WSJ: Пуцін марыў пра вялікую РФ, але сам яе разбурыў
14- 6.05.2026, 5:00
- 8,296
Расія канчаткова і фатальна страціла статус сур'ёзнай дзяржавы.
Уладзімір Пуцін за чвэрць стагоддзя кіравання пазбавіў яе статусу «вялікай дзяржавы». Пра гэта амерыканскі палітолаг, эксперт у галіне міжнародных адносінаў Уолтэр Расэл Мід піша ў калонцы для The Wall Street Journal.
На яго думку, больш за дзесяць гадоў Пуцін выйграваў на фоне некаторых «недалёкіх» заходніх лідараў. Яго праніклівае і пазбаўленае ілюзій разуменне сваіх апанентаў дазваляла яму «наносіць адно зневажальнае паражэнне за другім самаўпэўненаму Захаду», сярод іх — напад на Грузію ў 2008 годзе, захоп Крыму і значнай часткі Данбаса ў 2014 годзе, лічыць аўтар калонкі.
Росту ўплыву Пуціна істотна спрыялі яго роля ў падаўленні пратэстаў у Беларусі супраць Аляксандра Лукашэнкі, а таксама змяншэнне, пры нефармальнай падтрымцы Крамля, уплыву Францыі ў былых афрыканскіх калоніях, адзначае WSJ.
«Крытычнай памылкай» Пуціна аўтар матэрыялу лічыць тое, што ён не прыняў Украіну як сапраўдную дзяржаву, мяркуючы, што яе народ не валодае нацыянальнай самасвядомасцю, а законны ўрад — «пустая абалонка».
Крытычная маса ўкраінцаў «аказалася гатовая змагацца і паміраць за краіну, якую спадар Пуцін пагардліва адкінуў», гаворыцца ў артыкуле. Прэзідэнт Уладзімір Зяленскі аказаўся адораным палітыкам і дыпламатам, які здолеў захаваць адзінства народа ўнутры краіны і пры гэтым цярпліва назапашваць міжнародную падтрымку, канстатуе яго аўтар.
Ён дапускае, што вяснова-летняе наступленне РФ яшчэ можа прывесці Украіну да крызісу, але вайна дзяржавы-агрэсара цягнецца «ўжо занадта доўга, каштуе занадта дорага і настолькі аслабіла асновы расійскай магутнасці, што любая перамога будзе піравай». Больш верагодны вынік, на думку амерыканскага палітолага, — «пакутлівы тупік, які і далей будзе вычэрпваць чалавечыя і эканамічныя рэсурсы РФ», пагражаючы ўладзе Пуціна.
Параза Віктара Орбана у Венгрыі пазбавіла Маскву найбліжэйшага еўрапейскага саюзніка, а астатні Еўрасаюз, нягледзячы на раз'яднанасць і дэзарыентацыю з-за трансатлантычнага расколу, захаваў фінансавыя рычагі падтрымкі Украіны. На ўсходнім напрамку Пуцін страчвае ўплыў у Арменіі і Азербайджане, якія ўжо актыўна супрацоўнічаюць з Захадам, падкрэслівае ён. Пры гэтым частка рэспублік Цэнтральнай Азіі цяпер мае больш цесныя эканамічныя сувязі з Кітаем, чым з РФ, актыўна развіваючы трубаправодныя маршруты для паставак энергарэсурсаў на Захад у абыход расійскай тэрыторыі.
Аўтар калонкі звяртае ўвагу на змену ўлады ў Сірыі як на чарговую страту Крамля, а таксама на яго няздольнасць аказаць значны ўплыў на ваенныя або дыпламатычныя падзеі падчас ваеннай аперацыі ЗША і Ізраіля супраць Ірана. У той жа час унутры РФ назіраецца дэмаграфічны спад, узмоцнены вайной ва Украіне; пры гэтым доля мусульманскага насельніцтва ў краіне расце, мусульманскіх меншасцяў у Расіі становіцца больш, сказана ў матэрыяле.
Пакуль дзейнага кіраўніка Крамля «не варта спісваць з рахункаў», але калі яму не ўдасца «знайсці энергію і крэатыўнасць, каб выбрацца з гэтага становішча», гісторыя можа запомніць яго як лідара, пры якім Расія канчаткова і фатальна страціла статус сур'ёзнай вялікай дзяржавы», рэзюмуе WSJ.