Ці варта чакаць чагосьці ад перамоваў
5- Пётр Алешчук
- 6.02.2026, 17:05
- 2,882
«Працэс дзеля працэсу» без «вялікай здзелкі».
Чарговы раўнд трохбаковых кансультацый у Абу-Дабі (запланаваны на 4–5 лютага 2026 года) стаў працягам распачатага ў студзені перамоўнага фармату пры пасярэдніцтве ЗША.
Логіка лютаўскага раўнду прачытваецца толькі ў сувязі з падзеямі папярэдніх тыдняў. Па-першае, гэта абвастрэнне удараў РФ па энергетычнай інфраструктуры Украіны ў марозны перыяд. Па-другое — эвалюцыя рамкі перамоваў, дзе тэрытарыяльны кампанент і гарантыі бяспекі застаюцца найбольш канфліктнымі тэмамі.
Публічныя пазіцыі бакоў у лютаўскім раўндзе можна апісаць як не надта канкрэтныя. Украіна і ЗША дэталізуюць рамку (што менавіта абмяркоўваецца, у якіх фарматах), тады як РФ часцей падкрэслівае нязменнасць «умоваў» і працяг вайны да «патрэбных рашэнняў» Кіева.
У больш шырокай рамцы перамоваў Крэмль у студзені публічна звязваў магчымасць пагаднення з тэрытарыяльным патрабаваннем — «уступкай» усёй тэрыторыі Данбаса. Гэты элемент важны для інтэрпрэтацыі «нязменнасці пазіцыі», пра якую казалі ў лютым.
Нягледзячы на закрытасць зместу, з публічных выступаў і кантэксту студзеньскага раўнду праглядаюцца некалькі «вузлоў», ад якіх залежыць не толькі вынік гэтага трэка, але і геапалітычныя наступствы.
Першы вузел — механіка спынення агню і параметры дэскалацыі, уключаючы спыненне удараў па крытычнай інфраструктуры. Украінская і еўрапейская рыторыка наўпрост прывязвае перамовы да праблемы «зімовай кампаніі» РФ супраць энергетыкі.
Другі вузел — тэрытарыяльнае ўрэгуляванне, дзе Данбас у публічнай плоскасці абазначаецца як галоўная кропка разыходжання.
Трэці вузел — гарантыі бяспекі і механізм рэагавання на магчымыя парушэнні перамір'я. У публічнай дыпламатыі Украіны і партнёраў гэты блок набывае шматузроўневы характар.
Паводле стану на 5 лютага можна паспрабаваць вылучыць тры базавыя сцэнары далейшага развіцця падзей.
«Працэс дзеля працэсу» без «вялікай здзелкі»
Гуманітарныя крокі, тэхнічныя дамоўленасці па змяншэнні рызык эскалацыі. Усё, каб паказаць галоўнаму гледачу (прэзідэнту ЗША Д. Трампу), што бакі яго паважаюць, паважаюць яго мірныя ініцыятывы, гатовыя весці перамовы і нават дэманстраваць нейкі «канструктыў». Але далей за дэманстрацыю не ісці.
Паступовае «складанне» рамкі спынення агню з шматузроўневым маніторынгам і гарантыямі. Нягледзячы ні на што, фармат спынення агню ўсё ж такі адпрацоўваецца, але застаецца пытанне пра палітычнае рашэнне. І тут галоўная праблема — расійскі дыктатар. Калі будзе гатовы спыніць агонь Пуцін? І ці будзе ўвогуле? Ці можа на гэта паўплываць крызіс у расійскай эканоміцы? Адказаў на гэтыя пытанні няма ні ў каго.
Зацягванне/імітацыйная дынаміка
Кантакты працягваюцца, але РФ не змяняе базавыя ўмовы, а Украіна і партнёры адказваюць узмацненнем санкцый і вайсковай падтрымкі. Тут будзе важна, як на зацягванне і імітацыю будуць рэагаваць «Захад» і ЗША? Ці будуць санкцыі? Ці будзе ціск на Расію? Калі будзе, тады «фармат Абу-Дабі» ў выніку можа пэўным чынам узмацніць пазіцыі Украіны.
У выніку лютаўскі раўнд варта разглядаць не як «момант праўды» ў сэнсе неадкладнага палітычнага фіналу, а як праверку здольнасці бакоў канвертаваць перамовы ў канкрэтныя крокі.
Пётр Алешчук, прафесар Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі, спецыяльна для сайта Charter97.org