Апошні ястраб Амерыкі
- Віталь Портнікаў
- 13.07.2026, 10:22
- 2,084
AP PHOTO/VADIM GHIRDA
Пазіцыя сенатара Грэма была ўнікальнай.
Вестка пра раптоўную смерць сенатара Ліндсі Грэма прыйшла тады, калі ён толькі што вярнуўся са свайго дзясятага ваеннага візіту ў Кіеў — яшчэ ў пятніцу ён сустракаўся з прэзідэнтам Зяленскім, гаварыў пра супрацьпаветраную абарону Украіны і санкцыі супраць Расіі.
Грэм ніколі не быў класічным заканадаўцам-дыпламатам. Наадварот — ён быў чалавекам, які падкрэсліваў неабходнасць сілавога ціску на дыктатуры і іх кіраўнікоў. Які настойваў, што толькі такая пазіцыя Злучаных Штатаў можа дапамагчы дэмакратычным краінам стварыць асновы для ўласнай бяспекі ў нашым няпростым свеце.
Падтрымка сенатарам Грэмам Украіны з таго часу, як пачалася расійская агрэсія супраць нашай краіны, заўсёды была паслядоўнай і прынцыповай. Бо і ва ўсіх іншых выпадках, калі Расія здзяйсняла агрэсіўныя дзеянні, сенатар прытрымліваўся менавіта такой пазіцыі.
Скажам, тады, калі было прынята рашэнне пра напад Расіі на маленькую Грузію — што стала прэлюдыяй да вялікіх войнаў на постсавецкай прасторы. І тады ў сенатара Грэма была абсалютна выразная пазіцыя і выразнае пасланне адміністрацыі прэзідэнта Джорджа Буша — аж да прапаноў быць больш рашучымі ў абароне грузінскага суверэнітэту і прымаць рашэнні пра больш выразныя палітычныя крокі.
Такой жа абсалютна выразнай і зразумелай была пазіцыя сенатара і ў пытаннях Блізкага Усходу, дзе ён заўсёды заклікаў займаць жорсткую пазіцыю ў дачыненні да Ірана і іншых дыктатарскіх рэжымаў, што пагражаюць бяспецы як Злучаных Штатаў, так і дэмакратычных краін рэгіёна.
З гэтага пункту гледжання можна сказаць, што пазіцыя сенатара Грэма была ўнікальнай — у сітуацыі, калі і Ізраіль, і Украіна практычна пазбавіліся традыцыйнай двухпартыйнай падтрымкі, якая засяродзілася альбо ў шэрагах рэспубліканцаў, альбо ў шэрагах дэмакратаў. Сенатар Грэм падтрымаў абедзве гэтыя краіны — і цяпер пра яго са словамі ўдзячнасці згадваюць і ў Кіеве, і ў Ерусаліме. І гэта таксама напамін пра тое, якой павінна быць палітыка Злучаных Штатаў адносна дэмакратычных краін, што змагаюцца за сваё існаванне ў супрацьстаянні з агіднымі дыктатарскімі рэжымамі — рэжымамі, якія лічаць, што сіла, прымус і ідэалагічныя выдумкі могуць быць апраўданнем для забойства мірных жыхароў і захопу чужых тэрыторый.
Вядома, можна было б сказаць, што ўрокі эпохі, якую ў амерыканскім палітычным жыцці ўвасабляў Ліндсі Грэм, абавязкова ўлічаць. Але я не быў бы такім аптымістам. Усе мы бачым, што прыйшлі новыя палітычныя часы. Прыйшлі людзі, якія думаюць не столькі пра прынцыпы, колькі пра электаральныя перамогі. Людзі, якія жадаюць не тлумачыць суайчыннікам сутнасць каштоўнасцяў, а перадусім імкнуцца спадабацца гэтым суайчыннікам дзеля хуткай перамогі на выбарах. І нават не задумваюцца, што наступных выбараў для тых жа суайчыннікаў можа проста не быць — праз ваенную небяспеку і іх гібель. Тое, што, дарэчы, раней было выключна вобразам, калі мы гаварылі пра гэтую небяспеку і гэтую гібель, цяпер становіцца рэальнасцю ў многіх краінах свету.
І колькасць гэтых краін будзе толькі павялічвацца ў нашым няпростым ХХІ стагоддзі — калі мы не будзем прыслухоўвацца да палітычнай спадчыны такіх людзей, як сенатар Ліндсі Грэм. Як і сенатар Джон Маккейн — якога Грэм у свой час абараняў ад самога Дональда Трампа.
Ліндсі Грэм застанецца ўвасабленнем той амерыканскай палітыкі, якая дарыла свету надзею на мір і выжыванне ў найгоршыя дзесяцігоддзі ХХ і пачатку ХХІ стагоддзя. А цяпер гэтая пазіцыя можа стаць надзеяй на тое, што свет зможа выбрацца з той палітычнай і ваеннай прорвы, у якую мы ўсе праваліліся, — з меншай колькасцю разбурэнняў, ахвяр і таго пачуцця катастрофы, якое нас не пакідае.
Віталь Портнікаў, «Фэйсбук»