Пуцін з перакошаным тварам нясе ахінею

Так «згортваецца» ўслаўлены і самараздзьмуты «рускі свет».

«А што яны ўвогуле?!»...Такое пытанне падсвядома гучыць з боку «рускага свету» пры яго агрэсіі куды заўгодна і супраць каго заўгодна. Ілжывыя псеўдавысакародныя нагрувашчванні зменлівай матывацыі для абгрунтавання злачынных дзеянняў урэшце зводзяцца да гэтага самага, прымітыўнага ў СВАёй «скрэпнасці», пытання-ўсклічання: «А што яны ўвогуле?! Самыя разумныя?!» Заўважым, «яны» — заўсёды тыя, на каго нападаюць.

Гэта адлюстравана ў кнігах. Спадарожная непазбежная літаратурная паэтызацыя імперскага быцця — ад безвыходнасці і жадання хоць як-небудзь прымірыць аўтарскую свядомасць і дзікі агульны позірк з-пад ілба, вечна пялiўшыся з падазронасцю і змрочнай зайздрасцю на ўсё больш складанае і самастойнае.

Пушкінская, з «Меднага конніка», укладзеная ў вусны Пятра Першага, матывацыя для будаўніцтва Пецярбурга, згадайце, «назло надменному соседу» — гэта найдакладнейшае прамаўленне «дыягназу», свядома або несвядома пастаўленага расійскаму імперству. Трэба набурыцца і пагражаць «шведу», бо «а што ён увогуле?!»

Пасля застаецца канстатаваць ужо па-блокаўску, як у вершы «Скіфы»: «Так, скіфы — мы!» — і развесці рукамі, маўляў, так належыць, мы ж налётчыкі-ізуверы. Тут якраз, праз часы і пакуты, вымалёўваецца пазнейшая пякельная пуцінская арыфметыка, што датычыцца агрэсіі Расеі супраць Украіны: «Мільёны — вас. Нас — цьмы, і цьмы, і цьмы». Рашысты спадзяюцца перамагчы ўкраінцаў уласнай колькасцю — і гоняць ваяваць тыя самыя «цьмы, і цьмы, і цьмы» захопнікаў.

Заўважым, згаданыя «цьмы» скампраметаванага «рускага свету» фізічна вынішчаюцца на палях Украіны. На справе ўся «літаратурнасць» апявання расійскай «матрыцы», класічная папярэдняя паэтызацыя, вычэрпваецца сустрэчай раптам працьверазелага «спадкаемца» Данілы Багрова, носьбіта «з кім праўда, брат» з фільма «Брат-2», з украінскім дронам. Поза ілжывай велічы дэсакралізуецца да памераў безыменнага цела, што ляжыць сярод іншых такіх жа... А «Расіі-матушцы» на ўласных «дзяцюкоў», па факце, як заўсёды ў выніку, напляваць…

Так «згортваецца» ўслаўлены і самараздзьмуты «рускі свет», які пастаянна, нудна і небяспечна вырашае, што ўласныя псіхічныя комплексы ніжэйшасці трэба разраджаць праз агрэсію супраць суседзяў.

Відаць, гэта адбываецца з адной з важных прычын: агрэсіўнасць — убудаваны элемент унутры самой рашысцка-расійскай імперыі, а ўлады стараюцца вынесці яе за межы, каб яна біла па суседзях. І тут збліжаецца рэпліка «а што яны ўвогуле?!» — што ідзе з глыбін «скрэпнай» хтоні і накіраваная вонкі, роўна з такой жа рэплікай, але ўжо накіраванай унутр, супраць больш разумных расіян у межах імперыі.

Усе гэтыя шматвяковыя рэпрэсіі ў самым «рускім свеце» — яны ж якраз і зводзяцца да такой рэплікі. Рэпрэсіі сталіншчыны і ўвесь ГУЛАГ — гэта якраз вайна чэкістаў і вертухаяў супраць нармальнага насельніцтва па прынцыпе «а што, самыя разумныя?!» Вельмі складана патлумачыць любому еўрапейцу дзіўнае супрацьстаянне, напрыклад, брэжнеўскіх часоў — вечны «класавы» канфлікт паміж падлеткавымі хуліганамі ў альтанках шматлікіх Чаромушак і «хлопчыкамі са скрыпкамі», якія вымушаныя ісці з музычных школ дадому міма хуліганні.

Канфлікт, па сутнасці, выяўляўся ў адной фразе: «А што яны ўвогуле?! Самыя разумныя?!» У выніку хулігання спілася, гонка нясучы, на сваім узроўні, «скрэпы» прыдуркаватасці, а «хлопчыкі са скрыпкамі» ўліліся ў нармальную — тыпалагічна іншую! — цывілізацыю і часта пры гэтым эмігравалі, махнуўшы рукой на такое вось «шчасце быць з народам». Па сутнасці, хуліганы бясконцых Чаромушак несвядома ўвасаблялі ў сабе, на іх узроўні, і паэтычнае «назло надменнаму суседу», і «так, мы — скіфы». Чым у выніку канчалася? Тым жа, што будзе з рашысцкай імперыяй, проста маштабы розныя.

Прэтэнзія заціснутага і поўнага сацыапатыі розных узроўняў і ўвасабленняў імперскага ГУЛАГу да разумных падданых унутры і разумных цывілізацый звонку — гэта і ёсць «а што яны ўвогуле?!» Амонаўцы, статкава валакучы прагрэсіўных маладых масквічоў у аўтазакі, — гэта ўвасабленне блокаўскіх «Скіфаў», хоць і даволі аддаленае, але канцэптуальнае.

Фэсбэшнік, які вязе яды ў Еўропу, каб там атруціць антываенных эмігрантаў, — гэта матэрыялізацыя рэплікі пра «а што яны ўвогуле?! Самыя разумныя?!» Афіцэрскі расійскі авіяцыйны экіпаж, што ўзлятае ў бок Украіны, каб выпусціць смяротныя ракеты і авіябомбы, — з расійскіх «скрэп» з гэтым жа пытаннем-ўскліканнем.

Пуцін з перакошаным тварам, які лепяча чарговую фашысцкую ахінею, — у падсвядомасці ён нясе тую ж прэтэнзію да складанага свету. «Скрэпны праваслаўны бацюшка», які з тэлевізара бурмоча пра карысць уварвання Расіі ва Украіну і пра «багугаднасць» рашысцкіх злачынстваў, — пагадзіцеся, ад яго так і прэ дваравы хуліган.

Гэтую сукупнасць неабходна перамагчы так, каб з фашысцкай Расіі больш ніколі не ляцелі ні ракеты, ні кіраваныя авіябомбы, ні дроны, — і каб згаданая дурная рэпліка больш не матэрыялізавалася ў злачынныя дзеянні «рускага свету». Сістэма, што пастаянна талдычыць «а што яны ўвогуле?!», — яна проста-такі востра напрошваецца на ўласную загубу, а пасля разбору руін будзе доўгі ідэалагічны дэтокс, прычым так, каб не засталося ні атаму імперскай атруты.

Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]