Андрэй Санікаў: Я распавёў генералу Валерыю Залужнаму пра пазіцыю беларусаў
12- 20.05.2026, 11:16
- 11,592
Украіна перахоплівае ініцыятыву.
У Таліне прайшла Канферэнцыя Ленарта Меры — адзін з галоўных форумаў Паўночнай Еўропы па пытаннях бяспекі і будучыні рэгіёна. У мерапрыемстве, якое адбылося 15-17 мая, узяў удзел лідар грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» Андрэй Санікаў. Сайт Charter97.org пагаварыў з апазіцыйным палітыкам пра ўдзел у гэтай канферэнцыі.
— На канферэнцыі вам удалося сустрэцца з былым галоўнакамандуючым Узброеных Сіл Украіны Валерыем Залужным. Ці ўдалося пагаварыць?
— Я сустрэўся з генералам і паслом Валерыем Фёдаравічам Залужным перад яго выступленнем. Ён трохі хваляваўся, таму я не стаў займаць яго час. Проста сказаў яму, што публічна агучваў ідэю, каб ён стаў галоўнакамандуючым сіламі НАТА. Прысутныя пры гэтым украінцы пацвердзілі мае словы. Я пажадаў яму поспеху і сказаў, што беларусы ўсёй душой з украінцамі і жадаюць Украіне як мага хутчэйшай перамогі. Удзел Залужнага ў канферэнцыі стаў адным з самых яркіх яе момантаў. Генерал зрабіў моцнае ўражанне сваёй граматнай прамовай, стратэгічным мысленнем, нежаданнем абмяркоўваць якія-небудзь дробныя плёткі або адносіны ўнутры кіраўніцтва Украіны. Валерый Залужны — дзяржаўнік з велізарным досведам ваеннага кіраўніцтва, а цяпер і дыпламатыі.

— З кім яшчэ з палітыкаў, вайскоўцаў і экспертаў удалося сустрэцца ў Таліне? Якія тэмы сталі ключавымі на Канферэнцыі Ленарта Меры?
— Я ўдзельнічаю ў канферэнцыі з дня яе заснавання, з перапынкам на палітычную адседку. На канферэнцыі збіраюцца палітыкі, журналісты, аналітыкі, грамадскія дзеячы і дыпламаты пераважна з рэгіёна Паўночнай Еўропы
Падчас сустрэч, проста ў кулуарах і на мерапрыемствах на палях канферэнцыі, даводзіцца мець зносіны з многімі. З некім удаецца пагутарыць грунтоўна, з некім — каротка. Натуральна, я абмяркоўваў тэму Беларусі, але не толькі.
На канферэнцыі было шмат удзельнікаў рознага ўзроўню, зносіны з якімі і іх выступленні дапамагаюць лепш зразумець тое, што адбываецца, і пазіцыі асобных краін і арганізацый.
Запомніліся выступленні прэзідэнткі Малдовы Майі Санду, Гарры Каспарава, Вярхоўнай прадстаўніцы ЕС па замежных справах Каі Калас і іншых.

— Канферэнцыя праходзіла ў дні, калі камандуючы Сіламі беспілотных сістэм Узброеных Сіл Украіны Роберт «Мадзяр» Броўдзі папярэджваў дыктатара Лукашэнку. Ці гаварылі ў Таліне пра рызыку эскалацыі з тэрыторыі Беларусі? Наколькі ён рэальны, на вашу думку?
— Вядома, рэальны. На канферэнцыі гаварылі пра тое, што гэта можа быць наступным крокам Пуціна. Лукашэнку няма куды дзецца, ён будзе вымушаны падпарадкоўвацца. Усё гэта адсочваецца.
Я размаўляў з прадстаўнікамі Еўразвязу, прадстаўнікамі разведвальнага супольніцтва, і яны мяне запэўнівалі, што адсочваюць сітуацыю, манітораць яе, і беларуская тэма, вядома ж, прысутнічае. Лічу, што ўкраінцы ўжо даўно мусілі агучваць магчымасць удараў у адказ, каб не дапусціць працяг вайны з удзелам Лукашэнкі і беларускіх падраздзяленняў.
Мы бачым цяпер, што нахабства Пуціна і Лукашэнкі ўзрастае па меры росту іх страху. Гэтыя ядзерныя вучэнні, заявы аб сумесных планах ужывання ядзернай зброі — даволі небяспечны сігнал пра магчымую эскалацыю ваенных дзеянняў.
— Апошнім часам заходнія СМІ гавораць пра змену ходу вайны і пераход ініцыятывы да Украіны. Якія настроі з гэтай нагоды былі ў вашых суразмоўцаў, экспертаў і ўдзельнікаў канферэнцыі? Ці бачаць на Захадзе шанец Украіны пераламаць сітуацыю?
— Так, гэтым разам гаварылі пра тое, што ўкраінцы відавочна перахопліваюць ініцыятыву. Прычым, хачу адзначыць, што ўсе гэтыя размовы вяліся яшчэ да ўдару па Маскве, ён адбыўся ўжо пасля заканчэння канферэнцыі. Якраз пра гэта і гаварылі на канферэнцыі: украінцы граматна абараняюцца і пераходзяць да больш наступальных дзеянняў, пры гэтым нарошчваючы свой тэхналагічны патэнцыял.
Гаварыць пра нейкія поспехі Пуціна — проста смешна. Як вобразна выказалася міністр замежных спраў Латвіі Байба Браже: калі б у лютым 2022 года слімак пачаў паўзці з Аўдзееўкі на Захад, дык ён ужо быў бы ў Чэхіі. А расейцы завязлі на Данбасе.
Генерал Валерый Залужны, напрыклад, казаў пра тое, што ў Украіны ўжо былі шанцы перамагчы Расію ў гэтай вайне. Акалічнасці перашкодзілі іх выкарыстаць, але яны застаюцца. Многія падзялялі такія погляды, напрыклад Гарры Каспараў. Яго пазіцыя вядомая: толькі перамога Украіны можа спыніць агрэсіўнасць Расіі і змяніць геапалітычную карціну свету.
Украіна відавочна не страціла сваіх прыхільнікаў, але варта памятаць і пра тое, што сцэнары кампрамісу, «мірнага» плана, паводле якога Украіна можа пазбавіцца тэрыторый, таксама існуюць і абмяркоўваюцца ў высокіх палітычных колах.
