Сачыце за Крымам і Беларуссю

Украіна цяпер стварае для Пуціна мноства зон рызыкі.

Вакол Украіны, падаецца, пануе новы настрой — адчуванне ўпэўненасці ў тым, што ход вайны змяняецца на яе карысць і супраць Расіі.

Беспілотнікі, тэхналогіі і фінансаванне — цяпер гарантаванае Еўропай — здаецца, вывелі Украіну на лідарскія пазіцыі… Падаецца, украінскі патэнцыял беспілотнікаў далёкага радыусу дзеяння, узмоцнены пераходам да маштабнай вытворчасці, цяпер пераносіць вайну на тэрыторыю Расіі. Мы назіралі гэта на працягу апошніх некалькіх тыдняў падчас гучных атак на Санкт-Пецярбург і Маскву — велізарнае прыніжэнне для Пуціна.

Украіна спрабуе выкарыстаць сваю перавагу для эскалацыі, каб навязаць Расіі яшчэ больш высокія ваенныя, эканамічныя і палітычныя выдаткі. Канчатковая мэта тут, думаю, — прымусіць Расію весці перамовы на аснове больш рэалістычнага парадку дня, адмовіўшыся ад максімалісцкіх патрабаванняў, вылучаных на саміце ў Анкарыджы паміж прэзідэнтам Трампам і Пуціным.

Варта адзначыць/падкрэсліць шэраг ключавых наступальных дзеянняў Украіны:

Па-першае, працягваюцца магутныя ўдары ўкраінскіх беспілотнікаў па расійскай энергетычнай інфраструктуры, з атакамі па ўсёй Расіі на нафтаперапрацоўчыя заводы і іншую, звязаную з энергетыкай, інфраструктуру, а таксама па ваенна-прамысловым комплексе. Мэта — знясіліць ваенную машыну Расіі менавіта тады, калі яна, здаецца, сутыкаецца з абмежаваннямі магутнасцей — дэфіцытам працоўнай сілы. Атакі на НПЗ накіраваныя на тое, каб стварыць дэфіцыт і данесці вайну да расійскага насельніцтва, а таксама абмежаваць пастаўкі паліва на лінію фронту.

Што да атак на расійскую энергетычную інфраструктуру, раней Украіна стрымлівалася, улічваючы патрабаванні заходніх саюзнікаў, якія хваляваліся з‑за магчымага ўплыву такіх дзеянняў на сусветныя цэны на энерганосьбіты і сусветную эканоміку. Украіна таксама залежала ад заходніх ракет далёкага радыусу дзеяння — ATACMS, HIMARS, Storm Shadow/SCALP і іншых, — таму ёй даводзілася ўлічваць меркаванне пастаўшчыкоў. Але сітуацыя тут змянілася, бо:

а) Украіна распрацавала ўласныя сродкі для нанесення далёкіх удараў з дапамогай дронаў і ракет;

б) вайна ЗША і Ізраіля супраць Ірана зняла абмежаванні на ўдары Украіны па расійскай энергетычнай інфраструктуры, бо яна магла сцвярджаць, што калі ЗША наносяць удары па Іране, дэстабілізуючы сусветныя энергетычныя рынкі ў сваіх інтарэсах, то чаму б Украіне не зрабіць тое самае ў дачыненні да Расіі, калі на кон пастаўлены яе нацыянальныя інтарэсы бяспекі?

Пальчаткі былі знятыя. І, думаю, з набліжэннем заканчэння вайны ў Іране і аднаўленнем тэндэнцыі да зніжэння цэн на нафту ціск на Украіну з патрабаваннем не наносіць удары па расійскіх энергетычных актывах яшчэ больш змяншыўся.

Па-другое, варта паўтарыць, што ўдары па Санкт-Пецярбургу і Маскве сталі велізарнай піяр-перамогай для Украіны, перанёсшы вайну ў самае сэрца Расіі і падкрэсліўшы няздольнасць расійскай СПА і Пуціна абараніць насельніцтва ад украінскіх атак.

Па-трэцяе, мы назіраем кампанію па ізаляцыі і задушэнні Крыму. Сухапутны маршрут у Крым стаў смяротна небяспечным з‑за удараў украінскіх беспілотнікаў па калонах забеспячэння. На выходных мы бачылі ўдары ўкраінскіх дронаў па паромах, што перапраўляюцца праз Керчанскую праліву ў Крым. Мы таксама бачылі атакі на ключавыя сістэмы СПА вакол Керчанскага моста.

