Чаму ўцалеў Шайгу?

Вы не ўяўляеце, што ў гэтыя дні творылася ў Крэмлі.

Не стану сцвярджаць, што змены ў розуме Пуціна адбываюцца пад уплывам акультызму. Няма фактаў. Прамых фактаў няма. А тое, што Шайгу з Пуціным не раз з'язджалі ў глухія краі і там, на прыродзе, палявалі, рыбу лавілі і парыліся ў лазнях паводле мясцовых звычаяў, — дык гэта пра што гаворыць? Ні пра што.

Стамлянасць у іх назапасілася, хацелася глынуць першародных снягоў, наблізіцца да таямніц чужога народа.

Пра былога міністра абароны, праўда, настойліва пагаворваюць, што ён і сам з шаманскага роду, але ці бачыў яго хто, верцячагася, скачу чага, з цёмным бубнам, ля сцен векавога Крэмля або, скажам, ля ўсімі любімага месца спатканняў — фантана, што шчабеча ў цэнтры ГУМа? Ніхто, ніколі.

Насцярожвае адно абставіна. У 2025 годзе правая рука і намеснік Шайгу Цімур Іванаў, вельмі прадстаўнічы, відны мужчына, быў са ўсёй строгасцю асуджаны за крадзеж і легалізацыю злачынных даходаў і прыгавораны да працяглага турэмнага зняволення. Не стрымаўся. Прывык красці з маленства. Вайна пачалася. Каму смерць і кроў, каму слёзы, а міністэрству, дзе працаваў не толькі за сумленне Цімур Іванаў, — рака з чырвонага золата: найбуйнейшы заказчык прадукцыі для абароны і фронту.

Натыкнулася я на цікавую фразу: маўляў, Іванаў «выконваў для міністра абароны далікатныя даручэнні».

Уявіць сабе, што крыху распаўнеўшы, звінячы ордэнамі Іванаў мчыцца ва ўсю моц з любоўнай запіскай ад босса да якой-небудзь юнай Джульеты, прызнаюся: няёмка. Дык што тады хаваецца пад гэтым словам? А мільёны і мільярды. За вельмі ўрачыстыя і пахвальныя артыкулы пра міністра, за яго доблесць, за крышталёвую сумленнасць плацілі адным чорным налам.

І чорнага нала назбіралася столькі, што, колькі яго ні крадзі, прыбывае. Вайна ж ідзе, гарады гінуць, згарае жывое, і фронту патрэбныя ракеты, бранекамізэлькі, снарады, кансервы, а мёртвым руінам патрэбныя цэгла і цэмент. Ад гэтага чорнага нала раздуўся не толькі міністр, але і ўсе, хто быў побач. Як у казцы бедняк Рабін-Бобін, які ўсё еў ды еў і з'еў, уключна з людзьмі, і далёка не сорак чалавек. Дажэрся. Сядзіць.

А як жа міністра не кранулі?

І хай не сцвярджаюць наіўныя людзі, што Пуцін не стаў турбаваць Шайгу, паколькі надзець кайданы на міністра, які бесцырымонна крадзе ў разгар вайны, — гэта амаль як распрануцца на вачах у ўсіх. (Яму, дарэчы, не прывыкаць: у сініх плаўках, крыжачы бязвалосую грудзі, Пуцін тройчы ныраў у асвячаную палонку. Хрышчэнне, пад лёд ныраюць праваслаўныя.)

На месцы Шайгу хто іншы даўно б сядзеў і баланду хлебаў. А ён жывы-здаровы, фармальна атрымаў павышэнне. Тут нейкая галаўаломка, ребус. Давайце разгадваць.

Трэба гарачай крыві глынуць

У 2022 годзе ўкраінскі бізнэсмэн Генадзь Корбан публічна прызнаў, што правёў супраць Пуціна старажытны кабалістычны абрад пульсэй дэ нура, у дакладным перакладзе — агністы бізун, а па сэнсе — праклён на смерць, калі дзесяць самых вядомых равінаў, смуткуючы, звяртаюцца да анёлаў і просяць у іх смерці лютаму грэшніку.

