Навукоўцы растлумачылі, чаму іншапланецяне не атакуюць Зямлю

Новая гіпотэза прапануе рашэнне парадоксу Фермі.

Знакаміты парадокс Фермі — фундаментальнае пытанне пра тое, чаму чалавецтва дагэтуль не зафіксавала ніякіх слядоў пазаземных цывілізацый пры каласальных маштабах Сусвету — атрымаў новае інтрыгуючае тлумачэнне. Новае даследаванне, апублікаванае ў аўтарытэтным International Journal of Astrobiology, ставіць пад сумнеў звыклыя фантастычныя сюжэты пра тэхналагічна развітых іншапланецян, здольных баразніць галактыку або пагражаць бяспецы Зямлі.

Пра гэта паведамілі ў Phys.

Абмежаваны круг пошуку: аналіз бліжэйшага космасу

Група навукоўцаў скіравала сваю ўвагу на вывучэнне параметраў дваццаці дзевяці камяністых экзапланет, якія па сваіх памерах пераўзыходзяць Зямлю і патэнцыйна здольныя ўтрымліваць вадкую ваду. Усе гэтыя касмічныя целы размешчаныя адносна блізка паводле міжзоркавых маштабаў — у радыусе сарака светлавых гадоў ад нашай Сонечнай сістэмы.

Хаця класічная навуковая фантастыка прывучыла нас да думкі, што пазаземныя цывілізацыі абавязкова пераўзыходзяць нас у сваім развіцці, новая праца даводзіць: верагоднасць існавання развітай формы жыцця паблізу надзвычай малая. Аўтары гіпотэзы сцвярджаюць, што ўзровень біялагічнай эвалюцыі на патэнцыйна прыдатных для жыцця планетах вызначаецца зусім не колькасцю часу, што мінуў, а аб’ёмам энергіі, якую здольная выпрацоўваць мясцовая расліннасць.

Энергетыка фотасінтэзу як рухавік эвалюцыі

Даследчыкі падкрэсліваюць, што развіццё складаных жывых арганізмаў не адбываецца аўтаматычна проста па меры старэння планеты. Галоўным абмежавальным фактарам з’яўляецца сукупны штогадовы аб’ём фотасінтэзу.

Як зямную аналогію навукоўцы прыводзяць экасістэмы нашай планеты: у цёплых і вільготных рэгіёнах біяразнастайнасць максімальная з-за актыўнага росту раслін, тады як у халодных і засушлівых зонах жыццё значна бяднейшае. Адпаведна, маладая, але цёплая і вільготная экзапланета мае значна большы эвалюцыйны патэнцыял, чым старажытная, але халодная і сухая.

Асаблівасці чырвоных карлікаў і дэфіцыт святла

Большасць патэнцыйна прыдатных для жыцця экзапланет у нашай касмічнай акрузе абарачаюцца вакол цьмяных зорак — чырвоных карлікаў. Такія планетныя сістэмы сфармаваліся на некалькі мільярдаў гадоў раней за Сонечную, аднак яны атрымліваюць значна менш прамяністай энергіі.

Акрамя таго, з-за гравітацыйнага ўплыву зоркі такія светы часта аказваюцца прыліўна заблакаванымі, гэта значыць заўсёды звернутыя да свайго святіла толькі адным бокам. Нават калі там узніклі арганізмы, здольныя да фотасінтэзу, гэты працэс адбываўся ў надзвычай сцесненых умовах з-за дэфіцыту сонечнага святла і асвятлення толькі аднаго паўшар’я.

Межы эвалюцыі: чаму суседзі застануцца мікрабамі

Атрыманая інфармацыя прыводзіць да заканамернай высновы: калі жыццё на гэтых найбліжэйшых экзапланетах і існуе, то яно з найбольшай верагоднасцю абмежаванае найпростымі мікраарганізмамі. Сукупны аб’ём расліннай энергіі там проста недастатковы для з’яўлення шматклеткавых відаў і тым больш разумных істот.

Менавіта гэты фактар дае элегантнае рашэнне парадоксу Фермі для нашай зоны галактыкі. Паколькі на найбліжэйшых камяністых планетах біялагічная эвалюцыя не прасунулася далёка наперад, няма каму адпраўляць магутныя радыёсігналы ў космас, і чалавецтву не варта баяцца раптоўнага міжзоркавага ўварвання.

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]