Пра «пазапалітыкаў» і пампэзны візіт Сабаленкі
5- Сяргей Кавальчук
- 15.07.2026, 9:49
- 2,462
Калі ты першая ракетка свету, такія візіты працуюць на дзяржпрапаганду.
Апошнія гады і падзеі ў краіне, свеце і рэгіёне пастаянна ставяць нас у пазіцыю маральнага выбару. Чый бок ты падтрымліваеш, цяпер вызначае кола зносін, перспектывы ў жыцці і тваю бяспеку нават у тым выпадку, калі ні канфлікт, ні сітуацыя цябе наўпрост ніяк не датычацца.
Беларусі не пашанцавала — мы трапілі адразу ў два буйныя віры. Наш унутраны канфлікт, які многія называюць «халоднай грамадзянскай вайной», і расійска-ўкраінская вайна, у якой наша краіна намаганнямі мінскага рэжыму стала краінай-саагрэсарам.
У ўмовах адразу двух магутных катаклізмаў важнасць асабістай пазіцыі становіцца асабліва высокай. Моцны ціск неабходнасці выбару боку палярызуе грамадства, але гэты ж ціск нараджае нямалую групу «паза палітыкай» — тых, хто адмаўляецца выбіраць бок.
Іконай такога падыходу можна назваць Макса Коржа, які заклікае «жыць у кайф», і на яго канцэртах раз за разам людзі робяць фота з расійскім і ўкраінскім сцягамі разам, чым добра дратуюць і расійскіх шавіністаў, і ўкраінскіх патрыётаў. Чырвона-зялёныя сцягі там таксама пастаянна з'яўляюцца, але якраз гэта ні ў каго не выклікае асаблівага здзіўлення.
Яшчэ адной іконай можна назваць Арыну Сабаленку — першую ракетку свету. Пачынаючы з 2020 года яна дэманструе ўсе прыкметы пазіцыі «паза палітыкай». Абурыўшыся запредэльным узроўнем тэрора сілавікоў супраць мірных беларусаў, якія патрабавалі вярнуць ім украдзеныя галасы, Сабаленка карэкціравала сваю пазіцыю, як толькі ўлада перафарматавала пераслед іншадумцаў з вулічнага пабоішча на больш звыклыя формы судова-міліцэйскага ўдушэння.
Пасля Сабаленка падпісала ліст спартсменаў у падтрымку Лукашэнкі, а пазней наведала навагодні баль у яго палацы, чым прызнала права дзяржавы гвалтаваць і ламаць людзям жыцці, але, галоўнае, не гучна і не напаказ.
Аднак ужо праз два гады новая маральная дылема зноў паставіць тэнісістку перад выбарам. З тэрыторыі нашай краіны Расія ажыццяўляе агрэсію супраць Украіны.
І зноў Сабаленка кажа, што не падтрымлівае Лукашэнку і баявыя дзеянні. Праўда, каб вызначыцца з гэтым пытаннем, спартсменцы спатрэбіўся цэлы год. І з 2023 па 2026 год яна не акцэнтавала ўвагі на падзеях, непасрэдна звязаных з радзімай.
Аднак агучаная пазіцыя не перашкодзіла Сабаленка прыбыць у Беларусь са сваім жаніхом і бяспечна і свабодна знаходзіцца ў краіне, хоць за нашмат меншыя «грахі» ў Беларусі людзей прама на мяжы затрымліваюць і адпраўляюць на гады ў турму.
Як казаў Аруэл: «Усе жывёлы роўныя, але некаторыя роўнейшыя».
Цяжка сказаць, наколькі свядомай з'яўляецца стратэгія пазбягання вострых палітычных тэм для Сабаленкі, але яна вельмі добра ўпісваецца ў агульны падыход «паза палітыкай»: калі я не буду заўважаць праблему, выказвацца пра яе і выбіраць бок, то я праскочу, і мяне гэта не закране.
Можна зразумець людзей, якія знаходзяцца ўнутры краіны і могуць заплаціць свабодай, здароўем і нават жыццём за публічнае выказванне стаўлення да вайны і тэрору, таму маўчаць. Аднак значна складаней зразумець пазіцыю, калі і рэкламныя кантракты хочацца захаваць, і дзеля гэтага робяцца заявы з агульнымі фразамі супраць вайны, і пры гэтым чалавек спакойна прылятае на бізнес-джэце ў Беларусь і ўмацоўвае імідж дыктатуры.
Зразумела, што хочацца паказаць жаніха маці, але калі ты першая ракетка свету, такія візіты працуюць на дзяржпрапаганду і адбелванне рэжыму лепш, чым намаганні цэлага штата МЗС, які ўпарта пераконвае замежных партнёраў, што лукашысцкая Беларусь белая і пухнатая.
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»