Аляксей Гетман: «Мадзяр» папярэдзіў Лукашэнку — усё вырашыцца за тыдзень
16- 18.08.2026, 22:22
- 46,272
Украінскі афіцэр распавёў, як Кіеў адкажа на наступ з Беларусі.
Намеснік начальніка ГУР Мінабароны Украіны, генерал-маёр Вадзім Скібіцкі, заявіў, што пасля новай мабілізацыі Расія зможа сфармаваць ударную групоўку і ўжо зімой паспрабаваць зноў наступаць на Кіеўскую і Чарнігаўскую вобласці, у тым ліку карыстаючыся тэрыторыяй Беларусі.
Наколькі рэалістычны такі сцэнар і ці магчымае паўторнае ўварванне расійскіх войскаў на поўнач Украіны, у тым ліку з тэрыторыі Беларусі? Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з ваенным экспертам, маёрам запасу Нацыянальнай гвардыі Украіны Аляксеем Гетманам:
— Пра тое, што Расія плануе павялічыць колькасць ударных сіл на паўночным напрамку, нам вядома ўжо як мінімум паўгода. Ёсць пяць сцэнароў, якія Расія хоча выкарыстоўваць для атакі з поўначы нашай краіны. Чатыры сцэнары прадугледжваюць атаку з тэрыторыі Бранскай вобласці і адзін сцэнар — з боку Беларусі.
З пачатку года расіяне планавалі сфарміраваць дзевяць новых дывізій. У іх атрымалася сфарміраваць толькі пяць. Пры гэтым яны заканчваюць фармаванне сямі новых батальёнаў. Хутчэй за ўсё, гэтыя войскі будуць размяшчацца на розных участках фронту. Не абавязкова, што менавіта яны апынуцца на поўначы. Значыць, нейкія іншыя падраздзяленні могуць быць перакінутыя туды. Хутчэй за ўсё, канцэнтрацыя будзе адбывацца ў Бранскай вобласці. Ім неабходна сабраць прынамсі 50–70 тысяч чалавек. Толькі тады гэтая групоўка зможа на нешта прэтэндаваць.
У нас таксама ёсць інфармацыя пра тое, што яны хочуць перакінуць туды дэсантна-штурмавыя, дакладней, паветрана-дэсантныя войскі Расійскай Федэрацыі і марскую пяхоту з Запарожскага напрамку. Цяпер гэтыя расійскія падраздзяленні знаходзяцца там, але практычна не прымаюць актыўнага ўдзелу ў баявых дзеяннях.
Таму гэтыя сцэнары нам вядомыя. Пакуль гаворка ідзе толькі пра падрыхтоўку да магчымай эскалацыі на гэтым напрамку.
Што да Беларусі, то ўжо надакучыла папярэджваць Лукашэнку пра тое, чым гэта можа для яго скончыцца. Магчыма, цяпер будуць перамовы паміж прэзідэнтам Зяленскім і самазваным кіраўніком Лукашэнкам, каб выкарыстаць яшчэ адзін трэк у нашых перамовах з Расійскай Федэрацыяй. Мы найбольш зацікаўленыя ў тым, каб настаў мір або хаця б адбылося часовае прыпыненне баявых дзеянняў уздоўж лініі фронту. Таму з пяці сцэнароў, якія разглядаюць расіяне, толькі адзін, гэта значыць прыкладна 20%, непасрэдна звязаны з Беларуссю і магчымымі наступальнымі дзеяннямі з яе тэрыторыі.
— Рэжым Лукашэнкі якраз разгортае пад Гомелем новую дэсантна-штурмовую брыгаду і стварае для яе інфраструктуру. Ці можа гэта стаць прыкрыццём для схаванага разгортвання расійскіх войскаў і падрыхтоўкі новага ўварвання ва Украіну?
— Падрыхтаваная інфраструктура, так, можа выкарыстоўвацца. Але ў сучаснай вайне схавана разгарнуць войскі практычна немагчыма. Спадарожнікі ўсё бачаць, працуе далёкая радыёлакацыйная, агентурная і вайсковая выведка.