Пуцін даведаўся пра непазбежную смерць, жвава сабраў чамадан і паехаў у тайгу. З Сярогам, міністрам простым, ён усім радня. Яму чараўнікі не адмовяць. Ужо табе, Гена Корбан, мелюзга.

Фатаграфіі Пуціна і Шайгу, зробленыя ў Сібіры, не зафіксавалі ўсяго, што адбылося, пра што з прыдыханнем і агаворкамі распавядаюць тыя, хто там быў і бачыў: Пуцін (рэінкарнацыя Чынгісхана) разам з Шайгу (рэінкарнацыя хутчэй Мухулі, чым Субэдэя, галоўнага ваенаначальніка Чынгісхана) прынялі ўдзел у шаманскім абрадзе, дзе паводле традыцыі на вогнішчы былі прынесеныя ў ахвяру пяць вярблюдаў.

Услед (ужо табе, Гена Корбан, мелюзга!) іншы абрад — і не моршчыўся ні кроплі, адсёрбнуў Пуцін свежай крыві з сэрца нейкай асаблівай сабакі, якую для гэтай мэты забілі. Дакладней: прынеслі яму ў ахвяру. І кроў з сабачага сэрца сцадзілі, а ён, папярэдне перахрысціўшыся, адпыў гэтай ахвярнай крыві.

Злодзеі мілыя, і крывапійцы мілыя.

І сорамна павінна быць тым нізкім плецкарам, якія нас упэўніваюць, што Пуцін глынуў свежай крыві для амаладжэння. Ён не эгаіст, ён для фронту глынуў, ён энергетычна воінаў рускіх за тысячу вёрст падтрымаў. З гэтай крывёй вярнулася да іх сіла, а адвага падвоілася, і пайшлі яны, не шкадуючы жывата, у мясныя крывавыя бессэнсоўныя штурмы.

Шайгу воцаркоўлены з патыліцы да пят. Без блаславення духоўнага пастыра баіцца чхнуць. Ён першым, уязджаючы пад арку ля Спаскіх варот, сваю фуражку хутка зняў, агаліўшы злёгку аблыселую галаву, падняў глыбокі позірк на ікону пад аркай і перахрысціўся. Саратнікі зразумелі: во як трэба! Цяпер усе пад аркай ля Спаскіх варот глядзяць на ікону і крыжацца тройчы. Шайгу-то і звёў прэзідэнта расійскага з верхоўным шаманам Кара-Оолам.

Вельмі дальнабачны Кара-Оол

Гісторыя жыцця Кара-Оола зусім не простая. Дзіця нарадзілася падчас камлання. Маці Кара-Оола таксама была шаманкай. Адчуўшы родавыя сутычкі, не кінула бубен і не закрычала, а наадварот, падскочыла так высока, што на імгненне знікла ў нізкім небе, але неўзабаве вярнулася ўжо з народжаным сынам на руках.

Яго пасвяцілі ў найстаражытнейшыя таямніцы яшчэ да таго, як ён пачаў хадзіць; праз дым і агонь духі продкаў схіляліся над калыскай немаўляці, ён ім усміхаўся. Але свет вакол быў бальшавіцкім і страшным. Маці раптам захварэла, і продкі забралі яе ў нябёсы. Бацька ж быў родным братам старшыні прэзідыума Тувінскай Народнай Рэспублікі. За гэтага брата, які шпіёніў і прадаваў сібірскія таямніцы японскай разведцы, сям'я, што засталася на волі, хлебнула бяды звыш меры. Сам Кара-Оол разам з бабкай і дзедам быў сасланы на востраў, бацька ж уцёк да мяжы з Манголіяй, і пра яго больш нічога не вядома. А бабку і дзеда савецкая ўлада ўпяклі ў лагер. Яны не вярнуліся.

