Лукашэнка ў ролі Кашпіроўскага
14- Аляксандр Класкоўскі
- 18.11.2026, 12:19
- 5,758
Цяпер у генерала Муравейкі каровы будуць хадзіць строем?
Яго кар’ера за паўтара апошняга месяца зрабіла два ашаламляльныя зігзагі. У канцы верасня гэты кадравы вайсковец неспадзявана быў перамешчаны з пасады начальніка Генштаба на пасаду намесніка кіраўніка адміністрацыі Лукашэнкі. Не паспеў абжыццяцца ў гэтым амплуа — як вось цяпер накіраваны выцягваць хранічна адсталы рэгіён.
Ліхога рубаку кінулі ў вёску
Вераснёўскае прызначэнне Паўла Муравейкі у сваю адміністрацыю кіраўнік патлумачыў так:
«Мне, як прэзідэнту і галоўнакамандуючаму Узброенымі Сіламі, вельмі важна мець некалькі, калі хочаце, альтэрнатыўных пунктаў гледжання на сітуацыю ў нашых сілавых падраздзяленнях».
Тады эксперты выказалі цэлы веер глыбакадумных версій: ад здагадкі, што Аляксандр Лукашэнка не цалкам давярае міністру абароны Віктару Хрэніну, да гіпотэзы, што гэта Масква прасунула свайго пратэжэ, рыхтуючы агрэсію супраць НАТА.
Цяпер усе гэтыя версіі віснуць у паветры. Ці то кіраўніку расхацелася мець альтэрнатыўныя пункты гледжання на тое, што адбываецца ў сілавых структурах, ці то проста падвернуўся Муравейка пад руку, калі ўстаў пытанне пра прызначэнне на непапулярную пасаду. Для даведкі: Аляксандр Рагожнік пайшоў з пасады кіраўніка Віцебшчыны ў мінулым месяцы, як было патлумачана, у сувязі з хваробай.
Лукашэнка неаднаразова распякаў кіраўніцтва гэтай вобласці за нізкія паказчыкі. На нарадзе ў кастрычніку мінулага года прагучала, што сітуацыя ў ёй «сумная», «горш, чым дзе-небудзь». У лютым сёлета кіраўнік выказаўся пра рэгіён так: «На плячах цягнуць мы іх не будзем. Хочаце жыць і працаваць — пачынайце ўпірацца».
Чаму Віцебшчына не блішчыць? Часткова гэта тлумачыцца больш суровым кліматам, асабліва вострымі дэмагrafічнымі праблемамі. Што яшчэ? Можа, рэгіёну не шанцавала на кіраўнікоў? Але даруйце: хто іх ставіў і мяняў? Выходзіць, вождзь рэжыму хранічна прамахваўся з прызначэнцамі?
Сам Лукашэнка перакананы, што «ў Віцебскай вобласці бяда — дысцыпліна. Трэба ўводзіць армейскую дысцыпліну ў плане выканання тэхналагічных рэгламентаў».
Менавіта гэтым кіраўнік сёння патлумачыў, чаму яго выбар упаў на генерала Муравейку, які праславіўся тры гады таму пагрозай у адрас Літвы прарубіць «сілай зброі» нейкі «жыццёва важны» калідор (відаць, Сувалкскі).
Пры гэтым Лукашэнка падкрэсліў:
«Вядома, галоўным у вашай рабоце будзе сельская гаспадарка».
Як бачым, змычка арміі і сяла мацнее. Галоўнакамандуючы адпраўляе нерадзівых аграрнікаў на зборы «да Хрэніна», а ваякаў, уключна з генераламі, кідае ў бітвы за ўраджаі, надоі і прывагі.
Лукашэнка ў ролі Кашпіроўскага
Чаму Муравейка так паспешліва прыбраны з адміністрацыі, Лукашэнка аддаў перавагу не тлумачыць. Затое доўга пераконваў наваспечанага кіраўніка вобласці (ды і самога сябе, відаць), што сённяшняе кадравае рашэнне — з усіх пунктаў гледжання ўдалае.
