700 спатканняў за паўтара года: як жыве галоўная «талерочніца» Мінска

Беларуска вырашыла выпрабаваць удачу на сайце знаёмстваў.

Светлая ўтульная кватэра ў «Мінск-Мірэ» з вокнамі ў падлогу. Запаленыя свечкі, букет кветак і яскравая, усмешлівая гераіня з чырвонай памадай і ў лёгкай, лятучай сукенцы. Алена — блогерка, яна просіць звяртацца да яе на «ты» і прыгожа садзіцца перад камерай: яна прывыкла правільна пазіраваць, быць на пазітыве і не крыўдзіцца на тое, што пра яе кажуць і думаюць навакольныя. Тым больш што чужая цікавасць даўно стала інстаграмнай валютай — лайкамі і каментарыямі. Дзяўчына адкрыта называе сябе галоўнай «талерочніцай» Мінска: за паўтара года ў яе было 700 спатканняў, яна адказала на сотні паведамленняў, сутыкнулася з хэйтам і пагрозамі. Журналісты Onlíner спыталі ў Алены, як асабісты эксперымент перацякаў у сацсеткі, ці складана знайсці стасункі, калі табе за 30, і чаму плаціць на спатканні, на яе думку, заўсёды павінен мужчына.

«Ёсць цэлы рух «папаламшчыкаў». Для мяне гэта дзіка»

Алена прызнаецца, што да статусу «талерочніцы» ўжо паспела прымерыць ярлык «утрыманкі». Шасцігадовы шлюб, ад якога з’явіліся двое дзяцей, не вытрымаў выпрабавання характарамі мужа і жонкі і даў трэшчыну 13 гадоў таму.

— З мужам у нас быў, можна сказаць, класічны саюз, у якім мяне ўтрымлівалі. Я ні ў чым не мела патрэбы і ўвогуле не ўяўляла, што мужчына можа не плаціць за жанчыну на спатканні. Ці што ёсць цэлы рух «папаламшчыкаў», якія просяць пагасіць палову рахунку. Для мяне гэта дзіка.

Пасля шлюбу былі сур’ёзныя адносіны, якія скончыліся паўтара года таму. І Алена вырашыла ўпершыню ў жыцці выпрабаваць удачу на сайце знаёмстваў.

— Зразумела, што часы змяніліся. На вуліцы ўжо амаль ніхто не знаёміцца, у кафе — таксама. Паглядзела вакол і вырашыла: добра, значыць, паспрабую анлайн. Тым больш вакол мяне шмат пар, у якіх людзі менавіта так знайшлі адно аднаго і нават пажаніліся.

Практычна першае ж спатканне абярнулася непрыемным досведам.

— Мы размаўлялі ў кафе за сняданкам. Здаецца, гэта былі сырнікі. Не стэйк ці амары, а зусім бюджэтная страва. Да нас падышоў афіцыянт і спытаў, будзем мы разлічвацца наяўнымі ці карткай. Мой спадарожнік вельмі выразна на яго паглядзеў і сказаў, што асабіста ён збіраецца плаціць карткай. Я, мякка кажучы, здзівілася і сказала, што таксама разлічуся безнаяўна.

Пазней мужчына сцвярджаў, што проста хацеў паглядзець на рэакцыю дзяўчыны, але, нягледзячы на тое што ўвесь рахунак ён закрыў самастойна, ад рамантычнага настрою не засталося і следу. Вяртаючыся дадому, Алена запісала падругам «кружочак» з эмацыйным пераказам таго, што адбылося на сустрэчы, а затым выклала відэа ў Instagram.

— Што тут пачалося! Шалёная колькасць каментароў з абвінавачваннямі мяне ў меркантыльнасці. Прычым гэтыя паведамленні пісалі ў асноўным жанчыны. Галоўны пасыл быў у тым, што мне ніхто нічога не павінен. Але я з гэтым зусім не згодная. Жанчына нясе ў гэты свет новае жыццё, мы нараджаем дзяцей — гэта як мінімум заслугоўвае павагі і клопату з боку мужчыны, які знаходзіцца побач, пастаяннага партнёра. Ён павінен закрываць патрэбы сваёй другой палавінкі. Натуральна, на першым спатканні пра сур’ёзнасць гаворкі не ідзе, хутчэй гэта жаданне ўразіць адно аднаго. Але каго можа ўразіць скупаваты і дробязны мужчына?

