Пра «пазапалітыкаў» і пампезны візіт Сабаленкі
23- Сяргей Кавальчук
- 15.07.2026, 12:04
- 13,008
Калі ты першая ракетка свету, такія візіты працуюць на дзяржаўную прапаганду.
Апошнія гады і падзеі ў краіне, свеце і рэгіёне пастаянна ставяць нас у пазіцыю маральнага выбару. Які бок ты падтрымліваеш, цяпер вызначае кола зносін, перспектывы ў жыцці і тваю бяспеку нават у тым выпадку, калі ні канфлікт, ні сітуацыя цябе ніяк наўпрост не датычацца.
Беларусі не пашанцавала — мы трапілі адразу ў два буйныя водавароты. Наш унутраны канфлікт, які многія называюць «халоднай грамадзянскай вайной», і расійска-украінская вайна, у якой наша краіна намаганнямі мінскага рэжыму стала краінай-саагрэсарам.
У ўмовах адразу двух магутных катаклізмаў важнасць асабістай пазіцыі становіцца асабліва высокай. Моцны ціск неабходнасці выбару боку палярызуе грамадства, але гэты ж ціск нараджае нямалую групу «пазапалітыкаў» — тых, хто адмаўляецца выбіраць бок.
Іконай такога падыходу можна назваць Макса Коржа, які заклікае «жыць у кайф», і на канцэртах якога раз за разам людзі робяць фота з расійскім і ўкраінскім сцягамі разам, чым даволі моцна раздражняюць і расійскіх шавіністаў, і ўкраінскіх патрыётаў. Чырвона-зялёныя сцягі там таксама пастаянна з’яўляюцца, але гэта якраз ні ў каго не выклікае асаблівага здзіўлення.
Яшчэ адной іконай можна назваць Арыну Сабаленку — першую ракетку свету. Пачынаючы з 2020 года яна дэманструе ўсе прыкметы «пазапалітыка». Абурыўшыся небачанаму ўзроўню тэрору сілавікоў супраць мірных беларусаў, якія патрабавалі вярнуць ім украдзеныя галасы, Сабаленка адкарэктавала сваю пазіцыю, як толькі ўлада перафарматавала пераслед іншадумцаў з вулічнай бойні ў больш звыклыя формы судова-міліцэйскага ўдушэння.
Пасля Сабаленка падпісала ліст спартсменаў у падтрымку Лукашэнкі, а пазней наведала навагодні баль у яго палацы, чым прызнала права дзяржавы гвалціць і ламаць жыцці людзям, але, галоўнае, ціха і не на вачах.
Аднак ужо праз усяго два гады новая маральная дылема зноў паставіць тэнісістку ў становішча выбару. З тэрыторыі нашай краіны Расія здзяйсняе агрэсію супраць Украіны.
І зноў Сабаленка кажа, што яна не падтрымлівае Лукашэнку і баявыя дзеянні. Праўда, каб вызначыцца з гэтым пытаннем, спартсменцы спатрэбіўся цэлы год. І з 2023 па 2026 год яна не акцэнтавала ўвагу на падзеях, непасрэдна звязаных з радзімай.
Аднак агучаная пазіцыя не перашкодзіла Сабаленцы прыбыць у Беларусь са сваім жаніхом і бяспечна і свабодна знаходзіцца ў краіне, хоць за значна меншыя «праступкі» ў Беларусі людзей проста на мяжы затрымліваюць і адпраўляюць на гады ў турму.
Як казаў Оруэл: «Усе жывёлы роўныя, але некаторыя раўнейшыя».
Цяжка сказаць, наколькі свядомай з’яўляецца для Сабаленкі стратэгія пазбягання вострых палітычных тэм, але яна вельмі добра ўкладаецца ў агульны падыход «пазапалітыкаў»: калі я не буду заўважаць праблему, выказвацца пра яе і выбіраць бок, то я праскочу, і мяне не закране.
Можна зразумець людзей, якія знаходзяцца ўнутры краіны і могуць расплаціцца свабодай, здароўем і нават жыццём за публічнае выказванне стаўлення да вайны і тэрору, таму маўчаць. Аднак значна складаней зразумець пазіцыю, калі і рэкламныя кантракты хочацца захаваць, і дзеля гэтага робяцца заявы з агульнымі фразамі супраць вайны, і пры гэтым чалавек спакойна прылятае на бізнес-джэце ў Беларусь і ўзмацняе імідж дыктатуры.
Зразумела, што хочацца паказаць жаніха маці, але калі ты першая ракетка свету, такія візіты працуюць на дзяржаўную прапаганду і адбелванне рэжыму куды лепш, чым намаганні цэлага штабу МЗС, які ўпарта пераконвае замежных партнёраў у тым, што лукашысцкая Беларусь белая і пухнатая.
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»