Распад як выратаванне
1- Ігар Эйдман
- 15.07.2026, 7:53
- 3,060
Пытанне толькі ў цане.
Гістарычная ілюстрацыя да цяперашніх нападак на «расчляняльнікаў Расіі», у тым ліку з боку расійскіх «апазіцыянераў».
У 20-я гады ў Германіі таксама ішла спрэчка паміж прыхільнікамі «адзінай і непадзельнай» Германіі і тымі, хто выступаў за падзел краіны.
Будучы першы канцлер і бацька-заснавальнік ФРГ, а тады абэр-бургамістр Кёльна Канрад Адэнаўэр у 1920-я гады лічыўся сепаратыстам і быў прыхільнікам незалежнай Рэйнскай рэспублікі. У спробе расчляніць Германію яго абвінавачваў, у прыватнасці, Франц фон Папен — будучы канцлер, а затым віцэ-канцлер у першым урадзе Гітлера, адзін з людзей, якія моцна паспрыялі прыходу апантанага да ўлады.
Як вядома, тады перамаглі прыхільнікі адзінай Германіі, што ў рэшце рэшт прывяло да Другой сусветнай вайны і шматмільённых ахвяр ва ўсім свеце, у тым ліку і ў самой, захаванай сабе на бяду, краіне-агрэсарцы. А калі б тады перамаглі «расчляняльнікі», Гітлеру проста не было б дзе (за адсутнасцю адзінай Германіі) прыйсці да ўлады, і Другой сусветнай вайны, адпаведна, верагодна, не адбылося б.
Пасля Другой сусветнай вайны Канрад Адэнаўэр дзейнічаў у межах рашэння саюзнікаў стварыць адзіную Заходнюю Германію ў межах трох акупацыйных зон (якая была ім патрэбная для супрацьстаяння СССР). Але рабіў ён гэта без асаблівай ахвоты і не быў прыхільнікам як мага хутчэйшага ўз'яднання з Усходняй Германіяй, у склад якой уваходзіла, у прыватнасці, большая частка гістарычнай Прусіі. Ён лічыў, што існуе пагроза адраджэння ў адзінай Германіі з пераважным усходнім уплывам прускога мілітарызму і імперыялізму.
Калі Германія аб'ядналася ўжо пры канцлеры Колі, такой пагрозы больш не існавала: краіна прайшла велізарны шлях ад імперскага мілітарызму і сістэмнага нацыяналізму да ўстойлівай дэмакратычнай сістэмы.
У выніку «расчляняльнік» Адэнаўэр у сучаснай Германіі фактычна кананізаваны, а ягоныя праціўнікі па палітычных баталіях 20-х гадоў — «адзіна-непадзельцы» — у асноўным праклятыя як памагатыя нацыстаў.
Сучасная Расія, як і Германія ў першай палове XX стагоддзя, уяўляе экзістэнцыяльную пагрозу для навакольнага свету і (як буйнопамешаны суіцыдальнік) для самой сябе. Распад імперыі непазбежны, пытанне толькі ў цане: чым хутчэй гэта адбудзецца, тым лепш і бяспечней для свету, Еўропы і самога расійскага насельніцтва.
Ігар Эйдман, Telegram