Кара-Оол вырас з кляймом «сын ворага», «унук шаманкі». Але вырас упартым, вытрывалым, адчуваў, што продкі і маці, імі ўзятая ў неба, яго не пакінуць. Служыў, як усе, у войску. Уехаў на танку ў прыгажуню Прагу. І не спалохаўся ні крыкаў, ні крыві. Вырашыў, што так трэба. Ці не вырашыў, але пачуў парады праз дым і агонь.

Духі продкаў не стануць роднага штурхаць на вар'яцтвы.

Цяпер ён вярхоўны шаман усёй Расіі. Ён моліцца продкам і просіць іх дапамагчы ў вайне з Украінай. Публічна штурхае ўсіх іншых шаманаў да таго, каб яны часцей і ў поўную сілу праводзілі абрады для «расійскай перамогі». На сустрэчах з Пуціным ён дзеліцца сакральным: парадамі і прадказаннямі духаў. Яны абяцаюць перамогу і вельмі не «любяць Зяленскага». Украінскі прэзідэнт ім непрыемны даўно. У адрозненне ад Пуціна, у перамозе якога духі ўпэўненыя. Колькі людзей з Тывы загінула, Кара-Оол не скажа.

«Цуды» цяпер вельмі ў пашане. На вайне праслаўляюцца. Не ўдача, не справядлівасць, не чыюсьці асабістая нават адвага, а менавіта «цуд». За нас нябёсы. А хто там канкрэтна, якая нам розніца?

Але ахвяры патрэбныя. Не толькі сабака з яе юным сэрцам, не толькі вярблюды, а людзі, салдаты. Хлопцы, пастарайцеся не вярнуцца назад.

У палаючую хату ўвайду, калі скажуць

З энергетычнай падсілкоўкай справа абстаіць вельмі нядрэнна. Новая арганізацыя «Імперыя наймацнейшых ведзьмаў» праводзіла ў Маскве публічныя «кругі сілы». Жанчыны, як вядома, у чараўніцтве нічым не ўступаюць мужчынам, а ўжо руская жанчына спыніць каня на скаку, увайдзе сваім плыўным, як качачка плыве, але рашучым крокам у палаючую хату.

«Імперыя наймацнейшых ведзьмаў», на чале якой стаіць Алена Палы́нь (Алена Сулікава), нікуды не пайшла і нікога не спыніла, але правяла ў Падмаскоўі магутны абрад, мэтай якога была зноў-такі энергетычная дапамога расійскім воінам і асабіста Пуціну. Алена, якую на вуліцы не адрозніш ні ад звычайнай служачай, ні ад выхавацельніцы дзіцячага садка, пастаянна прызнаецца ў сваёй адданасці Пуціну і поўнай падтрымцы вайны. Ёсць на YouTube: чорнае манаскае адзенне, акружаная паплечніцамі, яны таксама ўсе ў чорным, на галовах клобукі.

Яна грудным моцным голасам выкрыквае заклінанні, паплечніцы падтакваюць «Воістину!» (Мова ў імперыі недапрацаваная, даводзіцца трошкі пазычаць.) Ніхто з іх, праўда, не крыжыцца. Алена лічыць, што царква не толькі цяпер не патрэбная, але і шкодная. І трэба яе знішчыць. Паколькі сваімі абрадамі царква шкодзіць важнай ведзьмінскай працы. Асабліва — звонамі. Яны сваім гукам бянтэжаць нябёсы і могуць зусім заглушыць тыя заклікі, тыя просьбы, той гучны плач, што ведзьмы з самага сэрца з зямлі да аблокаў накіроўваюць. Увогуле несуветнае нешта творыцца: і духам трывожна, і анёлам млосна. Алену Полынь ненадоўга адправілі ў калонію за экстрэмізм. Два гады яшчэ не прайшлі, але Алена мусіць вось-вось выйсці на волю: імперыя ведзьмаў без яе не вытрымае.

Дык вось: тыя, хто, уключаючы Шайгу, служаць гэтай вайне па-свойму, дзікай, язычніцкай сілай, — недатыкальныя. Яны прасочыліся, ўпоўзлі, праштурхаліся туды, за кулісы, у грымёрку Пуціна, а ён з трыбуны іх ашэльмаваў, назваў «проста лухтой». Яны прараслі, пусцілі глыбокія карані.

