Агаворка па Фрэйду

Эліту нацыі не заменіш.

Шухратбек Абдурахманаў, хакім Андыжанскай вобласці, «дакладвае разам з віцебскім калегам Аляксандрам Рагожнікам», — паведаміў 14 ліпеня неафіцыйны тэлеграм-канал прэс-службы Аляксандра Лукашэнкі. Такім чынам, прыдворная прэса паспяшылася запісаць узбекскага чыноўніка ў вертыкаль беларускага кіраўніка.

Зразумела, што насамрэч Абдурахманаў не падпарадкоўваецца Лукашэнку, хаця той і пачаў фамільярна «тыкаць» кіраўніку Андыжанскай вобласці.

Але фішка ў тым, што Мінск і Ташкент узяліся цесна супрацоўнічаць, у тым ліку ў сферы працоўнай міграцыі.

Таму не дзіўна, што кіраўнік Беларусі запрасіў у Аршанскі раён госця з Узбекістана. Адной з тэм было прыцягненне адтуль працоўнай сілы, перадусім у сельскую гаспадарку.

«У нас у вёсках ёсць больш-менш нармальнае жыллё. Разам прывядзём у парадак. <�…> Дзеткі вашы ў дзіцячы сад, школу — на тых жа ўмовах, што і беларусы», — агітаваў Лукашэнка.

Ён заклікаў Абдурахманава звярнуць увагу і на паўднёвы ўсход Магілёўшчыны, дзе таксама патрэбныя людзі.

Дададзім: кадравы голад, асабліва на вёсцы, у Беларусі практычна паўсюдны.

Агаворка па Фрэйду: «Перш чым пакістанцы…»

Як паведамляюць дзяржСМІ, грамадзян Узбекістана плануюць прыцягваць не толькі ў сельскую гаспадарку, але і ў будаўніцтва, прамысловасць, сферу паслуг, а таксама ў якасці малодшага медыцынскага персаналу.

Напярэдадні на Віцебшчыну прыбылі 250 узбекаў, усіх размеркавалі. Дадаткова дамовіліся аб прыездзе яшчэ 5 тыс. чалавек з Андыжанскай вобласці. Яны пачнуць прыбываць групамі па 500 з верасня.

Такім чынам, пайшоў працэс, аб якім кіраўнік Беларусі нядаўна дамовіўся ў Мінску з прэзідэнтам Узбекістана Шаўкатам Мірзіёевым.

Падчас візіту ўзначаленай ім дэлегацыі ўрады дзвюх краін падпісалі пагадненне аб арганізаваным наборы і працаўладкаванні грамадзян Рэспублікі Узбекістан для ажыццяўлення часовай працоўнай дзейнасці ў Беларусі.

9 ліпеня Лукашэнка пераконваў Мірзіёева і яго світу: «У нас узбекаў любяць. Перш чым пакістанцы… Хачу, каб вашы людзі да нас прыязджалі сем’ямі».

Агаворка наконт пакістанцаў — па Фрэйду. У красавіку мінулага года па выніках перамоваў у Мінску з прэм’ер-міністрам Пакістана Шахбазам Шарыфам Лукашэнка агаломшыў грамадскасць намерам запрасіць 100–150 тысяч гастарбайтараў з гэтай азіяцкай дзяржавы.

Нават у запалоханай рэпрэсіямі Беларусі такая вестка выклікала фурор у сацыяльных сетках. Грамадзянаў збянтэжыла перспектыва прытоку вялікай масы людзей з вельмі іншым культурным кодам, да таго ж з няблагополучнай краіны.

Лукашэнку давялося непаваротліва апраўдвацца: маўляў, мы ж не каго папала клічам, а спецыялістаў. Паралельна сілавікі пачалі лавіць «распальвальнікаў міжнацыянальнай варожасці».

Але ў выніку з задумы атрымаўся пшык (што і прагназаваў яшчэ летась эканамічны аглядальнік «Позірку» Алесь Гудыя). Прычым можна меркаваць, што самі пакістанцы не асабліва клюнулі на беларускія заробкі.

