Мастык да фіналу імперыі?
- Аляксандр Адэльфінскі
- 13.08.2026, 21:52
- 1,740
Расійская сістэма перагружаная сама сабой.
Памятаеце момант, калі Вячаслаў Валодзін стараўся раскачаць Дзярждуму, што сыходзіла на канікулы, каб разам праскандаваць трайное «Расія — Пуцін — перамога»? Тады яму давялося старацца аднаму, бо сход аддаў перавагу моўчкі паслухаць яго адзіночныя воклічы, што раз-пораз гучалі ўсё больш абсурдна, хіба што ветліва папляскаўшы яму за яго марныя намаганні.
Ад таго моманту пратягнуўся сэнсавы мастык да нядаўняга інцыдэнту. Скептыцызм пайшоў у народ: вакаліст Шаман, з рэпутацыяй маладзёжнага расійскага фашыста, дазігаваўся да таго, што тыя, хто сабраўся на канцэрт, не адказалі яму ўзаемнасцю. Выступаючы на стадыёне, ён не раз спрабаваў выцягнуць з гледачоў песенны крык «я русский», але народ маўчаў і рашысцкі вокліч не падхапіў.
Маст ад сэнсу да сэнсу: як дэпутаты не скандавалі «Расія — Пуцін — перамога», так і стадыён не ўсклікаў шаманскі рэфрэн! У такой імперыі, як правіла, само сябе кампраметуе ўсё, што прызвана працаваць на імперскасць, толькі капні глыбей — і пасыплецца, бо такая ўжо тут першапачатковая прырода з’явы.
Сістэма перагружаная сама сабой, яна стамілася ад сябе і ўласных злачынстваў, а насельніцтва, хоць і саўдзельнічае, але ўсё часцей бачыць, наколькі разюча імперскі істукан ва ўсіх сваіх відах, цытуючы ў многім дыягнастычны і страшны фільм «Брат-2» Аляксея Балабанава, расіянам «не брат».
Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com