Падаецца, гэта толькі пытанне часу — калі Керчанскі мост будзе выведзены з ладу, што пакіне Крым у ізаляцыі. Пастаўкі паліва туды ўжо на крытычным узроўні, а турысты масава з’язджаюць — калі здольныя дастаць паліва.

Калі першапачатковая анексія Крыму Пуціным у 2014 годзе, а затым першае ўварванне на Данбас у тым жа годзе мелі мэтай забеспячэнне бяспекі Крыму і расійскіх войскаў, што там знаходзяцца, то гэтая палітыка была літаральна разнесеная ў шматкі.

Цяпер, безумоўна, узнікае пытанне, ці пачне Украіна штурм, каб вярнуць Крым, — хаця гэта ўсё яшчэ выглядае малаімаверным, улічваючы велізарныя чалавечыя страты, якія гэта, верагодна, пацягне за сабой.

Па-чацвёртае, ціск на Беларусь узмацняецца. Мінулым тыднем Зяленскі агучыў ультыматум прэзідэнту Лукашэнку — спыніць падтрымку вайны Расіі супраць Украіны, інакш… Зяленскі канкрэтна ўзгадаў выкарыстанне радараў у Беларусі, якія дапамагаюць Расіі наводзіцца на мэты ва Украіне, а таксама пастаўкі паліва з Беларусі ў Расію. Зяленскі папярэдзіў, што калі гэта не спыніцца, Украіна возьме справу ў свае рукі, намякаючы на ваенныя ўдары. Лукашэнка, думаю, вельмі не хацеў бы ўцягвацца ў гарачую вайну з Украінай, бо:

а) беларускія ваенныя наўрад ці пратрымаюцца доўга і, верагодна, не захочуць ваяваць за Лукашэнку і супраць Украіны;

б) гэта можа прывесці да ўнутранага паўстання супраць Лукашэнкі.

І гэта, мабыць, найлепшы вынік для Зяленскага. Любая ўнутраная плынь супраць Лукашэнкі стала б кашмарам для прэзідэнта Пуціна, бо яму, верагодна, давялося б вырашаць, ці перакідваць войскі з вайны ва Украіне, каб супрацьдзейнічаць патэнцыйнаму сцэнару змены рэжыму ў Беларусі.

Апошняе, відавочна, стала б яшчэ адным велізарным ударам па рэжыме Пуціна і проста падкрэсліла б стратэгічную катастрофу, у якую ператварылася вайна, бо цяпер Расія рызыкуе страціць саюзніка ў асобе Лукашэнкі пасля страты Масквой рычагоў уплыву на Паўднёвым Каўказе (Арменія выходзіць з арбіты Расіі пад кіраўніцтвам Пашыняна), страты Асада ў Сірыі і Мадура ў Венесуэле.

Цікава, ці дала б Масква ўпасці такім саюзнікам, як Асад і Мадура, калі б яе рэсурсы не былі знясілены ва Украіне? Я так не думаю.

Насамрэч тое, што цяпер адбываецца ў Беларусі, можа быць украінскім адцягваючым манеўрам ад Крыму, які дапамагае падзяліць і распыліць расійскія ваенныя рэсурсы. І, магчыма, удаары ў Санкт-Пецярбургу, Маскве і іншых месцах у глыбіні Расіі таксама прымушаюць Расію адцягваць ключавыя сродкі СПА і іншыя рэсурсы ад Крыму. Усё гэта робіць Крым усё больш уразлівым для атак з боку Украіны і нежыццяздольным для ўтрымання.

Магчыма, канчатковым вынікам для Украіны тут з’яўляецца не паўнамаштабны ўкраінскі штурм [Крыму], а перагаворны інструмент, каб прымусіць Расію адступіць ад сваіх максімалісцкіх патрабаванняў на Данбасе.

Чаго Пуцін хоча больш — Данбаса ці проста ўтрымаць Крым?

Крым як база Чарнаморскага флоту мусіў стаць настолькі важнай ваеннай мэтай, што гэта прывяло да анексіі Крыму ў 2014 годзе, а потым да спробы стварыць сухапутны калідор у Крым падчас поўнамаштабнага ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе. Цяпер у Крыму няма ні сухапутнага, ні марскога калідора! І ён выглядае ўсё больш абложаным.

Такім чынам, Крым становіцца новым цэнтрам увагі Украіны.

Сачыце за гэтым напрамкам, а таксама за Беларуссю.

Тымоці Эш, New Voice

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]