Не фартавы і не абаронца

«Версальскі кантракт» Пуціна з рускім народам вычарпаў сябе.

Заява МЗС Расіі пра падрыхтоўку паслядоўных удараў па Кіеву зробленая не ад добрага жыцця. Рэжым стагнуе, і яму пагражае страта даверу з боку лаяльнага да Пуціна палітычнага класу. Крэмль шукае адказ на гэтыя выклікі. Пры гэтым пытанне пра тое, што менавіта сёння найбольш пагражае рэжыму, застаецца адкрытым як для самога рэжыму, так і для яго праціўнікаў.

На мой погляд, гэтыя пагрозы выглядаюць зусім не так, як гэта многім здаецца. Галоўныя выклікі для рэжыму сёння маюць хутчэй ірацыянальны, чым рацыянальны (які можна пралічыць) характар. Пры гэтым сітуацыя пастаянна змяняецца, і часта тое, што ўчора было стабілізуючым момантам, сёння становіцца дэстабілізуючым фактарам. Перш за ўсё гэта датычыцца самой вайны.

Вайна стала своеасаблівым вынікам эвалюцыі пуцінскага рэжыму. Падставы для вайны маглі быць розныя (тут ёсць элемент гістарычнай выпадковасці), і на месцы Украіны цалкам маглі апынуцца Беларусь або Казахстан, не кажучы ўжо пра Грузію, на якой адпрацоўваліся ваенна-палітычныя тэхналогіі. Але прычына была адна: для стабілізацыі рэжыму патрэбны быў магутны мілітарысцкі допінг. Без яго ён ужо не мог спраўляцца з унутранымі ўзрушэннямі.

Паміж падзеямі 2011–2013 гадоў, калі ў пуцінскай Расіі разгарэўся першы магутны палітычны крызіс, існуе прамая прычынна-выніковая сувязь. Вайна пахавала рэвалюцыйную сітуацыю, выкінуўшы з краіны залішнюю энергію мас. Пажар быў прытушаны, але не патушаны, і таму па меры развіцця крызісу патрабаваліся ўсё большыя і большыя дозы допінгу, пакуль у 2022 годзе не давялося, нарэшце, перасадзіць Расію на палітычны героін — ужо не гібрыдную, а поўнамаштабную ваенную агрэсію.

А вось далей адбылася перадазіроўка. Да 2026 года «весялільнае» і «супакойлівае» дзеянне мілітарысцкага наркотыку спынілася. На змену расслабленасці і велічным галюцынацыям прыйшлі апатыя, змрочнасць і азлобленасць. Вайна з інгібітара пратэстных настрояў пачала ператварацца ў іх каталізатар.

Выклік рэжыму кінула не антываеннае, а праваенны рух. Прынцыповае значэнне ў «фазавым пераходзе настрояў», які мы назіраем анлайн, мае працягласць вайны як такой, а не тыя негатыўныя сацыяльныя і эканамічныя наступствы, якія яна выклікае. «Народ-караўл» проста стаміўся чакаць, і, баюся, з гэтым Пуцін ужо нічога зрабіць не зможа.

Ён сутыкнуўся з пагрозай, якую немагчыма ліквідаваць звыклымі для яго сродкамі, бо працягласць нельга нічым скампенсаваць — час цячэ толькі ў адзін бок. Тое, што вайна з Украінай цягнецца даўжэй, чым вайна СССР з Германіяй, нараджае ў свядомасці абывацеля наймагутнейшы кагнітыўны дысананс: мы быццам адначасова і ўсемагутныя (атамная бомба), і нікчэмныя (украінскія дроны).

Вайна, якая павінна была вярнуць абывацелю пачуццё імперскай велічы і марнаслаўства, парадзіла фрустрацыю ад таго, што «ўстаўшая з кален» Расія так доўга нічога не можа зрабіць з Украінай, якую пуцінская прапаганда да гэтага дэнамінавала да ўзроўню нікчэмнага failed state. Усё гэта пакуль выліваецца ў смутнае, дрэнна ўсведамляемае адрыньванне Пуціна. Ён больш не фартавы і не абаронца. Там, дзе ён, больш няма перамогі.

Па любым кантракце раней ці пазней трэба плаціць. «Версальскі кантракт» Пуціна з рускім народам вычарпаў сябе. Народ вярнуўся з гіганцкім неаплачаным вэксалем. На ім напісана: або ўчыні ва Украіне поўнае «фіяска», або спыняй гэтую «вайну». Пакуль Пуцін імітуе ў адказ фіяска...

Уладзімір Пастухоў, «Тэлеграм»

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]