А Пуцін так не можа

Чаму чорны дым Туапсе настолькі важны.

Што можа сабе дазволіць Трамп, а чаго не можа дазволіць Пуцін? Быць «голым каралём».

Бо Трамп жыве ў свеце дэмакратыі, хоць яна яму і не даспадобы. І ўлада ў дэмакратыі грунтуецца на правілах, інстытутах і працэдурах. Таму ты можаш колькі заўгодна рабіць дурноты. Але пакуль ты прэзідэнт.

Увесь свет можа ўбачыць, што «кароль жа голы» ў той момант, калі ты адступаеш або трапляеш у пастку Ірана. Ці калі проста пакутуеш ад відавочных прыкмет дэменцыі. Але гэта ўплывае на наступныя выбары. А да выбараў ты, хоць і голы, але прэзідэнт. І абапіраешся на законныя падставы сваёй улады.

Але ў таталітарнай дзяржаве ўлада будуецца на іншых прынцыпах. І Пуцін, як тыповы таталітарны ўзурпатар, не можа сабе дазволіць выглядаць слабым. Не можа дазволіць сабе быць «голым каралём». Бо менавіта на сіле трымаецца ўлада.

Ды што лепшае сведчыць пра бяссілле Пуціна, чым чорны дым у Туапсе? Пры гэтым вельмі добра, што ўсё не згарэла адразу. Шоў працягваецца. Дзень за днём.

Так, эканамічны эфект ад такіх удараў будзе абмежаваны. Тут не трэба сябе падманваць. Так, перапрацоўка нафты ў Расіі на дадзены момант скарацілася да мінімуму з 2009 года. Але дзякуючы старанням Трампа на тле вайны з Іранам Расія проста атрымлівае звышпрыбыткі, экспартуючы тую нафту, якую не можа перапрацаваць. Тым больш што Трамп сістэматычна паслабляе санкцыі.

Але ёсць і псіхалагічны эфект. Калі раз за разам у адным і тым жа месцы ідзе прамая дэманстрацыя слабасці расійскага дыктатара. Адзін раз — яшчэ не «голы кароль», як кажуць. Адзін раз усё можа здарыцца. І гэта разумеюць і выбаршчыкі, і каханыя жанчыны. Усялякае бывае. Але калі гэта адбываецца на пастаяннай аснове, прыходзіць разуменне, што гэта не выпадковасць. Што Пуцін проста нічога не можа з гэтым зрабіць. Хацеў бы, вядома. Але не можа.

А што гэта за добры цар, які слабы? У чым тады яго фішка?

Пуцін ад самага пачатку аддае перавагу таму, каб расіяне асацыявалі яго толькі з перамогамі. На пачатку сваёй прэзідэнцкай кар’еры ён нават на тэнісныя матчы прыязджаў пад самы канец, калі ўжо было зразумела, што расійскі тэнісіст перамагае. Бо нельга быць слабым. Нельга асацыяваць сябе са слабасцю.

Калісці ў Пуціна быў канкурэнт, яшчэ адзін кэдэбіст, але з досведам. Прымакоў. Дык вось ягоная кар’ера скончылася, калі расіянам паказалі нейкі фрагмент яго медыцынскай аперацыі. І ўсё. Ніякай магіі. Нельга хварэць, бо ты ж слабы.

Таму Пуцін дагэтуль вядзе бессэнсоўную вайну. Бо не можа скончыць яе, не выглядаючы слабым.

А тут дыміць Туапсе. Палае горад. І гэты дым, напэўна, бачны нават з яго палаца ў Геленджыку, дзе блэк-джэк і ўсё астатняе. А ён нічога не можа зрабіць. А карцінка такая яскравая. Кідкая. Інстаграмная.

І гэта, вядома, не абавязкова павінна скончыцца ўжо заўтра. Не абавязкова ўжо заўтра яго знойдуць мёртвым у лужыне ўласнай мачы. Хаця вельмі хацелася б. Але працэс павінен пачацца. Бо дым Туапсе, чорны дым, у расійскіх рэаліях сігналізуе ўсім, што пара выбіраць новага папу. Моцнага.

І Пуцін гэта разумее. І нічога не можа з гэтым зрабіць. І ўсе разумеюць, што ён разумее, але пры гэтым нічога не можа змяніць. А гэта слабасць.

Вось так і атрымліваецца. Што Трамп вельмі зайздросціць Пуціну. І бачыць у ім, цалкам магчыма, ролевую мадэль. Але ў дадзены момант менавіта Пуцін павінен зайздросціць Трампу. Бо Трамп можа яшчэ некалькі гадоў быць голым каралём. І не страціць уладу. А потым зноў гуляць у гольф, пакуль прырода не возьме сваё. А Пуцін так не можа.

Сяргей Фурса, NV

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]