Ігар ідзе дадому

Мы таксама вернемся.

Што хаваць, я шчыра перажывала за п'янага Ігара, які ішоў дадому. Як, уласна кажучы, сотні тысяч карыстальнікаў сацыяльных сетак, прычым нават з розных краін. За адну ноч Ігар стаў не толькі мемам, але і нечым накшталт носьбіта нацыянальнай ідэі.

Я, безумоўна, чытала і скептычныя каментары: маўляў, Ігар проста трапіў у архетып накшталт Івана-дурня. Нічога падобнага. У рускага Івана-дурня жыццё — гэта штодзённы выклік і барацьба, адсяканне галоў Змея Гарыныча і іншы гераізм. А Ігар з Віцебска проста ідзе дадому — без усякага выкліку, без дэманстратыўных жэстаў. І яму шчыра спачуваюць: дайдзі, брацік, мы з табой, ты нам не чужы.

Гісторыя Ігара — і я не пра тое, што ён урэшце дабраўся дадому, а пра рэакцыю беларусаў, — проста ўзварушыла ў нас адчуванне 2020 года, калі ўсе дапамагалі адно аднаму, перажывалі за знаёмых і незнаёмых, вызначалі «сваіх» адным позіркам і былі шчаслівыя сваёй аб’яднанасцю. Апошнія гады нас у многім раз’ядналі: адны прыціхлі, другія з’ехалі, трэція селі ў турму. І ўсім гэтым новым катэгорыям беларусаў адно перад адным крыху няёмка, але ў той жа час у ўсіх ёсць адно да аднаго прэтэнзіі і крыўды. Дык вось, Ігар са сваёй абяззбройваючай простадушнасцю аб’яднаў усіх, бо проста перажываць за чалавека — гэта тое агульнае, якое нікуды не знікла.

Памятаеце, як «Хлопотному дельцу» куплялі ў падарунак добрыя красоўкі, каб пасля адседкі на Акрэсціна яму было зручна ганяць на ўсю моц? Дык вось, Ігару віцебскія абутнікі ўжо падарылі цёплыя боты, у якіх зручна і цёпла ісці дадому нават п’яным. Мэбельшчыкі падарылі канапу, якую Ігар з дазволу дарыцеля падорыць сваёй маці на юбілей. А вытворцы бялізны — піжаму. Не сумняваюся, што калі б Ігар указаў у сваім допісе геалакацыю, да яго выехалі б мясцовыя кіроўцы, каб падвезці.

Дакладна гэтак жа беларусы дапамагалі адно аднаму ў 2020 годзе. І хоць тады гаворка ішла пра пацярпелых, а цяпер — пра простага хлопца, які ідзе дадому падшофэ, гэта не зніжае ўзровень беларускай салідарнасці. Мы па-ранейшаму шчодрыя на падтрымку і дапамогу, мы па-ранейшаму можам смяяцца і жартаваць, мы па-ранейшаму разам.

Пры гэтым Ігар аб’яднаў усіх — левых і правых, тых, хто з’ехаў, і тых, хто застаўся, апазіцыянераў і «ябацек». Людзі з рознымі поглядамі, досведам, жыццёвымі сітуацыямі аб’ядналіся ў трывозе за маладога чалавека, які ідзе дадому ў нецвярозым стане. І наша вясёлая трывога, як бы пафасна гэта ні гучала, раптам стала ўспышкай святла, што азарыла крамешную цемру і выпадкова выхапіла з гэтай цемры наша адчайнае брацтва, яднанне, салідарнасць. Нібыта раптоўная пераклічка: эй, мы ўсё яшчэ тут! Нават калі на розных кантынентах.

Якраз у той момант, калі любімая большасцю беларусаў гурт «Петля пристрастия» распаўся, яго лірычны герой раптам матэрыялізаваўся ў вобразе Ігара. Так, такі герой «Петлі» — звычайны чалавек, маленькі чалавек, амаль гогалеўскі. Ён п’е і спрабуе асэнсаваць жыццё. «Сатурн» памятаеце? Адна з найлепшых песень гурта. Там якраз герой — «добирался домой, не помню, как, не помню, чем». «Петля пристрастия» больш няма, а яе героі, аказваецца, — вось яны, тут, і нікуды не зніклі.

Пакуль сацсеткі пыталіся, ці дабраўся Ігар дадому, я прыдумвала яму гісторыю. Я з дзяцінства любіла, гледзячы на пасажыраў у трамваі, прыдумваць ім біяграфіі і ўяўляць, куды яны едуць. Першым чынам я, вядома, вырашыла, што Ігар выставіў такі допіс на ўсякі выпадак, бо баяўся, што ў канчатковай кропцы маршруту яго чакае ГУБАЗіК: калі не дойдзе, шукаць трэба там. Другая версія — сварка з дзяўчынай, пасля якой малады чалавек выпіў і засмуціўся, а допіс апублікаваў у пошуках спачування. Аказалася, ніякай драмы і дэтэктыву там не было: ён проста ішоў дадому.

І, магчыма, гэта — галоўнае для беларусаў. Калі б ён ехаў у Польшчу, ішоў у піўнушку, бег на сімфанічны канцэрт, спазняўся на футбол — нічога б не было. Але для многіх беларусаў проста ісці дадому — гэта і ёсць мара. Ігар яе ажыццявіў. Значыць, і ў нас атрымаецца калі-небудзь прыйсці дадому.

Ірына Халіп, спецыяльна для Charter97.org

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]