У любым выпадку, паводле звестак МУС Беларусі, за 2025 год у краіну прыехаў працаваць толькі 561 грамадзянін Пакістана.

Пры гэтым міністр унутраных спраў Іван Кубракоў у маі гэтага года паведаміў, што ў Беларусі знаходзіцца толькі 324 мігранты з Пакістана. Гэта значыць, можна меркаваць, што нават з сціплай колькасці прыбылых не ўсе засталіся.

Тым часам толькі за першыя шэсць месяцаў 2026-га ў краіну прыбыло 13 555 працоўных мігрантаў з Туркменістана, 2547 — з Узбекістана.

Кіраўнік абяцае не прымаць каго папала

Пракалоўшыся з пакістанцамі, беларускія ўлады, відаць, вырашылі рабіць стаўку менавіта на ўзбекаў.

Тут некалькі разваг. Гэты народ вядомы сваёй працавітасцю. Ад Савецкага Саюза яшчэ засталіся пэўныя ўспаміны пра «сям’ю народаў» ды адноснае веданне рускай мовы.

Да таго ж Узбекістан шчыльна заселены («Вам няма куды людзей дзяваць», — выказаўся Лукашэнка), там шмат моладзі, працы хапае далёка не ўсім. А ў Беларусі, наадварот, дэмаграфічная яміна.

Так што ў бакоў тут узаемная зацікаўленасць. Пры гэтым ідзе гаворка пра арганізаваны міждзяржаўны набор работнікаў пад патрэбы беларускіх прадпрыемстваў.

«Парадак павінен быць. Не павінна быць чахам. Таму — выбарачна, мэтава», — падкрэслівае Лукашэнка, напэўна разлічваючы апрыёры супакоіць суайчыннікаў, непрывычных да мноства чужынцаў.

Эліту нацыі не заменіш

Палітычныя праціўнікі рэжыму рэагуюць на гэтую тэму ў асноўным так: нязгодных беларусаў выгнаў, а цяпер шукае работнікаў за трыдзевяць зямель.

Вядома, жорсткае падаўленне пратэстаў 2020 года прывяло да зыходу з краіны велізарнай колькасці людзей працаздольнага ўзросту. Але, паклаўшы руку на сэрца, спісваць праблему дэфіцыту працоўных рук толькі на спецыфіку рэжыму не зусім правільна.

Падобныя праблемы на рынку працы даўно адчуваюць і дэмакратыі Еўропы. У адносна развітым грамадстве нараджаюць менш. Дык Стары Свет даўно выкарыстоўвае працу мігрантаў.

Іншая справа, што іх прыток нарадзіў там вострыя праблемы. Але гэта асобная тэма, і Беларусі, дзе пакуль мала жыхароў з рэзка іншым цывілізацыйным кодам, да гэтага яшчэ далёка.

Варта таксама адзначыць, што пасля 2020 года краіну пакідалі найперш кваліфікаваныя спецыялісты, высокаадукаваныя людзі: дактары, айцішнікі, прадпрымальнікі, творчая інтэлігенцыя.

З Узбекістана ж плануецца прыцягваць перадусім работягаў у вёску, на будоўлі, заводы. Ну, яшчэ санітарамі.

Такім чынам, пры ўсёй павазе да прыезджых, яны не кампенсуюць наступствы ўдару па эліце нацыі.

Аляксандр Класкоўскі, «Позiрк»

Вы можаце падтрымаць сайт Charter97.org наступным чынам:

РАЗЛІКОВЫ МУЛЬТЫВАЛЮТНЫ РАХУНАК ДЛЯ АХВЯРАВАННЯЎ:

Назва банка: Bank Millennium S.A.
Адрас: ul. Stanislawa Zaryna, 2A, 02-593, Warszawa
IBAN: PL97116022020000000216711123
SWIFT: BIGBPLPW
Імя ўладальніка рахунку: Fundacja “KARTA ‘97”
рызначэнне аплаты: Darowizna na cele statutowe

Звязацца з намі можна праз адрас [email protected]