Украіна за лічаныя тыдні здольная абнуліць нафтаперапрацоўку РФ
- 19.08.2026, 6:59
- 1,882
Кіеў здольны прымусіць Маскву пайсці на перамовы.
Цяпер Расія вырабляе толькі 27% бензіну і 30,6% дызельнага паліва ад узроўню красавіка 2026 года — то-бок ад аб'ёмаў, што існавалі да пачатку стратэгічнай аперацыі Украіны па знішчэнні расійскай нафтаперапрацоўкі. У пераліку на агульны сутачны аб'ём спажывання паліва ў краіне гэта складае адпаведна 30% і 65%. Пра гэта піша расійскі эканаміст Вячаслаў Шыр’яеў.
Па яго ацэнцы, спыніўшы ўжо дзве трэці перапрацоўчых магутнасцяў РФ, Кіеў за лічаныя тыдні здольны вывесці з ладу і астатнюю трэціну, прымусіўшы Маскву пайсці на мірныя перамовы. Гэта, як сцвярджае аўтар, добра разумеюць «бенефіцыяры» пуцінскага рэжыму — уладальнікі найбольшых багаццяў у краіне. Менавіта яны аднавілі вывад грошай з расійскіх актываў, што абвальвае фондавы рынак і каціроўкі дзярждоўгу: індэкс ММВБ апусціўся прыкладна да 2000 пунктаў, а індэкс дзяржаблігацый RGBI — да 113. Даходнасці дзяржаблігацый ізноў рэзка растуць, а Мінфін РФ фактычна перастаў праводзіць аўкцыёны АФЗ.
Шыр’яеў сцвярджае: калі супаставіць графікі індэксаў ММВБ і RGBI з даўжынёй чаргаў на аўтазапраўках, становіцца відавочнай заканамернасць — уразлівае месца рэжыму не на складах маркетплейсаў кшталту Wildberries, а ў першасных устаноўках нафтаперапрацоўкі. Калі яны прастойваюць, рэжым атрымлівае фінансавую падтрымку ад сваёй «эліты»; калі зноў запускаюцца — назірае, як выпараюцца трыльёны рублёў яго рынкавай капіталізацыі. На думку аўтара, прыпынак удараў па НПЗ замацаваў гэтае разуменне ў украінскіх стратэгаў, таму поўнае знішчэнне нафтаперапрацоўкі — толькі пытанне часу: альбо гэта прывядзе да перамір'я ўжо цяпер, у жніўні–верасні, альбо будзе выматваць агрэсара аж да поўнай капітуляцыі вясной–летам наступнага года.
Аўтар прыводзіць спіс заводаў, праца якіх, паводле яго прагнозу, будзе спыненая ў першую чаргу (з указаннем цяперашніх аб'ёмаў вытворчасці бензіну і дызельнага паліва ад нормы):
Маскоўскі НПЗ (бензін — 30%, дызельнае паліва — 50%);
Разанскі НПЗ (дызельнае паліва — 30%);
Уфімскія НПЗ (бензін — 30%, дызельнае паліва — 30%);
«Пермнафтааргсінтэз» (бензін — 40%, дызельнае паліва — 50%);
Самарскія НПЗ (бензін — 10%, дызельнае паліва — 33%);
ТАНЕКО і ТАІФ у Ніжнекамску (бензін — 20%, дызельнае паліва — 30%);
Омскі НПЗ (бензін — 40%, дызельнае паліва — 50%).
Такім чынам, паводле падлікаў Шыр’яева, гаворка ідзе пра восем не да канца спыненых НПЗ — астатнія заводы, паводле яго даных, ужо цалкам спынілі працу. Асобна згадваецца «Кірышынафтааргсінтэз», адрамантаваны месяц таму, але пакуль не запушчаны: калі завод усё ж увядуць у эксплуатацыю — насуперак нежаданню «Сургутнафтагаза» — на карце з’явіцца дзявятая кропка. Камсамольскі НПЗ працуе на 50% магутнасці, пры гэтым прычына выбуху, што адбыўся там, дагэтуль не пацверджаная незалежнымі аналітыкамі: версіі вагаюцца паміж дыверсіяй партызанаў і тэхнічнай «стомленасцю» абсталявання праз адсутнасць планавых рамонтаў. Калі пацвердзіцца першая версія, аўтар не выключае поўнага спынення і гэтага аб’екта.
У выніку, як лічыць Шыр’яеў, у Крэмля ў рэшце рэшт застануцца толькі:
Ангарская нафтахімічная кампанія;
Ачынскі НПЗ;
Яйскі НПЗ;
Сургутскі завод стабілізацыі кандэнсату.
Дастаць гэтыя аб’екты дронамі, паводле слоў аўтара, пакуль немагчыма. Аднак ён адзначае, што пры адсутнасці планавых рамонтаў — а бесперапынная праца «на мяжы магчымасцяў» цягам паўгода тэхнічна немагчымая — заводы могуць выйсці са строю самі альбо пры садзейнічанні партызанаў. У любым выпадку, сумарны ўклад гэтых прадпрыемстваў — каля 4 тысяч тон дызельнага паліва і 3 тысяч тон бензіну ў суткі — складае, паводле разлікаў аўтара, толькі 3,5% ад сутачнай патрэбы краіны, гэта значыць, паводле яго выразу, «кропля ў моры».
Аўтар таксама анансуе, што асобна разгледзіць тэму імпарту паліва, адзначаючы, што, на яго думку, ён не зможа ні выратаваць сітуацыю, ні істотна палегчыць становішча расійскай эканомікі.