Паводле слоў Алены, пасля шквалу крытыкі яна і дадала ў шапку профілю сацсеткі прыстаўку пра галоўную «талерочніцу». Але, кажа, яе погляд на адносіны падзяляюць і блізкія.

— Мой 14-гадовы сын цяпер жыве з бацькам: прынялі такое рашэнне, бо яму ў падлеткавым узросце патрэбны мужчынскі прыклад і аўтарытэт побач. Ён расказаў мне, што нядаўна вадзіў дзяўчыну ў рэстаран. Я абурылася: па-мойму, раненька. Ён адказаў, што гэта яму па кішэні, бо ён падпрацоўвае, а салата «Цэзар» і амерыкана каштуюць усюды прыкладна аднолькава. То-бок ён ужо ў сваім узросце разумее, што за дзяўчынай трэба даглядаць. Лічу, што мы правільна яго выхавалі. Хоць мне не раз злятала з боку чужых людзей, маўляў, вырасце, ажэніцца, а пасля разводу пакіне ўсё жонцы і будзе сядзець з голай дупай. Ну і няхай. Значыць, яму давядзецца па-новай усё зарабляць, калі не ўдалося захаваць адносіны ды яшчэ і грошы страціў.

Увогуле Алена рэдка гаворыць у сваім блогу пра сям’ю, лічачы, што блізкія не павінны пакутаваць ад яе публічнасці. Пры гэтым бацькі гераіні так і не змаглі прыняць, што іх дачка займаецца блогінгам.

— У іх разуменні гэта недзе побач з прастытуцыяй. Ім сорамна за мяне перад суседзямі, знаёмымі. Бацькам не падабаецца мая адкрытая манера зносін у блогу, тое, як я яго вяду. Мы нават нейкі час з-за гэтага зусім не стасаваліся. Цяпер спрабуем аднавіць адносіны.

700 спатканняў і пагрозы ад падпісчыкаў

Алена сцвярджае, што не перабольшвае: за апошнія паўтара года ў яе было 700—800 спатканняў, большая частка з якіх цалкам сабе ўдалыя, проста не адбыліся канект і хімія з патэнцыйнымі партнёрамі. Гучыць як фантастыка. Як удаецца не стамляцца ад такой колькасці зносін і сустрэч?

— Для мяне спатканне — гэта калі мужчына і жанчына, якія фліртуюць адно з адным, свядома прыйшлі на сустрэчу. Зносіны пры гэтым могуць быць і 5 хвілін, і 10, і 15, і 20. Гэта неважна. Гаворка не пра нейкі складана арганізаваны адпачынак.

Сустрэкаемся мы звычайна ў пешай даступнасці ад майго дома. Я нікуды не еду, не праходжу ад дома да месца больш за 300 метраў. І ніколі нават не пачынаю збірацца, пакуль мужчына не напіша, што ён ужо чакае ўнізе.

— Формат проста прагуляцца па вуліцы для сябе разглядаеш?

— Усё залежыць ад настрою. У халодны час года — толькі закрытае цёплае памяшканне, найчасцей кафе. Улетку я і сама прапаную прайсціся каля майго дома і заадно выгуляю свайго вялізнага амерыканскага булі. Так сумяшчаю прыемнае з карысным і адразу даведваюся, як мужчына ставіцца да жывёл. Для мяне гэта важна, бо з вопыту ведаю, што многія супраць жывёл у сям’і.

Праўда, нават самы прадуманы і акуратны падыход да справы не заўсёды ратуе ад дзіўных паводзін патэнцыйных залішчакаў і сапсаванага настрою.

— Пазнаёміліся з мужчынам на сайце. Паразмаўлялі ў мэсэнджары, звязаліся па відэасувязі. Дамовіліся, што заўтра ён за мной заедзе. Момант настаў, выходжу з дому. Ён піша мне з пытаннем, дзе я. Адказваю, што вось, проста тут стаю, каля пад’езда.

У адказ — цішыня, а потым ён раптам піша: «Прабач, я паеду дадому. Мае чаканні не апраўдаліся».

Мне ў моманце было так дрэнна, проста дыханне перахапіла, нібыта ўдарыў. Пазней ад сваіх падруг і з каментароў у блогу я даведалася, што мужчыны сёння нярэдка так паступаюць. А некаторыя спецыяльна прызначаюць спатканне ў кафе або рэстаране і не прыходзяць.

Пасля гэтага выпадку я заўсёды прапагандую хадзіць на першае спатканне выключна «на амерыкана». Дзякуй богу, усе мужчыны, з якімі я перасякалася ў жыцці, могуць дазволіць сабе купіць каву.

