Калгасны косплэй

Ці то пад Дзімона, ці то пад Мао касіць.

Пасля ультыматуму Уладзіміра Зяленскага тыдзень таму Рыгорыч узяўся за косплэй на поўную катушку. Нічога свайго, аўтарскага, асабістага. Назіраеш за ім — і ляніва ўспамінаеш: гэта ўжо было, гэта мы ўжо бачылі, і не раз. Крызіс жанру, здаецца, у Рыгорыча. Ці то надвор’е, ці то страх перад Зяленскім, ці то проста стаміўся і пара на пенсію з падарункам ад адміністрацыі ў выглядзе гадзінніка з зязюляй.

Спачатку ён косплеіў свайго аднадумцу і саюзніка Дзмітрыя «Дзімона» Мядзведзева. Памятаеце, як той падчас паездкі ў Крым у 2016 годзе адрэагаваў на скаргу мясцовай пенсіянеркі, што пенсіі не індэксуюць, жыць няма за што, а цэны шалёныя? Дзімон адказаў: «Проста грошай цяпер няма. Вы трымайцеся тут, вам усяго дабра, добрага настрою і здароўя!» Пенсіянерцы той, дарэчы, пенсію павысілі — на цэлых 500 расійскіх рублёў. Яна памерла летась. Дзіўна, што амаль дзесяць гадоў пратрымалася.

Лукашэнка паўтарыў вобраз дакладна, толькі ў Гомельскую вобласць на ўсякі выпадак не паехаў. Але праз губернатара перадаў жыхарам вобласці, па якіх, увогуле, і павінны былі прыйсціся магчымыя ўдары украінскай арміі ў выпадку невыканання ўмоў ультыматуму, каб яны там, у Гомелі, не хваляваліся і ні пра што не турбаваліся. І дадаў, што ў роднай краіны стае сіл адбіць атаку любога агрэсара. Дзімон — як жывы: вы трымайцеся там, у Гомелі.

Няма пра што турбавацца, няма чаго хвалявацца, мы адб'ем любы ўдар. Што да баяздольнасці — тут ужо праглядаецца косплэй іншага дробнага гістарычнага персанажа, Мухамеда Саіда ас-Сахафа. Гэта міністр інфармацыі Ірака часоў Саддама Хусейна, празваны «камічным Алі», над якім смяяўся не толькі ўвесь свет, але і самі іракцы, у тым ліку і тыя, хто падтрымліваў Саддама. Сур’ёзна ўспрымаць яго фразы не маглі нават тыя, хто шчыра верыў у правату дыктатара Хусейна. «Наша першапачатковая ацэнка палягае ў тым, што яны ўсе памруць», — адна з тыповых фраз «камічнага Алі».

Менавіта ён падчас вайны ў Іраку штодня праводзіў прэс-канферэнцыі для замежных журналістаў — вядома ж, у вайсковай форме і з аўтаматам. Апошняя прэс-канферэнцыя адбылася 8 красавіка 2003 года. Тады ас-Сахаф казаў, што ў Багдадзе ніякіх амерыканцаў няма, і ў той самы час прысутныя ў зале рэпарцёры праз акно за спінай міністра назіралі, як па вуліцах Багдада ідуць амерыканскія танкі. Праз пару гадзін пасля таго брыфінгу гіганцкі манумент, які выяўляў Саддама, быў скінуты, як і сам рэжым. «Мы гатовыя адбіць любую атаку агрэсара» — з той жа серыі. Камічны Рыгорыч.

І, вядома, сустрэча з губернатарам Падмаскоўя Андрэем Вараб’ёвым — чысты, нязамутнены косплэй. Лукашэнка па сакрэце паведаміў Вараб’ёву, што зусім нядаўна на гэтым самым крэсле, на якім цяпер уладкаваўся падмаскоўны губернатар, сядзелі прадстаўнікі прэзідэнта Украіны (відаць, таксама прыехалі на форум рэгіёнаў Беларусі і Расіі). І наш смяльчак пагражаў прадстаўнікам Зяленскага, маўляў, няма чаго тут усякім украінцам спрабаваць уцягнуць Беларусь у вайну, а то калі мы ўцягнемся, то гэта будзе ўжо зусім іншага кшталту вайна, такая, што каменя на камені не застанецца. Яны, прадстаўнікі, куды трэба данеслі, і вось ужо Зяленскі больш нічога не патрабуе, бо баіцца і схаваўся.

А гэта ўжо косплэй таварыша Мао. «Апошняе кітайскае папярэджанне» — якраз пра яго. Падчас тайваньскага крызісу амерыканскія разведвальныя самалёты лёталі над Кітаем, як над уласнай лужайкай, і пасля кожнага палёту Злучаныя Штаты атрымлівалі ад таварыша Мао папярэджанне. Усяго іх было больш за 900. Ніякіх дзеянняў за гэтым, вядома, не адбывалася, і выраз «апошняе кітайскае папярэджанне» (які, дарэчы, стаў ідыёмай у многіх мовах) з тых самых часоў азначае пустыя, бяссэнсоўныя пагрозы, пасля якіх нічога не адбываецца.

Таварыша Мао, дарэчы, Рыгорыч косплеіць не толькі ў гэтым. Усякая дурнота кшталту палявання на вераб’ёў і стварэння атрадаў хунвэйбінаў бярэцца ім як modus operandi і прыстёгваецца іржавымі ланцугамі да беларускіх рэалій. І нічога свайго, ніякіх персанальных асаблівасцяў. А дарма, Рыгорыч. Каб заняць месца ў гісторыі, трэба быць не косплэйшчыкам, а асобай. А то ж нашчадкі і не ўспомняць. І будуць казаць: «Тады пры ўладзе быў гэты… як яго… імя забыў. Ну той, што то пад Мао, то ўвогуле, прабач, Госпадзе, пад Дзімона касіў».

Ірына Халіп, спецыяльна для Charter97.org

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]