Качка па-пекінску
1- Андрэй Піянткоўскі
- 30.10.2026, 12:32
- 10,792
Тактычны этап у адносінах Масквы і Кітая заканчваецца.
Больш за 20 гадоў таму, будучы яшчэ адносна маладым чалавекам, я накідаў невялікае эсэ пра стан розумаў асоб, што спесавіта называюць сябе расійскай знешнепалітычнай элітай:
«Увогуле ўсё расійскае эўразійства ідэалагічна другаснае, з’яўляецца функцыяй крыўды на Захад і выконвае для расійскай «эліты» ролю не больш як псіхалагічнай пракладкі ў крытычныя дні яе адносінаў з Захадам. Усе гэтыя матывы выдатна артыкуляваныя ў знакамітай паэме Блока. Страснае прызнанне ў любові да Еўропы пры найменшым сумневе ў ўзаемнасці змяняецца пагрозлівым — а калі не, нам няма чаго губляць, і нам даступнае вераломства... мы абярнёмся да вас сваёй азіяцкай пысай.
Пры чым тут Кітай, сербскія брацюнькі, іракскі дыктатар або паўночнакарэйскі дэбіл? Усё гэта не больш як хвілінныя падставы, неабходныя расійскай «эліце», што пакутуе на маніякальна-дэпрэсіўны сіндром, для высвятлення стасункаў з вечна ненавісным і вечна любімым Захадам. Зусім не да выпадковага сабутэльніка, а да нябёсаў Захаду звернута экзістэнцыйнае рускае пытанне: «А ты мяне паважаеш?» Адказу няма.
Кітай жа — гэта кот, які ходзіць сам па сабе ўжо колькі тысячагоддзяў. Самадастатковая дзяржава, якая, у адрозненне ад расійскай палітычнай «эліты», ніякімі комплексамі не пакутуе і ні ў якім стратэгічным партнёрстве з Расіяй, тым больш на антыамерыканскай аснове, не мае патрэбы. Калі гэтыя бледнатварыя паўночныя варвары, што ў свой час навязалі Сярэдзіннай імперыі несправядлівыя дамовы, чамусьці надаюць такое значэнне паперкам пра «стратэгічнае партнёрства» і «многапалярнасць», дык дзеля бесперабойных паставак расійскай сыравіны гэтыя паперкі можна і падпісаць.
Але адносіны з ЗША, асноўным эканамічным партнёрам і палітычным супернікам, для КНР значна важнейшыя, чым адносіны з Расіяй. Будуючы іх, Пекін будзе кіравацца чым заўгодна, толькі не комплексамі расійскіх палітыкаў, якія мараць усклікнуць: «Нас з Вялікім Кітаем 1,5 мільярда чалавек», — і пагразіць сухенькім кулачком Амерыцы з кітайскага абозу. Ды, падаецца, у гэты абоз крэмлёўскіх нафтагазатрэйдараў не надта і бяруць.
Канфрантацыя з Захадам і курс на «стратэгічнае партнёрства» і кааліцыю з Кітаем непазбежна вядуць не толькі да маргіналізацыі Расіі, але і да падпарадкавання яе стратэгічным інтарэсам Кітая і да страты кантролю над Далёкім Усходам і Сібір’ю — спачатку дэ-факта, а потым і дэ-юрэ.
Свяшчэнны Азіёпскі Саюз імператараў Ху і Пу — гэта саюз кроліка і ўдава. Ён непазбежна прывядзе да поўнай і канчатковай Ху-ізацыі нашага маленькага Пу і нас усіх разам з ім. Мы проста не заўважылі, як, адчайна спрабуючы сабраць хоць якіх-небудзь васалаў у «нашым блізкім замежжы», мы самі ўжо ператвараемся ў блізкае замежжа Кітая. Панмангалізм — хай назва дзікая, але яна нам слых лашчыць».
З таго часу ў Кітаі змяніліся два імператары, а наш пажыццёвы неда-фюрэр, самая выбітная пасрэднасць нашага палітычнага класу, з узростам усё больш пагружаецца выключна ў маніякальную стадыю перажываемага ім сіндрому.
З таго часу, як Пу ў 2014-м абвясціў сябе Збіральнікам Рускай Зямлі, ён запатрабаваў для сябе ў сусветнай супольнасці «Ялту» «як у Сталіна».
Каб даказаць усяму свету свой статус ліхадзея сусветнага маштабу, ён дзесяць гадоў бязлітасна і беспакарана забіваў у Сірыі сунітаў, што паўсталі супраць Асада.
Сёння разам з Трампам, якога ён ужо гадоў дзесяць круціць на пальцы, як хоча, Пу збіраецца пераможна завяршыць «Ялтай-2» на траіх прафуканую ім Украінскую вайну.
Цікава, а што з гэтай нагоды думае таварыш Сі Цзіньпін?
Вам пашанцавала, дапытлівы чытач. Перад вамі тэкставы запіс шчырага дакладу крэмлёўскага кітаіста №1 Аляксея Маслова, які толькі што вярнуўся з Пекіна:
«...Ну і, як заўсёды, Кітай, калі дазволіце.