— Судзячы па тваіх адказах, ты ўсё ж не зусім «талерочніца». Як ставішся да дзяўчат, якія прыходзяць на спатканне, каб паесці за чужы кошт?

— Асуджаю, калі шчыра. Трохі сорамна за іх. Ніколі так не рабіла. Мне прасцей заняцца любімай працай і аплаціць сабе ўсё, што захачу, у любым рэстаране, і пры гэтым не давядзецца церпець мала знаёмага і часцей за ўсё малапрыемнага суразмоўцу з яго сумным маналогам. Нават не ўяўляю, як гэта можна вытрымаць. Я заўсёды сыходжу з нецікавага фільма, а тут цэлы вечар цярпець дзеля салаты.

Пра няўдалыя спатканні Алена часам падрабязна распавядае ў сацсетках і атрымлівае неадназначную, а парой і адкрыта варожлівую рэакцыю.

— Бывалі выпадкі, калі мне пагражалі і патрабавалі нічога не распавядаць у блогу. Адзін з патэнцыйных прыхільнікаў не дачакаўся нашай блізкасці і крыху «з’ехаў з катушак». Мы былі сам-насам, і ён пачаў крычаць, лаяцца, пагражаць, потым запусціў у мяне тэлефонам. Крычаў, каб я не думала нешта публічна пра яго распавядаць. Але мае падпісчыкі цяпер ведаюць гэтага героя пад псеўданімам Мікіта — натуральна, яго сапраўднае імя я не афішую.

Яшчэ адзін выпадак адбыўся ўжо з самім падпісчыкам, з якім асабіста я не была знаёмая. Ён пазнаў мяне ў басейне. Падышоў упрытык і сказаў, што я прэсую мужчын, што павінна закрыць рот, інакш ён са мной «разбярэцца». Пагражаў нейкімі сувязямі наверсе — і ўсё гэта пад камерамі. Выйшла на паветра на нягібкіх нагах і з дрыжачымі рукамі. А потым проста заплакала. Ну якое дачыненне я маю да гэтага чалавека? Што я яму зрабіла?

— Якія рэда-флагі, акрамя агрэсіі, ты б адзначыла?

— Як і казала, «папаламшчыкі» і скупыя — адразу не. Таксама паказальна, калі на сайце знаёмстваў мужчына вешае нейкае «крывое» фота: занадта блізка падносіць камеру да твару, фота размытае, неахайнае, мужчына ляжыць або стаіць у нейкіх незразумелых, дзіўных пазах. Асобнае «фу» — для тых, хто здымае на стары «андроід» сваё адлюстраванне ў люстры. Калі чалавек настолькі не паважае сябе і свайго патэнцыйнага партнёра, што не можа нават прэзентаваць сябе нармальна, гатовы вось так ганьбіцца, нам дакладна не па дарозе.

Не люблю таксама, калі пішуць пошласць у паведамленнях і адразу пачынаюць нейкія прыставанні, а яшчэ — грубасць у перапісцы, хамства. Танныя падкаты ў стылі «Сімпатычная» не чапляюць, на такое першае паведамленне проста не адкажу.

Не цярплю прыставаў на першых спатканнях. Мне трэба пазнаць чалавека, каб падпусціць яго бліжэй. Не буду камунікаваць і з мужчынамі, якія дрэнна кажуць пра сваіх былых і бацькоў.

Не па дарозе і з мужчынамі, якія не гатовыя клапаціцца пра жанчыну, даглядаць яе, забяспечваць яе ў сям’і. Мне ў мае 38 усё ж патрэбны сталы і адбылы мужчына, а не інфантыльнае і лянівае дзіця ў целе дарослага.

Прыхільнік з Баку і стома ад моцнай жанчыны

Як прызнаецца Алена, найлепшае спатканне і, бадай, самы прыгожы раман у яе адбыўся з чалавекам з краіны з зусім іншымі менталітэтам і культурай. Прыхільнік з Баку запрасіў яе прыляцець у госці. Да гэтага яны некалькі месяцаў камунікавалі ў мэсэнджарах. У перапісцы не было і намёку на нейкую пошласць, нічога, што магло б насцеражыць ці засмуціць, — толькі паважлівае і далікатнае стаўленне.

Да таго ж мужчына пасылаў у Мінск кветкі і падарункі. І ўрэшце Алена вырашылася на падарожжа. Тым больш у гэты час на адпачынак у Баку ляцела кампанія яе сяброў, што дапамагала адчуваць сябе ўпэўненей.

