Барыслаў Берэза: Пацвердзіўся тэзіс генерала Валерыя Залужнага
2- 12.05.2026, 20:50
- 23,524
ЗСУ робяць стаўку на дроны.
Шэраг заходніх выданняў піша пра сур'ёзныя змены ў вайне ва Украіне: з'яўляюцца прыкметы, што Расія страчвае ініцыятыву. ЗСУ ўсё часцей не толькі стрымліваюць наступ РФ, але і самі пачынаюць навязваць Крамлю ход вайны.
Ці сапраўды Украіна цяпер перахоплівае ініцыятыву ў вайне? У чым гэта праяўляецца?
Гэтыя пытанні сайт Charter97.org задаў украінскаму палітычнаму дзеячу, экс-дэпутату Вярхоўнай Рады Барыславу Берэзу:
— Некалькі дзён таму палк «Азоў» афіцыйна выклаў відэа, дзе паказвае, як ён кантралюе дарогі і прыгарады Марыупаля сваімі дронамі, знішчаючы вайсковую тэхніку і аб'екты ваеннага прызначэння.
Калі паглядзець на карту, то нават па прамой гэта 120 кіламетраў. То бок фактычна сёння Украіна дзякуючы эфектыўным дзеянням вайскоўцаў і інавацыйным распрацоўкам навучылася атрымліваць перавагу на полі бою дзякуючы дронам. Гэта чарговы раз падкрэслівае і пацвярджае тэзіс генерала Валерыя Залужнага пра тое, што вайна пераходзіць у тэхналагічную фазу і неабходна ўсё ж такі займацца дронамі, наземнымі рабатызаванымі комплексамі, якія мусяць выконваць асноўныя функцыі на полі бою. Дзякуючы дронам і таму, што ёсць пэўная перавага ў некаторых тэхналагічных аспектах, ЗСУ ўдаецца дасягаць станоўчых вынікаў на полі бою.
Акрамя таго, трэба не забываць яшчэ пра адзін момант. У Расіі сапраўды пачаліся праблемы, і мабілізацыя пачала кульгаць на абедзве ногі. Да лютага 2026 года афіцыйна Расія прызнавала, што мабілізуе ў сярэднім 38–40–43 тысячы чалавек штомесяц, якія падпісвалі кантракты. У лютым упершыню было 19 тысяч, у сакавіку — 16 тысяч.
Гэта не 38 і не 40 тысяч. Калі палічыць, што забітыя, параненыя і агульныя санітарныя страты расіян складаюць парадку 30–35 тысяч, то ўсе закантрактаваныя не кампенсуюць тых, каго Расія страчвае на полі бою. А калі дадаць сюды масавае самавольнае пакіданне часткі (СОЧ) і сур'ёзныя праблемы з тым, што расіяне цяпер не могуць укамплектаваць свае падраздзяленні, то Украіна ўпершыню пачала дасягаць парытэту на полі бою.
Хоць у расіян ёсць у пэўных месцах прасоўванні, і гэта сапраўды так, але ім гэта ўдаецца толькі дзякуючы таму, што на гэтых участках фронту Украіне не хапае асабовага складу падраздзяленняў, якія маглі б трымаць там абарону. Але калі кампенсаваць гэтае пытанне, а гэта можна зрабіць, вырашыўшы праблему мабілізацыі, СОЧ і тэрмінаў службы, тады можна будзе гаварыць пра пералом у вайне.
— Ці можа новая сітуацыя прымусіць Пуціна пайсці на перамовы ўжо ў найбліжэйшы час?
— Пуцін цяпер можа хацець або не хацець, але ёсць сілы, якія могуць прымусіць яго да перамоваў. Напрыклад, Кітай.
Таму трэба ўважліва сачыць за найбліжэйшай сустрэчай Дональда Трампа і Сі Цзіньпіна, якая фактычна становіцца Ялтай 2.0. І на гэтай «Ялце» будзе вырашацца пытанне трох войнаў. Адна вайна — гэта Расія супраць Украіны, яшчэ адна вайна — ў Іране, і патэнцыйная вайна — за Тайвань. Таму там будуць разглядацца новыя фарматы бяспекі і перапісвацца ўмовы, у якіх цяпер знаходзіцца свет.
