Вольфовіч і чыноўнікі здзекуюцца з Лукашэнкі
6- Кірыл Іванаў, «Салідарнасць»
- 11.08.2026, 13:13
- 17,076
У чым падвох выканання аперацыі «нярадзівыя — у войска»?
Тое, што пачыналася як дрэнны анекдот, спраўдзілася. Мінабароны апублікавала фота першых удзельнікаў вайсковых збораў, арганізаваных па распараджэнні Лукашэнкі для «працаўнікоў і кіраўнікоў сельскагаспадарчых прадпрыемстваў, якія не забяспечылі выкананне сваіх абавязкаў у перыяд уборкі ўраджаю 2026 года».
Здавалася б, загад-капрэз выкананы, ягоны аўтар павінен быць задаволены, але… Падстаў для радасці ў гэтай гісторыі, на наш погляд, у яго зусім няшмат. У адрозненне ад прычын насцярожыцца і чарговы раз пачаць падазраваць набліжаных.
Пачнём з таго, што само рашэнне адпраўляць у войска праштрафіўшыхся аграрыяў і профільных чыноўнікаў не проста недарэчнае, але і непазбежна прывядзе да негатыўных наступстваў, пра якія ўжо нямала сказана.

Тут і адцягванне і без таго дэфіцытных кадраў у разгар уборкі, што выглядае яшчэ больш недарэчна на фоне сустрэчнай адпраўкі вайскоўцаў на збор ураджаю. І дадатковыя выдаткі на «перавыхаванне» нярадзівых работнікаў.
Не кажучы ўжо пра тое, як само па сабе выглядае накіраванне недысцыплінаваных кадраў у элітныя войскі, служба ў якіх у любой краіне з’яўляецца прэрагатывай для абраных.
Больш за тое, усе датычныя да аперацыі «нярадзівыя — у войска» цудоўна пра ўсё гэта ведаюць. Той жа генерал Караеў, шпарка ўзяўшы пад казырок, адкрыта кажа пра дэфіцыт кадраў на вёсцы. Дакладваючы пра першых «мабілізаваных», ён красамоўна дадаў: «Забралі па ўсёй вобласці (…) Нясільна — так, каб не пацярпела наша ўборка».
Тым не менш чыноўнікі пакорліва кінуліся выконваць заведама нелагічнае і асуджанае на правал распараджэнне. Як, дарэчы, рабілі гэта і ў ранейшыя гады. Дык у чым жа тут падвох для Лукашэнкі?
Найперш — у ім самым. Ён прыкметна пастарэў, усё часцей адсутнічае на публіцы, прапускаючы знакавыя для сябе падзеі.
І кожная новая фота- і відэафіксацыя ягонай стомленасці штокроць ажыўляе размовы пра стан здароўя і здольнасць па-ранейшаму кантраляваць сітуацыю.
Такое працяглае знаходжанне пры ўладзе непазбежна вядзе да адрыву ад рэальнасці. Загады і капрызы становяцца ўсё больш вычурнымі.
А чыноўнікі замест таго, каб спрабаваць «спускаць на тармазах» і ўключаць «абарону ад дурня» ў найбольш экстравагантных выпадках, пачалі выконваць усё даслоўна, часам з запалам.
А часам быццам здзекуючыся, як той жа кіраўнік Саўбеза Аляксандр Вольфовіч, што загаварыў на публіцы нібы сакратар абкама партыі ў часы драхлеючага Брэжнева.
Праўда, хіба ён не ведае, чым усё скончылася на пачатку 90-х. І ёсць адчуванне, што і ён, і ўсе астатнія выканаўцы волі кіраўніка проста чакаюць фіналу. Тут, як у вядомай аповесці, ці то ішак, ці то падышах.
Кірыл Іванаў, «Салідарнасць»