Мір знішчыць Пуціна
7- 8.07.2026, 12:48
- 4,440
Крэмль спрабуе схаваць уласную ўразлівасць.
Поўнамаштабная вайна супраць Украіны даўно выйшла для Крэмля за межы знешняй палітыкі і ператварылася ў фундамент існавання расійскай улады. Да такой высновы прыходзяць аўтары аналітычнага матэрыялу CEPA, прысвечанага прычынам, паводле якіх Масква не дэманструе гатоўнасці да рэальнага спынення канфлікту (пераклад — сайт Charter97.org).
Эксперты адзначаюць, што большасць войнаў у гісторыі пачыналася дзеля канкрэтных палітычных або тэрытарыяльных мэт. Аднак расійская кампанія, нягледзячы на велізарныя страты і ўсё менш прыкметны стратэгічны эфект, не толькі не згортваецца, але і суправаджаецца новымі хвалямі эскалацыі. Паводле ацэнак заходніх ваенных аналітыкаў, многія ракетныя ўдары па ўкраінскіх гарадах абыходзяцца надзвычай дорага, але не прыносяць істотнага ваеннага выніку.
Аўтары звязваюць гэта з унутранай логікай расійскага рэжыму. Абапіраючыся на ідэі філосафа Ханны Арендт і псіхолага Эрыха Фрома, яны сцвярджаюць, што гвалт стаў для Крэмля спосабам кампенсаваць дэфіцыт легітымнасці і схаваць уласную ўразлівасць. У такой сістэме канфлікт ператвараецца ў інструмент утрымання ўлады, а любыя прыкметы міру пачынаюць успрымацца як пагроза.
Асаблівую ролю адыгрывае створанае дзяржавай інфармацыйнае асяроддзе. Крэмль гадамі фармаваў карціну свету, у якой Расія прадстаўляецца ахвярай знешняй агрэсіі, а вайна — вымушанай самаабаронай. Пасля падзей у Бучы расійская прапаганда адначасова распаўсюджвала дзясяткі ўзаемавыключальных версій таго, што адбылося, імкнучыся не пераканаць аўдыторыю ў адной з іх, а разбурыць давер да аб’ектыўных фактаў.
На думку аналітыкаў, менавіта таму завяршэнне вайны ўяўляе для расійскай улады сур’ёзную рызыку. Мір запатрабаваў бы адмовіцца ад ключавых ідэалагічных канструкцый, на якіх будавалася легітымнасць рэжыму, прызнаць неадпаведнасць афіцыйнай карціны рэчаіснасці і растлумачыць грамадству цану шматгадовага канфлікту. У гэтых умовах, лічаць аўтары, для Крэмля небяспечнейшае не столькі ваенная няўдача, колькі вяртанне да рэчаіснасці, якую доўгія гады спрабавалі замяніць уласнай версіяй падзей.