Бязхітрасны воін: адкуль бяруцца пустэльнікі

Пра Аляксандра Габышева мала хто ведаў, пакуль не прыйшоў сакавік 2019 года. А я даведалася тыдзень таму. І думаю: «Раман мог бы ж атрымацца!» Але раман, дакладней сказаць, дакументальная кніга ўжо напісаная. Называецца яна так: «Азараненне маланкі. Праўдзівая гісторыя шамана Аляксандра Габышева, які хацеў, але не змог выгнаць дэмана з Крэмля». Аўтар Міхаіл Башкіраў, 2026 год, выдавецтва кніжнай крамы «Бабель», Тэль-Авіў.

Выдатны водгук на кнігу і свой погляд на гэтую гісторыю толькі што апублікаваў Гасан Гусейнаў. Мне, здаецца, і рабіць тут няма чаго. І ўсё ж такі паспрабую.

Жыў-быў хлопец, якуц. Але ёсць у ім і руская кроў. Вучыўся, хацеў стаць гісторыкам. Не верыцца мне чамусьці, што Габышаў з яго фантастычным, дзіўным розумам мог бы стаць гісторыкам. Навука, так прынята думаць, а ён — ягада з іншых палёў. Гісторыкам ён ніколі не працаваў, працаваў, як самы просты чалавек: то дворнікам, то рамантаваў дахі, то яшчэ кімсьці. Жаніўся. Жонка захварэла. Ён імя жонкі дагэтуль не адкрыў. То Кацярынай заве, то Ірынай. І гэта зразумела: чужы чалавек, даведаўшыся яе сапраўднае імя, спужае дух Ірыны ці Кацярыны, яна спалохаецца і аддаліцца. Ён ведаў, што яна памірае, але верыў лекарам, маліўся амаль бесперапынна. Яна памерла, ён пайшоў у лес. Адзін. Дакладней, з сабакам. Жонка з'яўлялася ў сне. Ён зноў маліўся. Яго адшукалі родныя: «Вярніся дадому, Саша. Глядзі, здзічэў, зубы павыляталі. Хопіць». Але тут да яго прыйшло веданне.

Жывыя памерлыя

Я буду пісаць асцярожна. Не ведаю, ці дадаваў ён у сваю ежу грыбы, ці акураў ядлаўцом юрту, ці яго бубен намацаў раптам рытм, які быў патрэбны для сувязі з тым светам, але просты, адзінокі і ўдаў, што жыў у лесе, чалавек адчуў зло.

Палітыкай ён ніколі не зачароўваўся. Але зло — не палітыка, зло — сутнасць зямлі. Такая ж, як і дабро. Святло і цемра. У якуцкіх паданнях ёсць свет багоў (туды і адыходзяць памерлыя продкі), ёсць свет чалавечы (мы, людзі, жывём у ім) і ёсць цёмны свет, свет дэманаў, ён глыбока, ён нябачны, але дэманы страшна хітрыя і прагныя: яны спакушаюць людзей, прыходзяць да іх і займаюць іх цела, як злодзей займае чужую хату. Да таго ж яны галодныя і могуць з'есці душу, а цела пакінуць.

Тады з'яўляюцца сярод нас жывыя памерлыя. Іх адразу не вылічыш. Шаман адзін ведае, хто жывы, а хто мёртвы. У каго пранік дэмон, а хто чысты і ясны. І Габышаў выйшаў з лесу. З сабакам. Сказаў, што ідзе з Якуцка ў Маскву. У Маскве жыве мёртвы Пуцін, бо ў Пуціне — дэмон. І гэтага дэмана трэба выгнаць.

Без крыві, без бою, без рукапрыкладства. Малітвай і старажытным шаманскім абрадам.

Якутская казка

Мяне кранула яго зварот. Запісаны на тэлефоне: «Уладзімір Уладзіміравіч, сыходзь. З тваёй галавы валас не ўпадзе. Я буду сачыць. Ніхто зла не зробіць. Толькі сыдзі. Душа твая стане чыстая, як у немаўляці».