Вось я ўжо неаднаразова чытаў, і многія расійскія эксперты казалі, што цяпер у Кітаі на саміце ў Шэньчжэні адбудзецца «Ялта-2», як гэта называюць, калі Трамп, Пуцін і Сі Цзіньпін сустрэцца, дамовяцца, і ўкраінская вайна спыніцца на нашых умовах. І вельмі цікава, што пераважная большасць разумных, рацыянальных кітайскіх экспертаў, уключна з тымі, хто абслугоўвае сваімі ведамі і Дзяржсавет КНР, і кіраўніцтва КПК, надзвычай скептычна ставяцца да ідэі «вялікай здзелкі». Больш за тое, я бачу, што ў нас часта нагнятаецца, маўляў, зараз (на высокім узроўні нават такія словы прагучалі) пойдзе такая паласа сустрэч Вялікай Тройкі, што вырашаюць лёс Сусвету — Шэньчжэнь. Маямі, далей паўсюль.
У Маямі Трамп з Сі Цзіньпінам будуць сустракацца чарговы раз. Вось там яны давядуць свае найважнейшыя эканамічныя дамоўленасці да канца. Дарэчы, трэба разумець, у чым сённяшняя сутнасць Кітая.
Рэч у тым, што Кітай у тактычным плане, пачынаючы з 2022 года, шмат што выйграў для сябе. Па-першае, ён атрымаў нізкія цэны на нафту і газ, Кітай атрымаў велізарныя пастаўкі харчоў з РФ. І Кітай выйграў, што самае галоўнае: ён назірае за рэакцыяй Еўропы, ён назірае за рэакцыяй ЗША, ён вучыцца на ўсіх гэтых рэчах. Так што ў тактычным плане ён шмат што выйграў.
Але цяпер тактычны этап заканчваецца, і, падаецца, Кітай, хутчэй за ўсё, разумее, што ў сярэднетэрміновай, тым больш доўгатэрміновай перспектыве гэтая сітуацыя яго ўжо не задавальняе.
Таму што Кітай сапраўды вельмі розны. Ёсць людзі, якія даўно ўжо жывуць у светлым капіталістычным далёкім — жыхары Шанхая або, напрыклад, Гуанчжоу, дзе, вядома, сімвалы камунізму прысутнічаюць, але для іх яны — частка такой сабе а-ля заходняй вестэрнізаванай культуры.
Ёсць і Кітай, які сапраўды спадзяецца на надзейнасць Кампартыі, але паглядзіце, як Сі змагаецца з карупцыяй унутры. З усіх членаў ЦК КПК, іх там 225 чалавек, 35 чалавек, то бок больш за 10%, знаходзяцца пад следствам. Такога ніколі не было.
Расія застаецца для Кітая вельмі сур'ёзнай часткай узаемадзеяння з вонкавым светам. Але таксама добра відаць, як мне здаецца, што нам не варта мець ніякіх ілюзій з гэтай нагоды. Кітай ніколі не будзе скіроўваць усе свае намаганні дзеля таго, каб дапамагчы Расіі больш, чым дапамагаў. Вось усе гэтыя надзеі, на мой погляд, ілюзіі, якія мы выхоўвалі ў сабе, хто-небудзь сабе пеставаў, — гэта вельмі шкодная гісторыя. Кітай цяпер спрабуе падтрымліваць роўныя адносіны з Расіяй, не зніжаючы інтэнсіўнасці ўзаемадзеяння з Еўропай і ЗША. І ніколі яе не будзе зніжаць.
Тут трэба вельмі добра разумець, што ўсё, што нам давядзецца рабіць і ў сферы эканомікі, і ў сферы абароны, давядзецца рабіць сваімі сіламі. І Кітай цяпер вельмі граматна, робячы выгляд, што ён стаіць над схваткай і над бягучымі ваеннымі дзеяннямі, будзем шчырыя, пастаўляе свае тэхналогіі, у тым ліку для дронаў, не толькі ў Расію, скажам так. І ў украінскіх дронах мы сустракаем кітайскія кампаненты. Вось у гэтым сэнсе нам трэба разумець самае галоўнае: нам належыць мець справу з вельмі складаным Кітаем».
Пэўная сумбурнасць тэксту адлюстроўвае складанасць той місіі, якая выпала на долю прыдворнага кітаіста: ён паведамляе ўладам жахлівую праўду пра жорсткае драпежніцкае стаўленне да іх Стратэгічнага Партнёра, у поўнай залежнасці ад якога яны апынуліся.
Тую праўду, пра якую яны ўжо пачалі здагадвацца, але яшчэ баяліся самі сабе прызнацца. Тую праўду, пра якую ваш пакорлівы слуга марна папярэджваў гэтых ідыётаў усю першую чвэрць XXI стагоддзя.
Цікава, як яны ўсё ж такі ўяўляюць сабе гэтую «Ялту-2» у Шэньчжэні 18–19 лістапада.
Два нягоднікі — Пу і Трамп — дружна спрабуюць знішчыць Украіну і прапануюць Сі далучыцца да іх у гэтым злачынстве. Гэта не «Ялта». Гэта яўка двух злачынцаў з павіннай. Сі, вядома, не Маці Тэрэза, але ён бачыць росквіт сваёй краіны ў цесным узаемадзеянні з Захадам.
А Украіна сваім гераічным супрацівам вышэйзгаданым нягоднікам заявіла пра сябе як пра маральнага Лідара Захаду.
Што да Расіі, дык, як настойліва падкрэслівае Маслоў, тактычны этап у адносінах Масквы і Пекіна заканчваецца. Пачынаецца доўгатэрміновы стратэгічны. Я б азначыў яго як «Качка па-пекінску».
Андрэй Піянткоўскі, kasparovru.com