Распад РФ пасля вайны
1- Віталій Шапран
- 21.07.2026, 12:30
- 4,910
Да чаго варта рыхтавацца Украіне і яе саюзнікам.
Паліэканамічнае мадэляванне — вельмі складаная рэч для Facebook. Аднак, калі адкінуць дэталёвы аналіз і падаць толькі вынікі, можна ўбачыць новыя мірныя мэты для Украіны.
Расійскі дыктатар спрабуе знішчыць Украіну, паколькі ў цяперашняй сітуацыі працяглы і гарантаваны мір можа наступіць толькі на ганебных для РФ умовах.
Аднак калі-небудзь Пуціна не стане, і постпутынская эпоха ў Еўропе павінна будавацца ў інтарэсах справядлівага і доўгатэрміновага міру. І гэта не толькі інтарэсы Украіны, гэта інтарэсы ўсіх краін Еўропы, якія цяпер вымушаныя павялічваць ваенныя бюджэты, адбіраючы сродкі ў іншых сфер.
У РФ ужо зрабілі спробу навязаць Еўропе сваю павестку праз артыкул малавядомага расійскага алігарха ў часопісе The Economist. Ідэя артыкула зразумелая: «мір — гэта добра, але акупаваныя з 2014 года тэрыторыі Украіны ніхто не аддае, а санкцыі G7 проста выпараюцца».
У сцэнары ўжо не так аддаленай будучыні варта зыходзіць з таго, што РФ ужо цяпер моцна аслабленая і для рэанімацыі сваёй эканомікі мае патрэбу ў вяртанні на еўрапейскія рынкі не менш, чым Украіна мае патрэбу ў заканчэнні вайны.
Калі пуцінская каманда захопіцца вайной, то цалкам магчыма, што Украіне варта будзе прапанаваць саюзнікам план трансфармацыі Расійскай Федэрацыі (РФ) у Расійскую Канфедэрацыю (РК). Рызыкі распаду РФ цяпер вельмі высокія, высокія як ніколі.
Аднак пяройдзем да эканамічных гарантый міру:
З РФ здымаюць усе санкцыі пасля таго, як яна вернецца да межаў 1991 года. Пагадзіцеся, вярнуцца ў Еўропу і ўвогуле ў цывілізаваны свет з украдзенымі землямі немагчыма — іх трэба пакінуць на ўваходзе сапраўднаму ўладальніку.
Украіна атрымлівае манаполію на транспартаванне газу і нафты (па трубаправодзе) з РФ у ЕС. 50% працы тут ужо зроблена — «Паўночны паток» ужо не існуе, трубаправоды праз Беларусь ужо заблакаваныя, засталося дамовіцца з Турцыяй, каб гэтая краіна забяспечыла транзіт на поўдзень Еўропы. Упэўнены, Турцыя пагодзіцца на кампенсацыйныя механізмы, як і краіны Паўднёвай Еўропы, каб атрымліваць расійскі газ праз Украіну.
Расія пастаўляе газ у Еўропу з аплатай раз у квартал за ўжо пастаўлены газ.
У выпадку пачатку вайны праца трубаправоднага транспарту спыняецца аўтаматычна, а аплата за ўжо спажыты Еўропай газ не ажыццяўляецца.
Да гэтай мадэлі можна дадаць падатак на аднаўленне Украіны, які будзе плаціць РФ разам з платай за транзіт, а таксама кампенсацыйныя выплаты Турцыі, якая, вядома, страціць частку газавага транзіту.
Акрамя таго, РФ можна ўстрымаць ад вайны з дапамогай пагаднення аб размяшчэнні валютных рэзерваў ЦБР. Пасля падпісання мірнага пагаднення рэзервы не будуць размарожаныя ў поўным аб’ёме, але ЦБР зможа атрымліваць па іх даход.
Па сутнасці, гэта таксама стане «ўкладам» краіны-агрэсара ў мірны працэс, нечым накшталт закладу, які можна будзе разблакаваць толькі тады, калі адновіцца давер Еўропы да таго, што цяпер называецца РФ.
Ці пойдзе РФ на гэты нулявы варыянт цяпер? Думаю, не. Украіне і партнёрам трэба будзе вельмі моцна папрацаваць, каб падвесці РФ да такіх умоў, але спачатку гэтыя ўмовы павінны стаць палітэканамічнай мэтай завяршэння вайны.
Віталій Шапран, «Facebook»