Упарты ён, гэты Уладзімір Уладзіміравіч! Дабром папрасілі: «Сыходзь!» Дык не. Уперся. Валасоў і так мала засталося, а тут яшчэ рызыкаваць.

Ды хіба ўвесь твой век у бункеры? Эге! Вакол шмат рэк, і лясоў, і палёў, пойдзі пагуляць, паслухаць птушак нябесных. Знойдзеш маладзіцу, дзеткі пайдуць…

Але Пуцін не зразумеў.

Тады шаман з той жа сабакай і юртай за плячыма пайшоў. Ён ростам быў малы, худы, кволы, але ў ім прачнуўся герой. Вось пра гэта, здаецца, не здагадаліся.

Пра сябе Габышаў так кажа: «Я — хто? Воін святла, вось хто я».

Цяпер раскажу вам якуцкую казку:

У Сярэднім свеце людзі з племені Айыы жылі шчасліва, пакуль з падземнай бездані не выбраліся пачвары — абаасы, не пахітылі сонца і не скавалі ўсю зямлю холадам. Нябесныя багі пашкадавалі людзей і адправілі ім на дапамогу ззяючага святлом багацяра Юрюнг Уалана, які перамог галоўнага дэмана абаасы, вярнуў на зямлю сонца і ратаваў людзей.

Юродвыя дзеля Хрыста

Калі тым, хто яго ведае, задаюць каварнае пытанне: з галавой парадак? — адны паціскаюць плячыма, іншыя ледзь не крыўдзяцца: усім бы такую! А я проста адчуваю: Габышаў па-за звыклымі людскімі катэгорыямі, па-за нашымі ўяўленнямі пра тое, хто здаровы розумам, а хто ім жа хворы.

Усе сцвярджаюць адно: ён светлы і добры. Успомніце слова «юродства». З «уродствам» мае адзін старажытны корань: «оурод». Каго Бог пакрыўдзіў. Дурны, без мазгоў. Але ёсць і юродства дзеля Хрыста. Калі чалавек аддае сябе служэнню Богу, калі ён нясе Божае слова. Яму можна плюнуць у твар, ён утрэжыцца, штурхануць у бруд — устане, ударыць — але ён не адкажа ўдарам.

Ёсць яшчэ азначэнне: блажэнны. Валодае дабром. Боскім дабром дабра, бескарысным.

Так, ён мала што разумеў у палітыцы. Навальнага мог з Сабчак пераблытаць. Але здарылася нешта такое, што ён адчуў: трэба ісці. Яго пасылаюць. Ён больш не Габышаў, ён — воін святла. Склаў юрту, узяў пса і пайшоў.

І людзі ўбачылі: во чалавек. Ідзе, усміхаецца. Побач сабака. Ён так патлумачыў: «Дэмана выганю. І будзе зноў на зямлі добра». Да яго пачалі далучацца. Хто з цікаўнасці, хто — каб дапамагчы. У дарозе ім усім дапамагалі. Кармілі, пускалі пераначаваць. Ён зваў людзей не імёнамі, а мянушкамі. Быў Анёл, быў Варон, быў і Дзед Мароз. Русалка была, шмат розных прыбілася. Ён кожнага адчуваў. Людзі біліся і спрачаліся да хрыпаты. Бывала, і кралі — але не як Цімур Іванаў. Ён не абураўся і не праганяў іх. Ён ведаў: усё ўладзіцца. Яны проста людзі, іх трэба цярпець. У дарозе загінула сабака. Ён лёг на ўзбочыну, доўга ляжаў. Маліўся за верную сабачую душу.

З дэмонамі не развітвайцеся

Вы не ўяўляеце, што ў гэтыя дні творылася ў Крэмлі. Пуцін не жадаў сустракацца з нейкім абарваным хлопцам, які вырашыў яго вызваліць ад дэманаўскіх чараў. Яму так прывычней, з дэманам. А хлопец, дакладваюць, не пытаючыся вырашыў правесці шаманскі абрад. Проста перад Крэмлём. Пад вокнамі.