«Чаму з усіх кандыдатур я вам прапаную гэтую працу: вы — чалавек сістэмны, з вайсковым характарам, прывыклы ставіць задачы і патрабаваць выканання», — адзначыў кіраўнік.
Потым глыбакадумна дадаў: «Ведаеце, у Генштабе дрэнных не бывае, там людзі мазгавітыя». Тут аўтару гэтых радкоў успомнілася крылатая фраза з «Прыгодаў бравага салдата Швейка»: «Усё ішло добра, пакуль у справу не ўмяшаўся Генеральны штаб».
Нарэшце, Лукашэнка згадаў пра нядаўнія мерапрыемствы, на якіх абмяркоўвалася і сітуацыя ў Віцебскай вобласці: «Назіраў за вамі, калі вы знаходзіліся ў зале, і адчуваў, што вы пранікліся адпаведным пачуццём гэтай адказнасці. Ведаю, што пэўны, нават не тое што інтарэс, — азарт выклікае ў вас гэтая будучая праца».
Усё гэта вельмі было падобна на сеанс сугестыі. Можна выказаць здагадку, што спадар Муравейка проста ашаломіўся ад новага галавакружнага віража кар’еры, і вождзь рэжыму на манер Кашпіроўскага (хто старэйшы — памятае) ўнушаў падначаленаму, што той гатовы да нечаканай місіі, «пранікся» і нават ахоплены азартам.
Чаму кіраўніку даспадобы тыя, хто ўмее шчоўкаць абцасамі
Сённяшняе прызначэнне можна было б спісаць на самадурства аўтакрата, якому ніхто не смее пярэчыць. Але, падобна, што, кажучы радком з «Гамлета», у гэтым вар’яцтве ёсць свая сістэма.
У лексіконе Лукашэнкі, бадай, самае запатрабаванае слова — дысцыпліна. Ён перакананы, што практычна ўсе эканамічныя беды — ад яе недахопу.
Узорам дысцыпліны ў яго ўяўленні з’яўляюцца сілавыя структуры. Вось чаму кіраўнік так часта кідае людзей, якія шмат гадоў насілі пагоны, на адказныя грамадзянскія пасады.
Варта нагадаць, што кіраўнікамі яго адміністрацыі былі генералы Віктар Шэйман, Генадзь Нявыглас, Ігар Сяргеенка. Ды і Уладзімір Макей, які ў 2008–2012 гадах узначальваў гэтую структуру, пры ўсім сваім грамадзянскім іміджы быў палкоўнікам запасу.
Далей, палкоўнік Сяргей Кавальчук, выпускнік артылерыйскага вучылішча і былы супрацоўнік Службы бяспекі прэзідэнта, з 2018 года займае пасаду міністра спорту. Генерал-лейтэнант міліцыі, экс-міністр унутраных спраў Юры Караеў пастаўлены на чале Гродзенскай вобласці.
Быў прэм’ерам, а цяпер кіруе Нацбанкам Раман Галоўчанка. Ён хоць і не кадравы ваенны, але доўгі час працаваў у ВПК.
Прыклады можна працягваць. У мясцовай вертыкалі таксама нямала выхадцаў з МУС, КДБ, іншых сілавых структур.
Такі падыход Лукашэнкі да кадраў вынікае са спецыфікі жорсткага аўтарытарнага рэжыму, вождзь якога цэніць перадусім безагаворачнае падпарадкаванне. Таму ў фаворы тыя, хто ўмее шчоўкаць абцасамі і есці вачыма начальства.
Праўда, у выпадку Муравейкі гаворка хутчэй пра «расстрэльную» пасаду. Сёння той паабяцаў уключыць на Віцебшчыне «вайсковы менеджмент». Ці дапаможа?
Сучасная эканоміка занадта складаная, каб вырашаць яе праблемы ўвядзеннем казарменных парадкаў. Але Лукашэнка вызнае веру ва ўсесілле адміністрацыйна-камандных метадаў. Чым у многім і тлумачыцца характар яго кадравай палітыкі — з апорай на выхадцаў з сілавога блока.
Цяпер у генерала Муравейкі каровы будуць хадзіць строем?
Аляксандр Класкоўскі, «Позiрк»