі такія падрабязнасці, ад якіх кроў стыне ў жылах, што цяпер хтосьці спаць не можа, есці не можа, а толькі ўяўляе сабе ўсе гэтыя балючыя наступствы.
Дык што, як я разумею, хтосьці будзе тлумачыць макронаўскаму даверанаму асобе, што ён асабіста ні ў якую вайну не ўцягваўся, не ўцягнецца і не будзе ўцягвацца. Яго ўцягвалі. Было такое. А сам ён — не дай Божа. У яго самога і звычкі такой няма, каб уцягвацца ў якую-небудзь вайну.
Яго Адэсай спакушалі, але ён усё роўна не ўцягнуўся. То-бок, уцягнуўся, канечне, але на паўшышачкі. І адразу выцягнуўся назад, калі зразумеў, што абяцаныя тры дні трошкі зацягнуліся.
Але ў кагосьці ёсць сябар Пуцін. А сябар Пуцін у сябе ў бункеры штодня наступае па ўсіх напрамках. І сябру Путіну якраз яшчэ аднаго напрамку не стае, каб па ім наступаць. Карацей, «я не вінаваты, мяне прымусілі».
Толькі мне здаецца, што гэта ўжо нікому не цікава. Ніхто не будзе разбірацца, па добрай волі хтосьці ўцягнуўся ці па прымусу. І выцягнуцца назад, як мінулым разам, не атрымаецца.
Тэлеграм-канал «Лісты да дачкі»