Шайгу так вырашыў: «Хай крыху паходзіць. Вазьмем проста з дарогі». «Ды ты разберысся, — хрыпеў Пуцін, — ён дакладна шаман?» «Кажа, што шаман, — адказваў з шаманскага роду Шайгу, — але не камлае і бубнам не трасее. І лячыць не ўмее». «Які ж ён шаман тады? Самазванец! Узяць! Нагуляўся!»

Па Габышава прыйшоў цэлы атрад. Хацелі звязаць, ён схапіў самаробны цацачны меч і ўдарыў кагосьці. Штаны парваў. Аказаў, значыць, пасільны супраціў уладзе.

Звязалі, як прынята, і вывезлі. Спачатку жыў у родзічаў, узяў шчанюка. І зноў абвясціў: «Пайду на Маскву. Дэмана выганяць. Нельга спыняцца. Будзе дрэнна».

Вайна: брат на брата

Ой як стала дрэнна. Не толькі ў Маскве. Вайна наспявала, але продкі, дакладней: духі продкаў прадчуваюць усё. І задоўга прадчуваюць. Іх час бяжыць не лінейна, як наш, ён апаясвае сусвет і рухаецца адначасова назад і наперад, улева, управа, уніз, угару.

Але якраз у тыя месяцы пачаўся вірус, і зямлю разрэзалі іржавым лапатам, капаючы магілы. Лажыцеся і спіце спакойна. А тыя, хто застаўся ў гарадах, у вёсках, паўсюль, дзе ішло жыццё, закрылі сабе твары маскамі.

Сярэднявечча вярнулася раптам. Ніхто і не здагадваўся. За Габышавым сачэнне скончылася. Псіхічна хворы, аддаць, куды след. Там у кожнай палаце такіх, як шаман, чатырнаццаць штук вар'ятаў. Якуты, эвенкі, ханты, чукчы, рускія.

Якуцкі неўралагічны цэнтр. Лечылі сур'ёзна: галоперыдолам. Бо: манія, змрочны псіхоз. І ён пакорыўся. Ноччу спаў ціха. Пра Пуціна не ўспамінаў. Жонку бачыў часцей, чым раней: амаль штодня. Валасы даўно адраслі пасля «хіміі».

— Я ім усё сказаў, — тлумачыў ёй шаман. — Я ўсё ім сказаў пра вайну. Ідзе брат на брата. Вайна — гэта зло.

Яна закрывала вочы валасамі.

— Не плач, – казаў ёй шаман. — Дадому трэба б. Яны не пускаюць.

А дома шчанюку беласнежнаму, хуткаму, падсыпалі яду. Пацуковага яду, каб ён памучыўся. Ён і памучыўся. Спачатку ўцякаў ад сваёй дзікай болі, потым рухацца перастаў, проста ў кут забіўся.

Шаману пра смерць яго не сказалі. Сарвецца. Зноў перавядуць пад узмоцненае назіранне. Вось у навасібірскай бальніцы сачыў за ім сам начальнік: палкоўнік Уселмондоеў, Марат. Сачыў добра, хоць не быў лекарам. Ваенным быў. Але падвернулася такая няхітрая праца: глядзець, каб сярод вар'ятаў людзей не выйшаў бы змова ці путч.

Яны ішлі за ім

Палкоўнік загінуў ва Украіне. Пагнаўся за доўгім рублём, вярнуўся ў труне. Шаману ў лісце напісалі: «Загінуў палкоўнік Уселмондоеў». Ён горка ўздыхнуў. Жыў сабе чалавек і шмат ліхога нарабіў. Навошта? І Варон пайшоў на вайну. Жывы ён ці не — не ведае ніхто. Цёмны быў, злы і цёмны. У атрадзе яго не любілі. А ішоў. І дакладна дайшоў бы да самай Масквы.

