13 жнiўня 2026, Чацвер, 22:21
Падтрымайце
сайт
Сім сім,
Хартыя 97!
Рубрыкі

Былы палітвязень: Не губляйце настойлівасці і веры ў перамогу

5
Былы палітвязень: Не губляйце настойлівасці і веры ў перамогу

Наперадзе шмат працы.

Былы палітвязень Кім Самусенка расказаў пра падзеі, якія адбываліся ў Мінску 9–10 жніўня 2020 года:

«Я зноў магу свабодна дыхаць і ўспамінаць той вечар, тыя вочы маіх суседзяў, якія стаялі каля выбарчага ўчастка і не разумелі, як іх так падманулі, слёзы маёй сяброўкі, якая была назіральніцай і не змагла стрымаць эмоцый, калі прачытала афіцыйныя вынікі.

Я не магу забыць настаўнікаў, некаторыя з якіх калісьці выкладалі ў маёй школе, а цяпер яны, як пацукі, выбягалі з маёй школы праз заднія дзверы.

Я не магу забыць кіраўніка РУУС Фрунзенскага раёна, які даў слова, што ўсё будзе паводле закона, не будзе затрыманняў і гвалту.

Я ведаю хлопцаў, якія апынуліся ў тым аддзяленні Фрунзенскага РУУС тае ночы. Быў гвалт, але не было закона.

Ён даў мне слова толькі таму, што баяўся, таму што бачыў людзей вакол. Ён нават баяўся надзець форму і прыйшоў у грамадзянскім адзенні.

І я не магу дараваць яму.

Мне дзіўна чытаць, калі кажуць, што беларусы не ведалі, што тае ночы будзе гвалт.

Я ведаў, што будзе, і думаў, што яго будзе больш. Але не выходзіць — значыць страціць сумленне, страціць сумленне — значыць страціць сябе.

Тыя, хто кажуць, што не чакалі гвалту, альбо наіўныя (і гэта добра, бо, на жаль, балюча, але з часам становіцца лепш), альбо дурныя (што горш, бо звычайна не становіцца лепш), альбо яны наўмысна хлусяць сабе, каб не браць на сябе адказнасць за непадрыхтаванасць да гвалту, за тое, што не зрабілі ўсяго, што трэба было зрабіць (што найгорш).

Я быў гатовы да гвалту, таму, нягледзячы на спёку, на мне была чорная байка, маска (бо я ведаў, што яны будуць шукаць), тактычныя акуляры (бо я ведаў, што будуць гумовыя кулі), у заплечніку было малако (бо я ведаў, што будзе газ). Быў газ, былі кулі, шукалі.

І самае непрыемнае было тое, што дома на стале ляжаў канверт з двума развітальнымі лістамі для маёй сям’і і інструкцыямі пра тое, што рабіць, калі што.

Мы перайшлі Рубікон 9 жніўня а 22:49, калі ў натоўпе раз’юшаных, але ўсё яшчэ мірных людзей выбухнула першая святлашумавая граната.

Пасля гэтага перагортваць старонкі — гэта гвалтаваць годнасць людзей.

Мы гэта разумеем, і яны гэта разумеюць.

Таму наперадзе шмат працы. Я не ведаю, якая дата будзе той, якую мы пазней будзем памятаць як дзень выбуху апошняй гранаты (і баюся, гэта будзе не святлашумавая граната), але гэты дзень настане. Іншага шляху няма.

Як жа я хачу зноў убачыць свой народ засяроджаным, злым, напружаным і вельмі энергічным, як у тую і некалькі наступных начэй.

Трымайцеся, хлопцы і дзяўчаты!

Вастрыце свае касы, не губляйце настойлівасці і веры ў перамогу, не дазвольце калгасным баязлівцам здабыць перамогу ў вашых душах і думках!»

Напісаць каментар 5

Таксама сачыце за акаўнтамі Charter97.org у сацыяльных сетках