Як можна незаўважна разгарнуць некалькі дзесяткаў тысяч вайскоўцаў? Дывэрсійна-выведвальная група яшчэ можа таемна прайсці. Гэта тое, што мы называем інфільтрацыяй. Ну так, дзесьці прайшлі паміж пазіцыямі ноччу, ціха, тым больш пакуль, як кажуць, «зялёнка». Але некалькі дзесяткаў тысяч чалавек так не схаваеш. А вось загадзя падрыхтаваць для іх інфраструктуру цалкам магчыма. Што гэта можа быць у дадзеным выпадку? Казармы для размяшчэння людзей, кухні, памяшканні і пляцоўкі для тэхнікі, склады ўзбраення.
Сама новая брыгада — гэта, ну, хай будзе тысяча–дзве тысячы чалавек. Для сур’ёзнай наступальнай аперацыі гэта ні пра што.
— Як ЗСУ могуць адказаць на разварот новай беларускай дэсантна-штурмавой брыгады пад Гомелем і магчымы ўварванне расійскіх войскаў з тэрыторыі Беларусі?
— З маёй пункту гледжання, як і з пункту гледжання іншых вайскоўцаў або тых, хто яшчэ нядаўна служыў, верагоднасць уварвання з тэрыторыі Беларусі і ўдзелу ў ім беларускай арміі ўсё ж даволі нізкая, калі ўлічваць логіку паводзін Лукашэнкі.
Ён і далей будзе казаць, што Беларусь і Расія — самыя блізкія сябры і саюзнікі. Але насамрэч Лукашэнка будзе імкнуцца максімальна пазбегнуць накіравання беларускіх войскаў на тэрыторыю Украіны. Бо тады адразу ўступае ў сілу рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН №3314 (XXIX), дзе дакладна вызначана, што такое агрэсія. Пачынаюць дзейнічаць Статут ААН і нормы міжнароднага права, у тым ліку права краіны на самаабарону ў выпадку агрэсіі. То-бок права наносіць удары па тэрыторыі агрэсара, па яго ваенных і прамысловых аб’ектах. Вядома, гаворка не пра грамадзянскія мэты. Наўмысная атака на грамадзянскія аб’екты — гэта ваеннае злачынства. Мы гэтага не робім.
Камандуючы Сіламі беспілотных сістэм ЗСУ Роберт «Мадзяр» Броўдзі афіцыйна казаў пра 500 мэтаў на тэрыторыі Беларусі. Лукашэнка гэта пачуў. Гэтыя 500 мэтаў мы можам знішчыць максімум за тыдзень. Наўрад ці ёсць у Беларусі сродкі супрацьпаветранай абароны, якія змогуць эфектыўна супрацьдзейнічаць нашым дронам і ракетам. Тым больш што адлегласць ад нашых межаў да любога аб’екта ў Беларусі значна меншая, чым да мэтаў на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі.
Таму верагоднасць такога ўварвання існуе, але я ацэньваю яе як даволі нізкую. А вось верагоднасць нападу з боку Бранскай вобласці значна вышэйшая. Хутчэй за ўсё, гэта будзе ў большай ступені правакацыйнае дзеянне, спроба прымусіць нашыя Узброеныя сілы перакінуць туды частку войскаў і такім чынам расцягнуць лінію абароны. Мы ўжо падлічылі, што на гэты напрамак давялося б дадаткова накіраваць яшчэ адзін карпус або хаця б сем–восем брыгад.
Пакуль мы гаворым пра тое, што можа адбыцца праз тры–чатыры месяцы. Але рабіць доўгатэрміновыя прагнозы падчас такой вайны вельмі складана. Яна хутка змяняецца, змяняецца і яе ўласная логіка. З’яўляецца шмат новай тэхнікі і ўзбраення, якія яшчэ год таму не адыгрывалі такой важнай ролі.
Давайце згадаем, наколькі важнай яшчэ два гады таму была артылерыя. Мы лічылі колькасць артылерыйскіх стрэлаў з нашага і з расійскага боку, параўноўвалі гэтыя паказчыкі. Цяпер пра артылерыю гавораць значна менш. Яна, вядома, па-ранейшаму ўдзельнічае ў баявых дзеяннях, але такога акцэнту на ёй ужо няма. Тое самае можна сказаць і пра танкі. Мы ўжо не так часта абмяркоўваем, у каго іх больш і чые машыны лепшыя. Цяпер асноўны акцэнт перамясціўся на беспілотныя і рабатызаваныя сістэмы, перадусім на дроны.