16 лiстапада 2026, панядзелак, 3:17
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Усплылі забароненыя факты пра маладога Пуціна

45
Усплылі забароненыя факты пра маладога Пуціна

Успаміны настаўніцы дыктатара раскрываюць яго характар.

7 кастрычніка 1952 года нарадзіўся Уладзімір Пуцін. У дзяцінстве жыў у двары «па ваўчых законах», сябраваў са шпаной, пакалечыў аднакласніка, адсек галовы ручным качкам, а, пакрыўдзіўшыся аднойчы, цукеркі любімай настаўніцы проста выкінуў у акно, піша «Фокус».

Інтарэс да Уладзіміра Пуціна расце — як да чалавека, што развязаў паўнамаштабную вайну з Украінай без бачных прычын. І гэта зразумела: калі не было знешніх прычын, значыць, былі ўнутраныя? Якія ж гэтыя псіхалагічныя матывы? Як вучыў заснавальнік псіхааналізу Зігмунд Фрэйд — шукайце карані праблем у дзяцінстве.

Пуцін у школе: успаміны настаўніцы Веры Гурэвіч

Расійскі журналіст і выдавец Андрэй Мальгін, які яшчэ ў 2008 годзе пасля рэйдарскай атакі на свае прадпрыемствы пераехаў з Масквы ў Таскану, нядаўна ўспомніў пра адну цікавую кніжачку пад назвай «Уладзімір Пуцін. Бацькі, сябры, настаўнікі».

Кнігу гэтую напісала Вера Гурэвіч — улюбёная пецярбургская настаўніца Пуціна. Мемуары выдадзены ў 2004 годзе. У цэлым кніга кампліментарная. Яна потым шматкроць перавыдавалася, але станавілася ўсё танчэйшай і танчэйшай. Бо некаторыя факты з яе выглядалі ўсё менш прэзентабельна. Цяпер, сцвярджае Мальгін, яе і наогул забаранілі перавыдаваць. Але ён, як уладальнік бясцэннага рарытэту, выклаў некалькі ўрыўкаў, што красамоўна характарызуюць юнага Пуціна.

Школьныя гады Пуціна. Пакалечыў аднакласніка

Вера Дзмітрыеўна зводзіла клас у кіно.

«Праз дзве-тры хвіліны азірнуліся, а яны ўсе згрудзіліся і стаяць. Бачу: Пуцін стаіць крышачку ўбаку, а хлопцы ўсе кольцам вакол К., які ляжыць на зямлі і не можа падняцца. Пытаю ў таго, хто ляжыць, у чым справа, тлумачыць, што спатыкнуўся, няўдала ўпаў, здаецца, зламаў або вывіхнуў нагу, а хлопцы ўсе маўчаць і стаяць з вытарашчанымі вачыма. Хтосьці з хлопцаў выклікаў «хуткую», спрабавала высветліць, як усё адбылося, але яны або мямлілі штосьці няўцямнае, або аднекваліся, маўляў, не заўважылі, як усё адбылося. Валодзя не падыходзіў да гэтай групы, і я западазрыла ў гэтай гісторыі нешта іншае, а не тое, што мне спрабавалі патлумачыць…

У К. выявіўся пералом у вобласці шчыкалаткі… На наступны дзень, адправіўшы пасля ўрокаў усіх з класа, пакінула Пуціна. Ні пра што не пытаючы, кажу: «Навошта зламаў нагу К.?» — «Я яго проста падняў і кінуў, не ведаў, што ён такі слабак». Спрабую высветліць прычыну «кідка», на што Валодзя, нахмурыўшыся, адказвае: «Гэта няхай ён вам сам растлумачыць».

Я казала Валодзі, што не трэба было да К. сілу ўжываць, а трэба было больш пераканаўча пагаварыць. На гэта мой выхаванец адказаў: «Вера Дзмітрыеўна, ёсць людзі, якія ніякіх слоў не разумеюць або не хочуць разумець. Яны разумеюць толькі сілу». Гэта засела ў маёй галаве на многія гады. Валодзі тады было ўсяго 14 гадоў».

Пуцін паказвае характар. Цукеркі і кветкі любімай настаўніцы — у акно

«Дзяжурства майго класа па школе супала з днём майго нараджэння, — піша Вера Гурэвіч. — Але хлопцы не выйшлі на дзяжурства! Не ўваходжу — ўлятаю ў клас. Усе ў поўным складзе ўстаюць і ўсміхаюцца. Тут падыходзіць да настаўніцкага стала Саша Андрэеў і віншуе мяне з днём нараджэння ад усіх вучняў. Кладзе на стол вялізную каробку з цукеркамі і букет руж…

«Дзякуй, што павіншавалі. Чаму не выйшлі на дзяжурства, падвялі мяне?»

Клас анямеў. Цішыню парушыў усё той жа Пуцін, які спакойна сказаў Андрэеву: «Перакінь-ка мне каробачку і кветкі. Ёй не патрэбныя ад нас віншаванні, і цукеркі з кветкамі ад нас не патрэбныя. Ну і нам не патрэбныя». Адкрыў фортачку і выкінуў цукеркі і кветкі ў акно».

