Помста Прыгожына з воблакаў
1- Уладзімір Пастухоў
- 19.06.2026, 10:45
- 4,566
«Дзе снарады, Трабер!?».
Найменш за ўсё я веру ў тое, што арышт Іллі Трабера звязаны з трыумфам справядлівасці ў справе аб забойстве бізнесмена Аляксандра Пятрова. Маўляў, тапталася на месцы, як сляпое кацяня, цэлых шэсць гадоў, не падазраючы ані сном, ані духам пра тое, «ху із заказчык», і раптам праяснілася, прачнулася і ўзвопіла: «Ды во ён, увесь час, аказваецца, быў побач, прытуліўся, акі змяя, пад самай манаршай рукою!».
Наадварот, я думаю, што існуе прамая непасрэдная сувязь паміж прыніжальнымі для Пуціна налётамі на пецярбургскія парты падчас ПМЭФ і «празрэннем» следства ў справе аб забойстве шасцігадовай даўніны. Урэшце рэшт, Пуцін зрабіў піцерскіх аўтарытэтаў крайнімі ў пытанні бяспекі піцерскіх партоў: карыстаешся дзяржаўнай маёмасцю — абараняй.
Трабера пакаралі за жаднасць, за жаданне адсядзецца на антыкварных дыванах, за тое, што не падняў з тых дыванаў тое, на чым сядзеў, не пабег у банк і не зняў грошы, на якія можна купіць пару-тройку дадатковых зенітных комплексаў. Гэта помста Прыгожына з воблакаў братанам. Ён крычыць адтуль сваім хрыплым голасам: «Дзе снарады, Трабер!?».
Стаўлю тры супраць аднаго, што мы ў бліжэйшы час не ўбачым Трабера на волі, а калі ўбачым, дык гэта будзе знак: вайне капец. Яго справа, як гэта ні парадаксальна, палітычная, а не «камерцыйная», яна стаіць у адным шэрагу са справай уладальніка «Русагро» Машковіча, хоць, здавалася б, паміж гэтымі двума тыпажамі рускага прадпрымальніцтва пралягае прорва. Абодва пацярпелі за недапатрыятызм. А ўжо што каму канкрэтна прышыюць, — каму — «Сонечныя прадукты», а каму — магілы, — гэта ў Расіі пытанне творчае. Быў бы чалавек — кампрамат знойдзецца на кожнага.
З'яўленне такіх спраў сведчыць пра нараджэнне, дакладней — перараджэнне новага Пуціна: чужога для сваіх і чужых, самотнага, азлабленага, расчараванага, гатовага ў любы момант з'ехаць у якую-небудзь Аляксандраўскую слобаду з нейкім новаз'яўленым Басмановым, што вярнуўся з няшчаслівай для цара Лівонскай вайны, дзе ён адваёўваў для яго Нарву.
Новы, які перарадзіўся на вайне, Пуцін — гэта новая рэальнасць Расіі. Перш за ўсё ён з'яўляецца пагрозай для ўсіх тых, хто быў безумоўным бенефіцыярам ягонага доўгага і прыбытковага для паўночнага клана кіравання, але хто не зразумеў, што дрэнна ад паразы ў гэтай вайне будзе не толькі яму, як многім з іх хацелася б, а ім усім.
Я ўвогуле дапускаю, што галовы пуцінскіх «новых дваранаў», якіх «цар» у літаральным сэнсе слова вывеў з піцерскай гразі ў маскоўскія князі, паляцяць нават раней, чым галовы ельцынскіх баяраў, хітрых дасведчаных лісаў, што лёгка адаптуюцца да любой рэчаіснасці. Урэшце рэшт, пасля Смутнага часу, хай і моцна аслабленыя, Шуйскія яшчэ паспелі паўдзельнічаць у выбары новай дынастыі. Пуцін да сваіх цяпер будзе строжэй, чым да чужых: я, як кажуць, вас нарадзіў, я вас і пасаджу.
У гэтым свеце ўсё магчыма і любыя прадказанні рызыкоўныя, але я вельмі здзіўлюся, калі справа Трабера апынецца дагаворнай. Гэта не эксцэс сістэмы, а новая сістэма. Нельга выключаць, што мы маем справу з новай «справай ЮКАСа» часоў заняпаду «Трэцяга Рыма». Але арышт Хадаркоўскага быў сігналам чужым, а арышт Трабера — сігналам сваім: і не марайце [што мяне перажывяце].
Уладзімір Пастухоў, «Тэлеграм»