Бутыляваная вада аказалася больш шкоднай, чым водаправодная
5- 3.02.2026, 22:19
- 3,228
У водаправоднай вадзе менш мікрапластыку.
Некаторыя брэнды бутыляванай вады змяшчаюць значна больш мікрапластыку і нанапластыку, чым звычайная водаправодная вада. Да такой высновы прыйшлі навукоўцы з Універсітэта штата Агаё, якія распрацавалі новы метад выяўлення найдрабнейшых пластыкавых часцінак. Праца апублікаваная ў часопісе Science of The Total Environment (STE).
Мікрапластык і нанапластык — гэта драбнюткія фрагменты сінтэтычных палімераў, якія ўтвараюцца пры разбурэнні пластыкавай упакоўкі і іншых вырабаў. Сёння яны выяўляюцца практычна паўсюль — ад акіянаў і глеб да паветра і пітной вады.
У межах работы даследчыкі прааналізавалі ўзоры вады з чатырох станцый ачысткі вады паблізу возера Эры, а таксама ваду шасці папулярных брэндаў бутыляванай вады. Высветлілася, што ў бутэльках у сярэднім утрымліваецца ў тры разы больш часцінак нанапластыку, чым у ачышчанай водаправоднай вадзе.
«Калі чалавек хоча зменшыць штодзённае ўздзеянне патэнцыйна шкодных рэчываў, самы просты крок — піць ваду з-пад крана, а не купляць бутыляваную», — патлумачыла вядучы аўтар даследавання Мэган Джэймісан Харт, аспірантка ў галіне экалагічных навук.
Раней навукоўцы ўжо вывучалі мікрапластык у пітной вадзе, аднак нанапластык доўгі час заставаўся «нябачным» з-за сваіх надзвычай малых памераў. У новым даследаванні выкарысталі спалучэнне сканавальнай электроннай мікраскапіі і інфрачырвонай фотатэрмічнай спектраскапіі, што дазволіла выяўляць і ідэнтыфікаваць часціцы на нанаўзроўні.
Больш за палову ўсіх выяўленых часцінак аказаліся менавіта нанапластыкамі. У бутыляванай вадзе іх крыніцай, як і чакалася, найчасцей служыла сама ўпакоўка. А вось паходжанне нанапластыку ў водаправоднай вадзе пакуль застаецца незразумелым.
Хаця ўплыў мікрапластыку і нанапластыку на здароўе чалавека да канца не вывучаны, навукоўцы адзначаюць, што менавіта найменшыя часціцы здольныя пранікаць праз біялагічныя бар’еры і назапашвацца ў тканках арганізма.
«Мы пакуль не разумеем усіх рызык, звязаных з уздзеяннем нанапластыку, але ўжо ёсць дадзеныя, што ён можа быць шкодны. Таму разумна імкнуцца мінімізаваць кантакт з ім», — адзначыла Харт.
Аўтары падкрэслілі, што ўключэнне нанапластыку ў аналізы можа змяніць уяўленні пра маштабы пластыкавага забруджвання і дапамагчы ў распрацоўцы больш эфектыўных тэхналогій ачысткі вады ў будучыні.