— Мяне сустрэлі ў аэрапорце з букетам кветак і адвезлі ў гатэль, дзе на маё імя быў забраніраваны нумар. Прыхільнік быў вельмі далікатны і не прыставаў, нават за руку не спрабаваў узяць. У нас быў нейкі дзіўны канект, глыбокія размовы.

Але чым даўжэй Алена заставалася ў Азербайджане, тым больш зразумела станавілася, што жыць у гэтай краіне яна не зможа.

— У іх асобныя спартзалы для жанчын, шмат такога гендарнага падзелу. Напрыклад, калі б мне раптам спатрэбілася дапамога нейкага ўрача-мужчыны, у кабінет мяне павінен быў бы ледзь не за руку суправаджаць мой партнёр. Гэта ўсё надзвычай нязвыкла. Да таго ж мы абодва разумелі, што не з маім адкрытым, свабодным і незалежным характарам жыць у краіне, дзе паслухмянасць жанчыны ставіцца ў галаву кута.

Пераехаць разам у Мінск таксама не было магчымасці: бізнес мужчыны меркаваў пастаянную прысутнасць на радзіме, плюс неабходнасць клопату пра дзяцей ад першага шлюбу і маці таксама выключала такі варыянт.

— Мы абодва перажывалі гэта вельмі цяжка. Але давялося адпусціць адно аднаго. Увогуле гэта быў выдатны досвед. Мне ўвогуле падабаюцца мужчыны старэйшыя за мяне, люблю адчуваць сябе больш слабой, пад абаронай. Быць моцнай жанчынай — гэта не самая прыемная ноша. Мне блізкая ідэя, што моцная — гэта тая, у якой не хапіла сілы быць слабой. Ёсць проста такія жаночныя жанчыны — я перад імі схіляюся. Такія лёгкія, паветраныя, крохкія птушачкі.

— Які для цябе партрэт ідэальнага мужчыны? Пункт з узростам зразумелы — што яшчэ?

— Так, зусім не разглядаю аднагодкаў, не разглядаю нават мужчын да 45 гадоў, толькі старэйшых. Я прыземленая, насамрэч. Упэўненая, што знойдзецца мужчына, які адпавядае ўсім маім запытам. Мне ўвогуле падабаюцца мужчыны-гаспадарнікі. Я іх разумею і ўмею з імі камунікаваць. Вось гэтыя дзядзькі ў пінжаках — мне такія падабаюцца. Гэта больш пра тыпаж. Не абавязкова ён павінен сядзець на зарплаце ў дзяржустанове. Гэта ж можа быць і прадпрымальнік. Вось такі салідны мужчына гадоў 50.

— У адным з рылс ты казала, што чым больш ходзіш на спатканні, тым мацней пачынаеш цаніць сваю працу і лічыш, што яна — галоўнае ў жыцці. Гэта зусім не пра слабую і паветраную жанчыну.

— Так і ёсць. Праца мне шмат дае, корміць усю маю сям’ю. Цяпер гаворка толькі пра блогінг. Але і да гэтага я актыўна працавала: шмат гадоў была майстрам па манікюры.

Часам мяне «накрывае», бо я жывы чалавек. Найчасцей — таму, што я несу вялікую адказнасць. У мяне ёсць дзеці, ёсць сабакі, ёсць вялікая кватэра — за ўсё ўсюды трэба плаціць, за ўсім даглядаць і пра ўсіх клапаціцца. Шмат-перашмат працуеш — і ў пэўны момант стамляешся, і хочацца здацца.

— Гатовая стаць слабой, перастаць весці блог і займацца толькі сям’ёй, калі раптам знойдзецца той самы?

— Я гатовая і айфон выкінуць прэч (круціць у руках тэлефон і смяецца. — Заўв. Onlíner). Мы гэты момант, думаю, разам з мужчынам абмяркуем і вырашым.

— Увогуле ты цяпер адчуваеш сябе шчаслівай?

— Шчаслівай, хоць часам і стомленай. Магу гэта кожны дзень казаць, таму што я раблю толькі тое, што прыносіць мне задавальненне. Ні разу не было такога, каб раніцай званіў будзільнік, а я думала: «Ой, не хачу». Наадварот, усё гэта ў радасць. Блізкія здаровыя — гэта таксама вельмі важна. І яшчэ я ўмею радавацца жыццю: сонцу за акном, смачнай каве, 801-му спатканню.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]