Армія ЗША выпрабавала нябачны для РЭБ дрон на дротзе
1- 4.09.2026, 9:28
- 1,420
Ён здольны правесці ў паветры дзясяткі гадзін.
Армія ЗША завяршыла апрабаванне прывязных беспілотных сістэм (Te-UAS), усталяваных на лёгкіх пяхотных машынах Infantry Squad Vehicle-Utility (ISV-U).
Аб гэтым паведамляе Charter97.org са спасылкай на афіцыйнае паведамленне Арміі ЗША.
Што менавіта выпрабоўвалі
На пляцоўцы McKenna Field Landing Site два камерцыйныя прывязныя беспілотнікі ўсталявалі на пяцімесную ISV-U — мадыфікацыю базавай дзявяцімеснай пяхотнай машыны (M1301) з грузавой платформай. Аператары адпрацоўвалі ўздым і спуск дрона, статычны рэжым, рэжым сачэння за машынай, што рухаецца (follow-mode), і аварыйныя сцэнарыі, фіксуючы час запуску і вяртання апарата.
Вайскоўцы выкарыстоўвалі пастаяннае сілкаванне і фізічны кабель перадачы даных, каб абыходзіць радыёпадаўленне, пашыраць радыус радыёсувязі прамой бачнасці і выяўляць мэты на большай адлегласці без абмежаванняў, уласцівых акумулятарным дронам.
Выпрабаванні Maneuver Battle Lab (MBL) прайшлі з 27 ліпеня па 7 жніўня сумесна з камандамі Strategic Spectrum Warfare і Maneuver Future Capability. Мэтай было праверыць, ці здольная лёгкая машына несці стабільны вузел разведкі і сувязі на вышыні пры руху па перасечанай мясцовасці ў умовах радыёэлектроннай барацьбы праціўніка.
Навошта патрэбная «мачта на колах»
Прывязныя дроны істотна адрозніваюцца ад звычайных квадракоптараў па часе працы. Калі акумулятары трымаюць у паветры 20–60 хвілін, то кабель сілкавання дазваляе асобным сістэмам працаваць дзесяткі гадзін запар. Напрыклад, Orion 2 вытворчасці Elistair разлічаны на працу да 50 гадзін.
Для параўнання: беспілотнік з 30-хвілінным рэсурсам запатрабаваў бы не менш як 48 вылетаў у суткі, каб забяспечыць кругласутачнае пакрыццё.
Кіраўнік напрамку Strategic Spectrum Warfare Марк Пальяро параўнаў эфект з размяшчэннем сенсара на вельмі высокай вежы — з той розніцай, што такая «вежа» можа змяняць вышыню і перамяшчацца разам з падраздзяленнем.
Чаму фізічны кабель абараняе ад глушэння
Прывязка таксама змяняе ўразлівасць дрона да радыёэлектроннай барацьбы. Звычайныя малыя беспілотныя сістэмы найчасцей залежаць ад радыёканалаў для перадачы каманд, тэлеметрыі і даных карыснай нагрузкі, а таксама часта ад навігацыі GPS/GNSS — гэта стварае каналы, якія можна заглушыць, падмяніць, перахапіць або выявіць.
Фізічны кабель здольны перадаваць каманды кіравання і вялікія аб’ёмы даных з сенсараў непасрэдна паміж дронам і наземнай станцыяй, змяншаючы залежнасць ад радыёчастот і дазваляючы відэа і іншаму сенсарнаму трафіку заставацца на кабелі.
Падобны падыход выкарыстоўваюць і расійскія, і ўкраінскія войскі. Яны ўсё часцей выкарыстоўваюць ударныя дроны з валаконна-аптычным кіраваннем, каб пазбягаць РЭБ, — з той розніцай, што такія дроны праходзяць кіламетры да мэты, тады як Te-UAS не выходзіць за межы даўжыні кабеля.
Што гэта дае для сувязі і разведкі
Прывязны дрон здольны падняць радыё- або сеткавае абсталяванне на дзесяткі метраў над машынай і перамяшчацца разам з ёй, у адрозненне ад наземных сістэм тыпу OE-254, якім патрэбны час на разгортванне і стацыянарная пазіцыя.
У залежнасці ад карыснай нагрузкі такая сістэма можа падтрымліваць праграмна-вызначаныя радыёстанцыі, Wi-Fi, LTE, MANET і іншыя пратаколы, перадаючы голас, даныя, каардынаты і выявы паміж рассеянымі падраздзяленнямі.
Колькі чалавек трэба для абслугоўвання
Капітан Сара Раньён паведаміла, што змагла запусціць выпрабаваны апарат за лічаныя хвіліны, а вярнуць яго — адной камандай; паводле слоў Пальяро, пасля ўзлёту кіраванне апаратам у асноўным не патрабавала ўмяшання аператара.