Лукашэнка баіцца «змовы Вольфавіча»?
7- 2.10.2026, 13:48
- 12,362
Сістэма стрымліванняў і процівагаў у сілавых структурах канчаткова парушаная.
Аналітык Сяргей Чалы распавёў пра прызначэнне Паўла Муравейкі на пасаду намесніка кіраўніка адміністрацыі Лукашэнкі.
— Я не паверыў сваім вачам, калі ўбачыў навіну пра тое, што начальнік Генштаба Павал Муравейка прызначаны намеснікам кіраўніка адміністрацыі Лукашэнкі, — кажа Чалы ў праграме на «Белсат». — Калі Круты абвяшчаў пра прызначэнне, ён адзначыў, што Муравейка зойме «вакантную пасаду». Але чаму яна была вакантная?
У Лукашэнкі традыцыйна было чатыры намеснікі кіраўніка адміністрацыі па асноўных напрамках: прававое — цяпер за яго адказвае Чупрыс, ідэалагічнае — Перцаў, агульныя пытанні — Пяткевіч, і эканамічны напрамак. Пасля таго як Ягораў пайшоў у Нацбанк, менавіта гэтая пасада заставалася вакантнай. Але прызначыць начальніка Генштаба на эканамічны напрамак? Відавочна, што такога быць не можа.
Лукашэнка з самага пачатку пачынае апраўдвацца за гэтае прызначэнне. Кажа, маўляў, будзе шмат ахвотных спекуляваць на гэтую тэму: што Лукашэнка нібыта паддаўся сілавікам, раз прызначае ў адміністрацыю начальніка Генштаба. Гэта такое прэвентыўнае апраўданне. Нагадаю, наша першая праграма (мова пра праграму з Чалым на «Белсаце» — рэд.) была пра тое, што Вольфавіч фактычна незаўважна падмяў пад сябе ўсе сілавыя структуры. Сістэма стрымліванняў і процівагаў там канчаткова парушаная.
Потым Лукашэнка пачынае тлумачыць, навошта яму Муравейка. Кажа: «Мне як галоўнакамандуючаму Узброенымі Сіламі вельмі важна, калі хочаце, мець некалькі альтэрнатыўных пунктаў гледжання на сітуацыю ў нашых сілавых структурах. І вы, з майго пункту гледжання, падыходзіце на гэтую ролю. Справа нават не ў тым, што вы былі даверанай асобай прэзідэнта». Але як у адной галаве змяшчаюцца «альтэрнатыўны пункт гледжання» і чалавек, які быў яго даверанай асобай на «выбарах» 2025 года?
Наступны пасаж я наогул не зразумеў. Лукашэнка кажа: «Калі хто-небудзь скажа, што Муравейка ледзь не родны брат «прэзідэнта», той памыляецца, бо да прызначэння начальнікам Генштаба я яго практычна не ведаў». І адзначае, што ў яго, маўляў, наогул няма падыходу «свой — чужы».
Як ён гэта тлумачыць? Кажа: «Усе, хто сядзіць за гэтым сталом, не чужыя мне людзі». Гэта ж практычна класіка расійскага імператара Паўла I: у Расіі нешта значыць толькі той, з кім я гавару, і толькі да таго часу, пакуль я з ім размаўляю. Тут тая самая логіка: ты свой да таго часу, пакуль сядзіш за гэтым сталом.
Працягваючы апраўдвацца за прызначэнне, ён адзначае, што рашэнне прыняў сам, ніхто яму ў гэтым не падказваў. Думаю, даручэнне было з разраду: тэрмінова знайдзіце мне кагосьці, хто ўраўнаважыць Вольфавіча.
Лукашэнка асобна адзначыў, што даручыў Вольфавічу пагаварыць з Муравейкам перад прызначэннем і ведае, што Вольфавіч ужо давёў да яго ўсе свае задумы. І зноў паўтарыў: альтэрнатыўны, канкурэнтны пункт гледжання павінен існаваць на самым высокім узроўні — гэта мне трэба. Думаю, гэта такі вытанчаны спосаб прынізіць Вольфавіча.
Фактычна ён даручыў Вольфавічу даручыць Муравейку сачыць за ім. Такім чынам у яго аўтаматычна становіцца менш магчымасцяў для якіх-небудзь пярэчанняў, не кажучы ўжо пра тое, каб нешта сабатаваць або адкрыта не згаджацца. Вось так хітрэнька ўсё ўладкавана.