Для Кітая гэта неабходна па трох прычынах. Першая — гэта рэпутацыйныя плюсы, якія яны атрымліваюць: маўляў, ЗША не змаглі дамагчыся, а мы такія міратворцы, мы гэта зробім. Другая, і гэта таксама даволі важна, — чаканне так званага эканамічнага цуду. Вайна ва Украіне і вайна ў Іране не даюць Кітаю стаць эканомікай нумар адзін у свеце, а гэта ясна прапісана ў плане Кампартыі Кітая і з'яўляецца галоўнай мэтай Сі.
Трэцяя, і гэта вельмі важна, — перафарматаванне свету для Кітая. КНР актыўна хоча рухацца ў бок Еўропы, вайна ва Украіне блакуе магчымасць куплі партоў у Марселі, Гамбургу і іншых месцах, дзе яны хочуць іх набыць для атрымання кантролю над лагістычнымі ланцужкамі. Нагадаю: Кітай ваюе не зброяй, Кітай ваюе юанем. Таму Кітай для сваёй гандлёвай экспансіі разглядае перамір'е як магчымасць.
Для ЗША таксама ёсць прычыны, якія проста ціснуць на Трампа і падштурхоўваюць яго да таго, каб ён таксама пагадзіўся з тым, што трэба вырашаць гэтыя тры праблемы.
Першая прычына — гэта, вядома, выбары. 3 лістапада пройдуць выбары ў ЗША, і калі Рэспубліканская партыя прайграе абедзве палаты парламента, то Трамп можа атрымаць не толькі імпічмент, але нават канец свайго кіравання. Пра гэта многія кажуць. Таму яму цяпер неабходна вырашэнне гэтай праблемы.
Другая прычына: усе тры войны — дзве рэальныя і адна патэнцыйная — нясуць пагрозы сусветнай эканоміцы. Вырашэнне гэтых праблем дапаможа Трампу і ЗША вырашыць свае эканамічныя праблемы, якія існуюць.
Ну і трэцяе — гэта таксама мара Трампа пра Нобелеўскую прэмію міру. Хоць многія лічаць, што гэта нязначны фактар, але атачэнне Трампа лічыць, што гэта адна з дамінуючых матывацый Трампа, таму ён пагодзіцца.
Тут галоўнае, каб ніхто з перамоўшчыкаў — ні Сі, ні Трамп — не захацеў проста пераціснуць іншага. Калі яны змогуць дамовіцца, як калісьці дамовіліся ў Ялце саюзнікі ў 1945 годзе, то ў найбліжэйшы час мы ўбачым, як закручваецца не толькі кранік дапамогі для Расіі, у якой эканоміка цяпер не ў найлепшым стане і якая нават праз падвышаныя цэны на нафту не можа кампенсаваць увесь дэфіцыт бюджэту, але і як Кітай будзе настойліва дапамагаць Пуціну прыняць рашэнне пра заканчэнне вайны. І жаданне Пуціна тут будзе разглядацца ў апошнюю чаргу. Бо калі раптам заўтра спыніцца адгрузка кампанентаў для дронаў, то Расія будзе вымушана пайсці на такія ўмовы. 99% кампанентаў у Расіі — з Кітая.
Дарэчы, гэта ж слушна і адносна Украіны. Трэба разумець, што Кітай з'яўляецца даволі сур'ёзным інструментам ціску на прыняцце рашэння.
ЗША могуць гэтак жа дамінаваць і ціснуць на Украіну і Еўропу. Напрыклад, спыненнем паставак ракет для Patriot або яшчэ нейкім іншым спосабам. Таму ў гэты момант тое, што будзе адбывацца ў Пекіне, можа мець наступствы для спынення вайны.
— Што яшчэ можа зрабіць Украіна, каб зрабіць Пуціна больш згодлівым?
— Украіна павінна стабілізаваць фронт. Калі ў расіян канчаткова знікне прасоўванне на фронце, калі ён стане канчаткова статычным і, на жаль, трэба прызнаць, ён ужо ператвараецца ў акопную вайну фармату Першай сусветнай вайны, то тады ў Пуціна не будзе іншых варыянтаў, акрамя як пераходзіць да перамоваў.
Бо ён будзе страчваць рэсурс, будзе страчваць сваіх салдат, будзе страчваць тэхніку, а прасоўвання не будзе. У выпадку дасягнення гэтага выніку вайна ў яшчэ больш паскораным рэжыме скончыцца.