Яшчэ адна вайна

Пра сапраўдныя планы Пуціна.

Здаецца, чатыры з паловай гады вялікай вайны Расіі супраць Украіны і 12 гадоў канфлікту паміж дзвюма краінамі даюць дакладны адказ на гэтае пытанне: не, у Расіі няма такіх рэсурсаў. Але ці можам мы лічыць, што Пуцін гэтага не разумее?

Прэзідэнт Расіі вядзе супраць Украіны больш складаную вайну. Крым або Данбас у такой вайне — плацдармы для нападу на тэрыторыю Украіны, якая кантралюецца легітымным урадам, і падстава для яе працягнення.

Прапанова вывесці войскі з часткі тэрыторыі Данецкай вобласці, якая кантралюецца ЗСУ, лагічна ўпісваецца ў гэтую стратэгію. Ведаеце, што будзе, калі ўкраінскі ўрад пагодзіцца на такія ўмовы або, скажам, расійскай арміі ўдасца ўстанавіць кантроль над усім Данбасам? Расіяне пачнуць ствараць «буферныя зоны», каб дамагчыся бяспекі «новых тэрыторый», будуць працягваць праводзіць ужо ў гэтых «буферных зонах» рэферэндумы аб далучэнні і патрабаваць, патрабаваць, патрабаваць.

У 2022 годзе можна было выразна абазначыць дзве галоўныя мэты расійскага кіраўніцтва разам з акупацыяй значных украінскіх тэрыторый і зменай улады ў Кіеве. Гэта дэстабілізацыя Украіны і стварэнне ўмоў для вялікага міграцыйнага крызісу ў Еўропе. Пуцін добра памятаў, як на фоне грамадзянскай вайны ў Сірыі і з’яўлення мільёнаў мігрантаў з Блізкага Усходу ў Еўропе рэйтынгі ультраправых партый, блізкіх да крэмлёўскіх «каштоўнасцяў», пачалі расці як на дражджах. І хацелі, каб і з Украінай атрымалася менавіта так, як з Сірыяй.

Праз некалькі месяцаў пасля пачатку вялікай вайны можна было канстатаваць, што гэтыя разлікі праваліліся. Украінцы згуртаваліся дзеля абароны дзяржавы. Еўрапейцы гасцінна прымалі бежанак з дзецьмі. Крызіс не адбыўся.

Але разлік на шматгадовую вайну на знясіленне якраз і звязаны з тым, што тое, чаго не ўдалося дасягнуць адразу, дасягаецца з часам. Што Расія ператрывае, а ў ворага лопне цярпенне. І цяпер мы бачым першыя элементы ўвасаблення гэтага д’ябальскага плана Крамля.

Бачым, як у часткі людзей ва ўкраінскім грамадстве з’яўляюцца панічныя настроі — і на фоне пастаянных балістычных ракет, якія няма чым збіваць, і на фоне ўсведамлення таго, што да завяршэння вайны яшчэ далёка. І гэта не толькі ўдалы разлік расійскай улады, але і сур’ёзны пралік украінскай. У Кіеве ўспрымалі надзею на хуткае завяршэнне вайны як своеасаблівы наркотык, якім можна супакоіць грамадства і прадухіліць яго дэмаралізацыю. Але ж дзеянне любога наркотыку, любога супакойлівага рана ці позна заканчваецца.

Так цяпер і адбылося — магчыма, прычынай сталі не толькі ракеты, але і няўдалыя кадравыя рашэнні прэзідэнта Уладзіміра Зяленскага. І вось які парадокс: тыя, хто яшчэ з 2019 года ўсведамлялі сур’ёзныя праблемы са здольнасцю Зяленскага кіраваць краінай ва ўмовах вайны, і цяпер не стамляюцца нагадваць пра легітымнасць дзеючага прэзідэнта і важнасць даверу да яго аж да завяршэння вайны. А тыя, хто ставіліся да Зяленскага як да іконы, занятыя пошукам новых іконаў — што, відавочна, цяпер зусім не да пары.

Міграцыйныя праблемы таксама ўзмацняюцца — і гэта натуральна. Бо нават абарона ўкраінцаў, уведзеная ў 2022 годзе, была часовай — і вось высвятляецца, што гэта толькі эўфемізм, які хавае амаль пастаяннае знаходжанне грамадзян Украіны ў краінах Еўразвязу. Дык уявім сабе хвалю ад’ездаў у зімовы перыяд. Ці паспрабуем зразумець, чаму еўрапейскі падаткаплацельшчык павінен утрымліваць з уласнай кішэні не толькі жанчын з дзецьмі, але і мужчын, якія нелегальна дабіраюцца да Еўропы, спрабуючы ігнараваць свой канстытуцыйны абавязак.

Дык, Пуцін не можа выйграць «сапраўдную» вайну, але здольны перамагчы ў дэстабілізацыі Украіны і Захаду? Так, у расійскага прэзідэнта з’яўляюцца шанцы тады, калі мы не хочам казаць праўду сабе і людзям. Калі ўкраінскія кіраўнікі працягваюць размаўляць з суайчыннікамі не як з абаронцамі Айчыны, а як з будучымі выбарцамі — нават калі ніхто не ведае, калі ў бліжэйшай будучыні скончыцца вайна і адбудуцца выбары. Калі еўрапейскія палітыкі спрабуюць супакоіць сваіх грамадзян нават тады, калі на іх тэрыторыю прылятаюць ракеты і дроны з Расіі, і пераконваюць, што іх тэрыторыя — не мэта, а выпадковасць. Калі ў Злучаных Штатах дагэтуль не могуць усвядоміць, што вайна Расіі супраць Украіны — частка глабальнай «спецаперацыі» дзеля аслаблення Амерыкі.

Той, хто баіцца сумленнасці і адэкватнай ацэнкі рэчаіснасці, адкрывае дарогу хлусні і Пуціну.

Віталій Портнікаў, vilni-media.com

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]