Спраўдзілася мара ідыёта
1- Уладзімір Пастухоў
- 25.06.2026, 11:03
- 3,802
Еўропа прыйшла да новага кансенсусу.
Мы, відавочна, маем якасна іншую сітуацыю на фронце і ў тыле вайны Расіі супраць Украіны, чым, скажам, паўгода таму. Яе асноўнымі адметнымі рысамі з'яўляюцца:
– рэзка ўзрослыя магчымасці Украіны для нанясення удараў дронамі і ракетамі на глыбіню да ста пяцідзесяці і нават больш кіламетраў уздоўж усёй лініі фронту, у выніку чаго ўзнікла «паўблакада» Крыма і запаволілася наступленне расійскай арміі;
– рэзка ўзрослыя магчымасці Украіны для нанясення стратэгічных удараў па ўсёй еўрапейскай і нават месцамі азіяцкай частцы Расіі на глыбіню да двух тысяч кіламетраў, у выніку чаго ўзнік паліўны крызіс і нават паказальны, праўда пакуль адзінкавы, прарыў СПА вакол Масквы.
Такім чынам, калі вынесці з гэтага ўраўнення за дужкі наступствы, то ўнутры дужак застанецца адзіная прычына — якасны і пры гэтым скачкападобны прагрэс у забяспечанасці ўкраінскай арміі сучаснай зброяй, перш за ўсё дронамі і ракетамі ўсіх тыпаў, а, магчыма, і самалётамі.
Паводле закону захавання «вайсковай энергіі» гэты рост не можа ўзяцца з нікуль. Аддаючы належнае кіраўніцтву Украіны ў цэлым і новаму міністру абароны Фядораву ў прыватнасці, з імем якога часта звязваюць гэты тэхналагічны прарыў, адзінай рэальнай іх «першапрычынай» з'яўляюцца еўрапейскія саюзнікі Украіны, што забяспечваюць «украінскую зборку» крытычна важнымі камплектуючымі (перш за ўсё сістэмамі навядзення).
Паколькі нічога не перашкаджала Еўропе прыняць рашэнне аб пастаўках гэтых крытычна важных сістэм (што роўназначна пастаўкам далёкабойных наступальных узбраенняў, хай і ў завуаляванай форме) год, два і нават тры таму, лагічна меркаваць, што ў Еўропе адбылася змена нейкай прынцыпова важнай парадыгмы, якая раней перашкаджала прыняццю падобных рашэнняў.
У цэлым тое, чым з'яўляецца гэтая парадыгма, даўно з'яўляецца сакрэтам Палішынэля. Да апошняга часу Еўропа трымалася прынцыпу «дыстанцыйнай вайны»: падтрымліваць Украіну, якая ваюе, але не ваяваць разам з Украінай і, тым больш, замест Украіны.
Каб не выйсці за межы гэтай парадыгмы, Еўропа строга кіравалася канцэпцыяй «чырвоных ліній» у адносінах з Крэмлём (тут ваюем, а тут не ваюем). Эксперыментальна («на вока») устанаўліваліся нейкія дамарослыя «правілы», якія да таго ж пастаянна змяняліся, выкананне якіх нібыта гарантавала, што рускія не нападуць на Еўропу: «джавеліны» даём, а танкі не даём; даём танкі, але не даём самалёты; даём самалёты, але не даём далёкабойныя ракеты і гэтак далей.
Відавочна, што адбылося нешта, што прымусіла Еўропу або перастаць баяцца, або пачаць баяцца чагосьці іншага. Паставіўшы кампаненты, якія дазволілі Украіне хутка наладзіць масавую зборку далёкабойных узбраенняў (я тут абапіраюся на серыю інтэрв'ю Шпігельмана, які, спадзяюся, ведае, што кажа), Еўропа дэманструе новы падыход, у межах якога яна або лічыць напад Расіі на адну або некалькі краін НАТА немагчымым, або проста больш яго не баіцца.
Прычын для такіх перамен шмат, але я гатовы вылучыць адну, якую лічу найбольш істотнай. У пэўным сэнсе можна сказаць, што спраўдзілася мара ідыёта. Крэмль няспыннымі намаганнямі сваіх прапагандыстаў і ідэолагаў, уключаючы Суркова, Дугіна, Караганава і іншых, так часта трансляваў на Захад думку пра тое, што вайна ва Украіне ёсць толькі прыватным праяўленнем ягонай экзістэнцыйнай барацьбы з Захадам, што быў, урэшце, пачуты.
Вада камень точыць. Урэшце Еўропа прыйшла да новага кансенсусу пра тое, што вайна з Расіяй не проста непазбежная, але і неадваротная ў найбліжэйшай будучыні. А раз ваяваць усё роўна давядзецца, дык лепш рабіць гэта цяпер, пакуль моцныя ЗСУ, а Узброеныя сілы Расіі знясіленыя ўкраінскай ваеннай кампаніяй, чым праз некалькі гадоў, калі Украіна будзе па-за гульнёй, а расійская армія адновіцца. Увогуле гэта лагічна: з двух бед заўсёды выбіраюць меншае.
Уладзімір Пастухоў, Telegram