Сорамна быць рускім

Дзмітрый Быкаў не памыляецца ў прагнозах наконт будучыні Расіі.

13 верасня гораду Самары спаўняецца 440 гадоў. Юбілей не акруглены да паўста, але ўсё адно нагода адмыць бюджэтныя грошы. Таму для самарцаў і гасцей горада: процьма мерапрыемстваў. Безумоўна: з патрыятычна-СВАшнай тэматыкай.

У 1986 годзе 400-годдзе Самары адзначалі сціплей. Затое народ быў лепшы. У людзей было сумленне. Памятаю, тады купіў дачцэ шакаладныя медалі мясцовай фабрыкі «Расія» з сімволікай 400-годдзя Самары. Да 40-годдзя Вялікай Перамогі ў 1985 годзе таксама выпусцілі шакаладныя медалі. А цяпер або шакалад штучны, або палітычнай волі Крамля хапае выключна на бусіфікацыю моладзі. Няма гастранамічных прысмакаў на славу Z-чумы.

У гады так званай «спецыяльнай ваеннай аперацыі» сумленне ў РФ, як палачка Коха, падзялілася надвое. Адным выгадна аблізваць уладу. Іншыя — выступаюць супраць, сядзяць па палітычных артыкулах у турмах або эмігруюць. Прыгранічны стан — не чаканне на грузінскай мяжы. А жаданне атрымаць плюшкі, крыху пакрытыкаваўшы ўладу ў РФ і з'ехаўшы за мяжу, крычаць, што быў найяскравейшым дзеячом апазіцыі. Такіх сярод нас, эмігрантаў з Самары, ведаю з тры дзясяткі.

Інаагентам прызналі самарца, паэта, які называў сябе культуртрэгерам, Сяргея Лейбграда. Мы з ім практычна равеснікі і знаёмыя праз Эдуарда Дубмана. У чым адступніцтва Лейбграда? У яго вершах, напісаных пад уплывам творчасці Прыгава? Паэзіяй не захапляюся, ацэньваю як чытач. У праграмах на «Эха Масквы ў Самары»? Лейбград, пры неадназначнасці і шызафазіі творчасці, заўсёды супраць Пуціна. Капіруючы Венедыктава, Лейбград заўсёды найжорстка крытыкуе Крэмль і «бункернага дзеда» (цытата, — Л.В.). У Ізраілі Лейбграду сорамна быць рускім паэтам? Скажа ён пра сябе, следам за класікам: «я лічуся па Расіі»? Мне сорамна тлумачыць яўрэям, што я з Расіі. Тыя, хто прыязджае з Расіі, — унтэрменшы. Незалежна ад нацыянальнасці.

Людаедства, як пішуць былыя калегі, расквітнела з пачаткам навучальнага года ў навучальных установах РФ. Школьнікам з утраенай сілай уціскаюць, што місія рускіх — вызваліць свет ад карычневай заразы. У разуменні ветэранаў «СВА», што сталі педагогамі, ворагі Расіі — Германія, Польшча, краіны Балтыі. Магчыма, моладзі прамываюць мазгі перад Трэцяй сусветнай. Забываючыся прывіць ватнікам элементарную культуру паводзінаў.

Пад балконам маёй аднушкі ў Самары пастаянна на лаўках сядзелі бухія прыдуркі і забівалі час. А я шмат гадоў даглядаў за газонам. Стварыў кветнік. Паліваў з балкона. Прыматы пакідалі пасля сябе пад лаўкай кучу харчкоў і пустых бутэлек ад «Охота крепкое». Улетку гэтыя падлюгі рвалі кветкі з газона, каб пажваць. Спрацоўвала генетычная памяць сялянскіх продкаў? Перад ад'ездам у Ізраіль губляць было няма чаго. Халопаў і біясметце, як называе такіх калега Яўген Панасенкаў, ніколі не баяўся. Вырашыў праўчыць.

— Падлюгі, вы што робіце? Спыніце рваць кветкі! — закрычаў з балкона свайго трэцяга паверха. Мужыкі загагаталі мацней і ўжо назло пачалі таптаць газон. Паказалі жэстам «фак». Я быў на гатоўнасці: пусціў на падлюгоў адцверазяльную гарачую ваду. Ашпараныя жывёлы завішчалі і збеглі. Скардзіліся ўчастковаму. А я спытаў у яго, чаму ён не збірае ў абоз гэтае алкашнае войска і не адсылае на СВА? — Пакуль не час, — растлумачыў ўчастковы, чыйму сыну перад паступленнем на юрфак я заслужана паставіў пяцёрку.

Быдла не здалося. Прыматы пачалі паркаваць на газоне, над якім разам з пенсіянерамі працаваў шмат гадоў, свае тачкі. Балкон у мяне не зашклёны, што там шкліць у драбязной «хрушчоўцы»? Таму прыматы не проста паркавалі аўтамабілі, але і, каб мяне раззлаваць, неаднаразова пляскалі дзвярыма. Змяшаў кукурузу са згушчонкай і ўначы абліў дахі аўтамабіляў. Раніцай дахі аўтамабіляў былі пакляваныя і абкаканыя птушкамі.

Прыматы спрабавалі пагаварыць са мной асабіста. Але я — нашчадак адэскіх біндзюжнікаў, дзядзька буйны. Уляпіў між вачэй зусім па-руску асабліва нахабным мудакам пасля іх антысеміцкіх слоў.

Дзіма Быкаў не памыляецца ў прагнозах наконт будучыні Расіі: клоака, у адрозненне ад 1991 года, падзе, нават калі крэмлёўскі Арыёпаг выдасць кожнаму ватніку па «Прыоры» і аблігацыі дзяржаўнай пазыкі або надзел нязавоёваных яшчэ ўкраінскіх тэрыторый.

Лёс яўрэяў: зыход у іншыя краіны. Нават думаць пра такое не мог. Аднойчы сказаў калегу, настаўніку матэматыкі: «гэта ў граматах міністэрства народнай адукацыі мы паважаныя педагогі з яўрэйскімі прозвішчамі, вучні якіх паступаюць у прэстыжныя ВНУ». А за вочы мы — «ж…ды, якія не хочуць працаваць і праціраюць штаны ў школе». Паказальна, але глыбінны народ РФ гэтак жа ацэньвае яўрэяў і ў іншых прафесіях. Адсутнасць удзячнасці ў ватнікаў — справа звыклая. Калі пасля «выбараў» іх статак пагоняць на «СВА», ватнікі могуць і не дзякаваць.

Зайздрасць і жаднасць прымушаюць ватнікаў добраахвотна ехаць на «СВА». Спяшаюцца. Тым больш, што вярбоўшчыкі з ваенкаматаў пераконваюць: «хутчэй, грошы могуць скончыцца або абвесцяць усеагульную мабілізацыю і службу па кантракце скасаваць».

Мая былая суседка, тупая ватніца, зайшоўшы да мяне па цыгарэты і ўбачыўшы перавязаныя стосы кніг, здзівілася і зусім па-ватна пазайздросціла: «Лёва, колькі ў цябе кніг, гэта колькі паперы для падціркі задніц?»

Калі пры выглядзе кніг у насельніцтва думкі выкарыстоўваць іх замест туалетнай паперы, гэтая краіна асуджаная. Сорамна быць рускім.

Леў Уладзіміраў, kasparovru.com

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]