Шпана. Якім было дзяцінства Пуціна

Аднажды настаўніца Пуціна «вырашыла паглядзець», з кім ён кантактуе і чым займаецца ў двары. Гэта была звычайная дваравая шпана: палілі, пляваліся, лаяліся матам, пілі піва са шкляных слоікаў, бо ў той час піва пераважна прадавалі на разліў з бочак у ларках. І сапраўды падлеткі былі старэйшыя за Валодзю. Розніца ва ўзросце была 2–3 гады… Калі да яго спрабавалі ўжыць сілу, то ён, нягледзячы на ўзрост, лез сам у бойку і ўпіваўся, угразаўся, учэпліваўся ў крыўдзіцеля, вісіў на праціўніку, як бульдог, мёртвай хваткай… На пытанне, навошта ён праводзіць час сярод дваравой шпаны, звычайна адказваў: «Проста так, бывае цікава».

З размовы з ім я даведалася, што, прыходзячы пасля школы дадому, ён да пяці гадзін быў адзін, бо маці працавала дзесьці ў лабараторыі або бальніцы прыбіральшчыцай», — піша Гурэвіч.

Бацька Пуціна быў рабочым, маці — прыбіральшчыцай. Абодва яны няшмат надавалі ўвагі сыну, які ўсё вольны час праводзіў у двары.

У інтэрнэце можна знайсці нямала інфармацыі пра гэты перыяд дзяцінства Пуціна, што пацвярджае словы настаўніцы.

«Добра памятаю яго ў двары. У малодшых класах двор для Пуціна быў акном у свет… Атмасфера там была страшная: неголеныя брудныя хлопцы з партвейнам і цыгарэтамі. П’янкі, мат, бойкі. І Пуцін сярод усёй гэтай шпаны» (Віктар Барысенка, школьны сябар Пуціна, піцерскі рэжысёр, з інтэрв’ю журналісту і першаму біёграфу прэзідэнта РФ Алегу Блоцкаму для кнігі «Уладзімір Пуцін. Гісторыя жыцця», 2002).

Словы Барысенкі пацвярджае і сам Пуцін:

«Жыць у двары і ў ім выхоўвацца — гэта тое самае, што жыць у джунглях. Вельмі падобна. Вельмі! Вуличнае жыццё само па сабе вельмі вольнае. Зусім як у фільме «Генералы пясчаных кар’ераў». У нас было тое самае. Розніца была, напэўна, толькі ў пагодных умовах. У «Генералах» было цяплей, і там хлопцы збіраліся на пляжы. Але ў астатнім, што ў іх, што ў нас — абсалютна аднолькава» (Алег Блоцкі. «Уладзімір Пуцін. Гісторыя жыцця». 2002).

«Двор існаваў па ваўчых законах. Старэйшыя верхаводзілі над малодшымі. Жылі, як на зоне: былі паханы і іх слугі. Дысцыпліна — найстрогая. Калі старэйшы загадваў малодшаму: «Ідзі, прынясі тое-сёе», то трэба было без пярэчання ісці і несці. Пуцін уваходзіў у кампанію малодшых хлопцаў» (з інтэрв’ю аднаго з суседзяў сям’і Пуціных па доме №12 у Басковым завулку газеце «Маскоўскі камсамолец» 6.10.2010.).

Пуцін быў жорсткі па прыродзе, як паказвае выпадак з пакалечаным хлопчыкам, але дадаткова «загартаваў» характар сярод вулічных бандытаў.

«Вымушаная» жорсткасць Пуціна. Адсячы галовы ручным качкам — і пайсці купацца

«Асабліва памятным для нас стала лета 1969 года, — узгадвае Вера Дзмітрыеўна Гурэвіч. — Хоць у той час мае хлопцы ўжо не з’яўляліся непасрэдна маімі выхаванцамі… саспела ў нас жаданне не змяняць сваёй традыцыі і пасля заканчэння імі 9 класа зноў адправіцца ўсім разам у паход-адпачынак. На гэты раз мы паехалі ў Латвію…. У Латвіі хлопцы прыкармілі ў возеры, на беразе якога жылі, дзве качкі. Перад ад’ездам узнікла ідэя іх з’есці. Але для гэтага трэба было адсячы нічога не падазравалым і ўжо даверлівым качкам галовы. Слабанервыя адышлі ад месца «страты» падалей…

Доля «ката» выпала на Барысенку, ён катэгарычна адмовіўся: «Робіце са мной што хочаце, але я рубіць галаву не буду, не ўмею і не хачу» — «Тады мы цябе з’ядзім замест качкі».

Што тут пачалося: кінуліся адзін на аднаго, каціліся па траве, хто нападаў, хто абараняў, зразумець было зусім немагчыма.

Гэта на кароткі час адсунула ад птушкі хвіліну «страты», але не ўратавала. На дапамогу сябру прыйшоў Валодзя. Ён накінуў на сябе коўдру, закрыўшы галаву цалкам. Сказаў: «Увядзіце няшчасную, пакладзіце ёй шыю так, каб я, не бачачы яе, мог адным ударам адсячы ёй галаву».

Пасля «страты» хтосьці стаў скубсці пер’е — гэта трэба рабіць, пакуль тушка не астыла, хтосьці рыхтаваўся патрашыць качку, а хтосьці пасля такіх цяжкіх абавязкаў, як «страта», кінуўся купацца ў возеры», — узгадвала Гурэвіч.

Так, не ў кожнага настолькі моцныя нервы, каб доўга прыкармліваць качак, а потым, калі яны пачнуць табе давяраць, — адсячы ім галовы.

Вывад з кнігі можа зрабіць і кампетэнтны псіхолаг, і шараговы чытач, але ў цэлым зразумела: калі знешніх прычын для вайны з Украінай у Пуціна не было, то ўнутраных матываў, заснаваных на жорсткасці і агрэсіі, — больш чым дастаткова.

Напісаць каментар 45

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках

▲