Вось што атрымліваецца? Шаман вёў людзей, каб дэмана выгнаць. На Чырвоную плошчу іх вёў, да Пуціна. І людзі за ім ішлі пакорліва, як авечкі. А Габышава вывезлі — усё рассыпалася. І тыя ж, хто ішоў за шаманам, пайшлі на вайну забіваць.

Цюменскі пісьменнік Ягораў, з доўжэзнай лахматай сівой барадой, за што атрымаў мянушку «Наш Дзед Мароз», далучыўся да атрада шамана, уцёкшы з бальніцы, дзе лячыўся ад запалення лёгкіх. Ён так кажа:

Затопіць Маскву дабрыня. Дайце толькі туды Аляксандру дабрацца. Як будзем дэмана гнаць, мы не ведалі. І пытацца нечага было. За ім толькі ішлі. Ён-то ведаў, хоць з намі не абмяркоўваў. У ім сіла была. Духоўная сіла. Таму ён, калі яго бралі, і не супраціўляўся. Мячом сваім дзіцячым узмахнуў адзін раз — і ўсё. Узялі ды вывезлі.

Кара-Оол раззлаваўся

Сядзіць вельмі змрочны, у поўсцях, у пярэстых пёрах. Людзей трэба тэрмінова лячыць, камланні чакаюць, дзеці плачуць па юртах, паляўнічыя выйдуць у тайгу, а дадому не прыходзяць. Шукаць трэба іх. Каго воўк зжэр ад тугі, а хто сам збег ад законнай жонкі.

А тут кажуць: дай-ка нам інтэрв'ю. Культурныя людзі, выдавецтва «Сноб». Чулі? Як жа, як жа, чулі. Але Кара-Оол асабіста таго хлопца не бачыў ні разу. А ён адзначыўся. Па-першае, шаманам сябе абвясціў. Які ты шаман? Ты ў лесе заседзеўся, наеўся, напэўна, мухамораў і во: цяпер я шаман. Пасвяціў цябе хто? Гады вучобы і практыкі! Спачатку ты павінен іншых слухаць, потым пад іх кіраўніцтвам ціхенька камлаць.

Кара-Оол вельмі злуецца, пёры калыхаюцца. «Дык ён не шаман?» — «Ды які ён шаман?» — «А што азначае тады ўвесь паход?» — «А як самазванцы сябе паводзяць, ведаеш?» — «Дык ён самазванец?» — «Ён нас зганьбіў! Мы ўладу паважаем, мы людзям патрэбныя. Да нас, ведаеш ты, хто па падтрымку ездзіць?» — «Здагадваюся». – «А ён супраць улады законнай пайшоў!» – «Але з мірнымі мэтамі, як кажуць?» – «Мы такіх мэт ніколі не падтрымаем!»

І пот з ілба выцер. Канец інтэрв'ю.

Намеснік шамана Артур у «Інтэрфаксе» без пёраў, без поўсці, у выдатным касцюме і ружовым гальштуку сказаў філасофска: «Мы не адобряем, вядома. Але гэта містычны акт. Па-за межамі логікі. Бо што кажа Габышаў? Азараненне. Яно прыйшло звыш. Яму, так бы мовіць, быў Голас. Ён, так сказаць, з «асабістымі бясамі змагаецца». Мы сутыкаемся з такой барацьбой, і калі прыходзяць да нас па дапамогу людзі, якія гэтую барацьбу перажылі, мы ім дапамагаем. А ўсё астатняе: паход гэты, натоўпы, якія ён на Маскву вёў… Пардон. Але ж гэта лухта!»

Цяпер злёгку пастарэлы з таго дня, калі ён на танку ціснуў натоўп у Празе, сусветна вядомы шаман тлумачыць: «Псіхічна моцна хворы чалавек. Бяздомны з лесу. Цяпер яго лечаць. Мы вельмі шкадуем, што ў нашых СМІ яму раптам надалі такую значнасць. Няшчасны, розум яго знемагае. Спадзяёмся на медыцынскую дапамогу».

Дзе ты, воін святла? Пабудзь яшчэ тут.

Ірына Муравёва, The Moscow Times

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]